บทที่ 3509 ทุกคนต่างตกตะลึง

บริเวณยอดเขาสูงตั้งตระหง่าน มีจวนมากมาย

จวนสูงมาก เงยหน้าขึ้นไปก็เห็นชั้นยอดหิน

และด้านหน้าจวน มีชายวัยกลางคนสีหน้าเคร่งขรึมยืนอยู่

ฝ่ายชายเอามือไขว้หลัง มองลงมาด้านล่าง

พื้นที่ว่างมีคนยืนเต็มไปหมด คนเหล่านี้เป็นผู้อาวุโสของสำนัก ฝีมือแข็งแกร่งและทรงพลังมาก

ภูเขาแห่งนี้มีชื่อว่าภูเขาเฮยหวัง สำนักที่อยู่บนภูเขามีชื่อว่าสำนักเฮยหวัง

สำนักเฮยหวังอยู่ที่ดินแดนชีพจรมังกรใต้ดินก็ถือว่ามั่งคั่ง

ถึงแม้คนในสำนักจะมีไม่ถึงพันคน แต่ทุกคนล้วนเกรียงไกร เล่ากันว่าฝีมือของเจ้าสำนักอยู่เหนือเทพเซียนแห่งแผ่นดิน ฝีมือโดดเด่น สามารถพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินได้ ทำลายล้างได้เก่งกาจ

ทุกคนเงียบไม่พูดอะไร เหมือนกำลังรออะไรบางอย่างด้วยความร้อนใจ

ไม่นาน ก็มีเงาร่างหนึ่งวิ่งมาอย่างรีบร้อน

นั่นก็คือลูกศิษย์ที่สำนักเฮยหวังสั่งให้ไปหาข่าว

“น้อมเคารพเจ้าสำนัก!”

ลูกศิษย์คนนั้นคุกเข่าทำความเคารพ

“ตรวจสอบได้ความว่ายังไงบ้าง?”

เจ้าสำนักเฮยหวังถามด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“เรียนเจ้าสำนัก ตรวจสอบแหล่งเกิดแผ่นดินไหวชัดเจนแล้ว ดังมาจากตำหนักชิงเหลียนครับ”

ลูกศิษย์หน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกโพลงกว้าง เหมือนเจอเรื่องอะไรที่น่ากลัวมา

“แผ่นดินไหวที่ตำหนักชิงเหลียนเหรอ?”

คนที่อยู่ด้านล่างมองหน้ากันไปมา

“หรือว่าปีศาจเฒ่านั้นทำการทดลองอะไรอีก?”

“เหอะ ปีศาจเฒ่าคนนั้นโหดเหี้ยมนัก ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล สำนักเฮยหวังของพวกเราอยู่ใกล้ตำหนักชิงเหลียน ไม่ใช่ครั้งเดียวนะที่เธอสนใจสำนักเฮยหวังของพวกเรา เจ้าสำนัก จากที่ผมมอง ผมคิดว่าจะต้องคิดหาวิธีตัดเนื้อร้ายนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าปีศาจเฒ่านั่นฝีมือแกร่งขึ้น เกรงว่าสำนักเฮยหวังของพวกเราจะไม่มีวันสงบแน่นอน!”

“พูดถูก เจ้าสำนัก พวกเราควรจะลงมือแล้ว!”

“ถึงแม้จะไม่ทำลายตำหนักชิงเหลียน แน่นอนว่าต้องให้พวกเขาออกไปไกลจากที่นี่ พื้นที่ของเรา จะยอมให้คนอื่นครอบครองได้ยังไง?”

ทุกคนทยอยคารวะ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความยืนหยัดแน่วแน่

ชิงเฮยไป๋ขมวดคิ้ว คิดอยู่สักพักหนึ่ง แต่ยังไม่ได้ตัดสินใจ

และเวลานี้ ลูกศิษย์คนนั้นได้เงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทาว่า“เจ้าสำนัก ตำหนักชิงเหลียน….ไม่มีอันตรายมาข่มขู่พวกเราได้แล้ว!”

พอได้ยินคำนี้ สถานการณ์ที่วุ่นวายเงียบสงบลงทันที

ชิงเฮยไป๋หันมาจ้องลูกศิษย์คนนั้นพูดว่า“คุณหมายความว่ายังไง?”

ลูกศิษย์คนนั้นอ้าปากเหวอ จากนั้นฝืนพูดออกมาว่า“เจ้าสำนัก ตำหนักชิงเหลียน…ไม่มีแล้ว…”

“อะไรนะ?”

เสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้น

“จริงเหรอ?”

ชิงเฮยไป๋นั่งไม่ติด เดินมาข้างหน้า และพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“ผมเพิ่งจะไปถึงตำหนักชิงเหลียน ที่นั่นก็กลายเป็นซากปรักหักพังแล้ว ทุกที่เต็มไปด้วยซากศพ ผมเห็น…เห็นศพของเจ้าตำหนักชิงเหลียนด้วย…เส้นลมปราณชีวิตถูกทำลาย หมดลมหายใจ….”

ลูกศิษย์คนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

ชิงเฮยไป๋ได้ฟัง จึงกระโดดขึ้นไปบนขอบฟ้าทันที