ตอนที่ 3507
บทที่ 3511 พวกเราเป็นคนน่าสงสาร
October 21, 2026
เขตชานเมืองร้าง
จิ่วอวี่เก็บฟืนมาจุด จากนั้นรับห่อยาจำนวนหนึ่งมาจากหลินหยางเพื่อเอามาต้ม
หลังจากป้อนยาให้ทั้งสองคน หลินหยางก็ทอดถอนหายใจอย่างโล่งอก อวี่ปี้หงก็ลืมตาขึ้นมาช้าๆ
“ท่าน ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?”
จิ่วอวี่รีบถาม
“พอได้แล้ว บำรุงร่างกายอีกไม่กี่วัน ก็ฟื้นฟูกลับมาละ”
หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ
“งั้นก็ดี”
จิ่วอวี่ทอดถอนหายใจ จากนั้นมองไปที่อวี่ปี้หง: “ผู้บัญชาการอวี่ เอาอีกสักถ้วยไหม?”
“คุณดื่มเองเถอะ”
อวี่ปี้หงเขี่ยที่ครอบตา สีหน้าห่อเหี่ยวอย่างมาก
หลินหยางมองเธอ และถามอย่างราบเรียบว่า: “วันข้างหน้าจะเอายังไง?”
อวี่ปี้หงชะงักงัน ส่ายหน้าพูดว่า: “ฉันไม่รู้ ฉันโตมากับตำหนักชิงเหลียน ตอนนี้ไม่มีตำหนักชิงเหลียนแล้ว เจ้าตำหนักก็ตายแล้ว บนโลกที่กว้างใหญ่นี้ ฉันไม่รู้ว่าจะไปไหนดี”
“ผู้บัญชาการอวี่ ตามผมไปกับท่านหลิน ไม่ใช่ว่าก็ดีแล้วเหรอ!”
จิ่วอวี่ยิ้มพูดขึ้น
อวี่ปี้หงมองหลินหยาง และไม่ได้พูดอะไรออกมา
“อวี่ปี้หง ดวงตาของคุณมีความพิเศษ ถ้าไม่มีคนคุ้มครอง หลีกเลี่ยงยากมากที่จะไม่ถูกคนอื่นจับไปวิจัย เมื่อเป็นแบบนี้ สู้ตามผมกลับดินแดนแห่งความเงียบและความตายดีกว่า แม้ว่าสภาพแวดล้อมการฝึกฝนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายไม่ดีเท่าชีพจรมังกรใต้ดิน แต่อย่างน้อยที่สุดก็ยังปลอดภัย อีกอย่างพลังของคุณ คนในดินแดนแห่งความเงียบและความตายแตะต้องคุณได้ไม่มาก เป็นไง?”
หลินหยางถือโอกาสพูดออกมา
แม้ว่าอวี่ปี้หงไม่สู้เจ้าตำหนักชิงเหลียน แต่อยู่ชีพจรมังกรใต้ดินก็ถือว่าเป็นคนฝีมือดีคนหนึ่ง ถ้าอยู่ดินแดนแห่งความเงียบและความตายก็ยิ่งไม่เป็นที่ต้องสงสัย
อวี่ปี้หงเงียบอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นเงยหน้าถามว่า: “ถ้าฉันยินยอมติดตามคุณไป คุณ…จะช่วยฉันรักษาดวงตาไหม?”
“ถึงแม้คุณจะไม่ติดตามผม ผมก็จะรักษาดวงตาให้คุณ”
หลินหยางยิ้มพูดขึ้น
อวี่ปี้หงหายใจติดขัด อ้าปากเผยอ ครู่ใหญ่ๆถึงถามว่า: “เพราะอะไร…”
“เพราะว่า…คุณเหมือนกันกับผม ก็คือเป็นคนน่าสงสารคนหนึ่ง”
หลินหยางส่ายหน้าไปมา ทอดถอนหายใจเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง
อวี่ปี้หงจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของหลินหยาง ใบหน้ารูปไข่แดงระเรื่อ แต่ไม่นานก็เบนสายตา พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “งั้นได้ ท่านหลิน ฉันยินยอมที่จะติดตามคุณ”
“คุณจะต้องดีใจกับการตัดสินใจของตัวเอง”
หลินหยางยิ้ม จากนั้นโบกมือพูดว่า: “มา คุณมาหาผมตรงนี้หน่อย!”
อวี่ปี้หงตัวแข็งทื่อ ลังเลอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าเดินไป
“ท่าน….มีอะไรจะรับสั่งเหรอคะ?”
“ผมจะดูดวงตาให้คุณ ปลดที่ครอบตาลง”
“อ้อ…โอเคค่ะ”
อวี่ปี้หงสับสน เธอปลดที่ครอบตาลง จึงทำให้เห็นลูกตาเหมือนหินแม็กมาดวงหนึ่ง
หลินหยางหยิบเข็มเงินออกมาสองเล่ม แล้วแทงเข้าไปในตาเบาๆ
“ท่าน อาการบาดเจ็บของท่านยังไม่หายดี ไม่ควรเร่งพลังแห่งสวรรค์!” จิ่วอวี่รีบเตือน
“ไม่เป็นไร”
หลินหยางพูดขึ้น จากนั้นแทงเข็มเงินเบาๆ
หลังจากนั้นชั่วขณะหนึ่ง เขาก็ดึงเข็มเงินออก
สิ่งที่เห็นคือตัวเข็มเป็นสีแดง เหมือนว่าโดนอุณหภูมิสูง และกำลังจะละลาย
“ท่าน จะรักษายังไงดี?”
อวี่ปี้หงถามอย่างระมัดระวัง
“ถ้าเป็นคนทั่วไป รักษายาก แต่คุณโชคดีมาก ผมรู้เกี่ยวกับเรื่องไฟแปลกประหลาด และไฟแปลกประหลาดนี้ สามารถรักษาดวงตาของคุณได้!”
หลินหยางยิ้มและพูดขึ้น เขายื่นมือออกไปปิดบนดวงตาของอวี่ปี้หง พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า: “คุณอดทนหน่อยนะ อีกสักครู่จะปวดมาก!”
“โอเคค่ะ!”
อวี่ปี้หงพยักหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความเครียด
สิ่งที่เห็นคือหลินหยางกระจายพลังทันที
ฮู!
บนฝ่ามือของเธอมีไฟแปลกประหลาดดวงหนึ่งวิ่งเพ่นพ่านไปมา
แต่ว่าไฟแปลกประหลาดเพิ่งจะเกิดมา ก็เหมือนว่าถูกดวงตาของอวี่ปี้หงดึงดูดไปเสียแล้ว มันพากันวิ่งเข้าไปด้านใน
ช่วงพริบตาเดียว ความรู้สึกร้อนผ่าวก็จู่โจมมา
อวี่ปี้หงทรมานอย่างมาก ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยเหงื่อ ตัวสั่นเทิ้ม
แต่ไม่นาน ไฟแปลกประหลาดเหล่านั้นที่วิ่งพ่านในดวงตาของตัวเองก็ค่อยๆสลายหายไปอย่างรวดเร็ว เธอเหมือนว่าถูกลอกตา และไฟแปลกประหลาดยังพาอะไรบางอย่างออกไปด้วย
ความรู้สึกเย็นสบายแผ่ซ่านขึ้น
เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
มันสบายมาก
เป็นอย่างนี้ต่อเนื่องประมาณสองนาที
หลินหยางปล่อยมือออก
แต่วินาทีที่ฝ่ามือดิ่งลง จู่ๆหลินหยางก็ล้มลงบนพื้น ตัวสั่นเทิ้มขึ้นมา
“ท่าน! ”