บทที่ 3497 เนื้อและเหล้า

กรูลูกรูลู…..

เข้าไปด้านในภูเขาลึก มีแสงประหลาดส่องออกมา ตามด้วยเสียงประหลาดดังมามากมาย

สิ่งที่เห็นคือหลินหยางกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนโขดหินใหญ่

คิดไม่ถึงว่าแผนที่หมื่นดาบกับฮวาเจี้ยนปี่เหมือนมีชีวิตกลับมาแล้ว มันล้อมรอบเขาอย่างต่อเนื่อง

เป็นแบบนี้อยู่นานครึ่งค่อนวัน ในที่สุดทั้งสองอย่างก็หล่นลงบนพื้น

หลินหยางเองก็ลืมตาขึ้น

“นี่คือวิธีการเชื่อมต่อกับสิ่งของเหรอ? มหัศจรรย์มาก คิดไม่ถึงว่าผมจะสัมผัสได้ถึงพลังของสิ่งล้ำค่าสองชิ้นนี้ ….เหมือนจะอ่านพวกมันออกหมด!”

“อีกอย่าง…เหมือนมีบางส่วนของพวกมันทะลวงเข้ามาในร่างกายผม….”

“หรือว่านี่คือการรวมกันเป็นหนึ่ง?”

หลินหยางพูดพึมพำ ไม่กล้าผ่อนคลาย เขายังคงเชื่อมต่อกับของล้ำค่าสองชิ้นนี้อยู่

จิ่วอวี่นั่งสัปหงกอยู่บนถนนด้านนอกภูเขาเพียงลำพัง

หลินหยางเข้าฌานอยู่ด้านในภูเขา เพราะเขาจะต้องมั่นใจว่าจะไม่มีคนมารบกวน

“สองวันแล้วเนี่ย นายท่านยังเข้าฌานไม่เสร็จเหรอ?”

จิ่วอวี่บิดขี้เกียจ บ่นพึมพำขึ้นมา

เขามองท้องฟ้า จากนั้นนั่งสมาธิเพื่อฝึกฝนบ้าง

แต่เวลานี้ จิ่วอวี่เหมือนสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาลุกขึ้นด้วยสีหน้าตึงเครียด มองไปตามถนนใหญ่อย่างระมัดระวัง

สิ่งที่เขาเห็นคือบริเวณถนนใหญ่มีคนแก่ผู้หนึ่งเดินมา

คนแก่เข็นรถเข็นไม้ล้อเดียวมา บนรถมีเนื้อมีเหล้า ล่อตาล่อใจเป็นอย่างมาก

จิ่วอวี่เห็นแบบนี้ มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

คนของชีพจรมังกรใต้ดินไม่ใช่เทพเซียนจริงๆ ยังไม่ถึงขั้นที่จะไม่กินไม่ดื่ม

แต่ชีพจรมังกรใต้ดินขาดแคลน ที่นี่ไม่มีแม้แต่หญ้าเกิดขึ้นมา แน่นอนว่าไม่มีของกิน

เนื้อหรือเหล้าส่วนใหญ่จะขนมาจากดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ที่นี่มีคนทำการค้าขายแบบนี้อยู่ เพื่อที่จะเอายาของล้ำค่ามาจากมือของคนที่ฝึกฝนฝึกฌานหรือยอดฝีมือ

ตั้งแต่จิ่วอวี่กลับมาดินแดนชีพจรมังกรใต้ดินก็ยังไม่ได้กินอะไร ก่อนหน้าอยู่ที่ตระกูลฉินเจี้ยนก็ไม่ได้กินโต๊ะอาหาร แบบนี้ไม่ใช่ว่าต้องบำรุงหน่อยเหรอ?

“นี่! ผู้เฒ่า เอาเนื้อให้ผมสิบชั่ง เหล้าสิบชั่ง!”

จิ่วอวี่ยืนพูดอยู่บนโขดหิน

“มาแล้ว!”

ผู้เฒ่ารีบเข็นรถมา

รถไม้ดูไม่ใหญ่ แต่เนื้อเหล้าที่ห้อยอยู่มีเป็นพันชั่ง ถึงแม้ผู้เฒ่าจะดูไม่แข็งแรง แต่พละกำลังเหลือล้นจนน่าตกตะลึง

เขาหาเงินเพื่อยาอายุวัฒนะ ตัวเองก็กินไปแล้วไม่น้อย ฝีมือกับแรงจะแย่ได้ยังไง?

คนที่เร่ร่อนขายเนื้อขายเหล้าแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือคนแก่ ต่างไม่ธรรมดา

“ลูกค้า จะเอาเนื้อเอาเหล้าเท่าไหร่?”

ผู้เฒ่าถามขึ้นด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ใช่ว่าบอกแล้วเหรอ? เนื้อกับเหล้าอย่างละสิบชั่ง!”

จิ่วอวี่พูดขึ้น จากนั้นควักยาออกมา แล้วโยนให้ผู้เฒ่า

ผู้เฒ่ารีบรับไว้ เหลือบมองยาแวบหนึ่งด้วยสายตาเปล่งประกายออกมา จากนั้นรีบเอาเหล้ากับเนื้อที่อยู่บนรถมาให้จิ่วอวี่ทันที

จิ่วอวี่เองก็ไม่เกรงใจ เขารีบรับเนื้อมากัดกิน พร้อมกับดื่มเหล้า

“นายท่าน ต้องการอะไรอีกไหม?”

ผู้เฒ่าถามด้วยความเกรงใจ

“ไม่ใช่ว่าคุณขายเนื้อขายเหล้าเหรอ ยังจะขายอะไรอีก? หรือว่าคุณมีอะไรที่มันพิเศษอีกเหรอ?”

จิ่วอวี่ยิ้มจางๆพูดขึ้น

“ท่านก็ ดูท่านพูดเข้าสิ คนแก่อย่างฉันก็แค่คนหิ้วเหล้าเนื้อมาเข็นขายไปทั่ว อะไรที่มันหิ้วยากพวกเราก็หิ้วได้ แค่ท่านพูด อะไรจะไม่มีบ้างล่ะ? แน่นอนนะ ว่าราคาจะต้องสมน้ำสมเนื้อด้วย!”

ผู้เฒ่าพูดและยิ้มอย่างมีนัยยะ

“จริงเหรอ?”

จิ่วอวี่สายตาแพรวพราว ยิ้มกริ่มพูดว่า“นานแล้วที่ผมไม่ได้หาคนมาช่วยฝึกฝน เอางี้ คุณไปเมืองใกล้ๆนี้เพื่อเลือกสรรหาผู้หญิงสวยๆมาให้หน่อยสิ จัดการเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ คุณก็รับเละ!”

“จริงเหรอ? ได้ๆ! ท่านรออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวจะรีบจัดการให้!”

“ได้! รีบไปรีบกลับนะ!”

“ได้เลย!”

ผู้เฒ่าพูดขึ้น จากนั้นรีบเข็นรถออกไป

“ไม่เลว! นายท่านน่าจะไม่ออกมาเร็วขนาดนั้น จะต้องรีบมีความสุข!”

จิ่วอวี่หัวเราะแหะๆ หลังจากกินเนื้อกินเหล้าเสร็จ ก็รีบไปหาถ้ำที่อยู่ข้างๆ จากนั้นสร้างม่านพลังเล็กๆ เพื่อรอให้ผู้เฒ่าเอาสาวงามมาส่ง….

โครกคราก….

ฟิ้ว!

จู่ๆแสงประหลาดที่อยู่ด้านในถ้ำก็หายไป

จิ่วอวี่ชะงักงัน นึกว่าหลินหยางออกจากฌานแล้ว จึงรีบตะโกนขึ้น

“ท่าน ท่านเสร็จแล้วเหรอครับ?”

แต่กลับไม่ได้รับการตอบกลับจากหลินหยาง

ท่านฝึกอะไรเนี่ย? ทำไมนานอย่างนี้?

จิ่วอวี่ลังเลใจสงสัยอย่างมาก

แต่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าคือผู้เฒ่าคนนั้น

ทำไมไปตั้งนานแล้วยังไม่เห็นกลับมา?

ตึงๆๆๆๆ….