บทที่ 3515 คิดบัญชี

คนที่อยู่ในสนามต่างก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก และมองไปโดยรอบ

สีหน้าของหลินหยางแข็งทื่อเล็กน้อย และจ้องมองท้องฟ้า

"นายท่านครับ!"

อวี่ปี้หงรีบเดินเข้ามา แล้วกล่าวเรียก ด้วยใบหน้าที่เต็มไปความตื่นตัว

"ดูจังหวะเหตุการณ์ แล้วคิดหาวิธีออกไปจากที่นี่"

หลินหยางกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

ในเวลาเดียวกันนี้ ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยก็วิ่งเข้ามา โดยเฉพาะที่ทางเข้าหมู่บ้าน ที่มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งซึ่งตัวโชกไปด้วยเลือดวิ่งเข้ามาด้วยสภาพที่จนตรอก

"อาเจี้ยน?"

เจิ้งเหมิ่งเห็นคนกลุ่มนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

"พี่เจิ้ง! เกิดเรื่องแล้ว! มีคนมาล้อมตำบลของพวกเรา และปิดทางเข้าตำบล คนของพวกเราต้องการจะถกเถียงกับพวกเขา แต่กลับถูกพวกเขาสังหารโดยตรง!"

ชายคนหนึ่งที่ชื่ออาเจี้ยนตะโกนด้วยเสียงอันสั่นเครือ

"อะไรนะ?"

เจิ้งเหมิ่งไม่อยากจะเชื่อ

คนทั้งลานแสดงสีหน้าตกตะลึง

"ตำบลของพวกเราไม่เคยไปยั่วโมโหใคร ไม่มีสาเหตุใดๆ แล้วทำไมถึงมีคนมาปิดล้อมตำบลของพวกเราล่ะ? อีกทั้งยังทำการสังหารโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ อีกด้วย?"

"หรือว่าจะเป็นการปล้น?"

"คุณจะบ้าหรือเปล่า? พวกโจรจะมาปล้นที่นี่เหรอ?"

"แล้วคนพวกนี้เป็นใครกัน?"

คนของตำบลคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ

"อย่าพูดจาไร้สาระไปเลย รีบระดมกำลังทุกคนเร็วเข้า ไม่ว่าจะเป็นใคร ฉันคิดว่าพวกเขาคงจะไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ต่อหน้ากองกำลังคนของตำบลเป็นแน่!"

เจิ้งเหมิ่งกล่าว

"ครับ!"

คนที่อยู่ข้างๆ พยักหน้า แล้วส่งสัญญาณรวมกำลังพลทันที

คนของทั้งตำบลเริ่มมารวมตัวกันที่ลาน

แต่ในเวลานี้ ได้มีเงาร่างจำนวนมากลอยเข้ามา และลงมายังลานจัตุรัสโดยตรง

คนเหล่านี้แต่ละคนสวมชุดนักดาบสีดำขอบขาว ในมือถือดาบ และเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

จำนวนคนของพวกเขาไม่มากนัก แต่พลังของแต่ละคนต่างก็โหดเหี้ยมดุดัน และน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างมาก

ในชั่วพริบตา บริเวณโดยรอบของลานจัตุรัสก็เต็มไปด้วยคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนล้อมเอาไว้

ในเวลาเดียวกันนี้ ได้มีคนกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจากทางเข้าตำบล

คนเหล่านี้ล้วนขี่ม้าตัวสูงใหญ่ เข้ามาด้วยสีหน้าอันเรียบเฉย และเคร่งขรึม

โดยเฉพาะคนที่นำหน้ามา เขาสวมเสื้อคลุมที่ทำจากขนนก ที่บริเวณเอวด้านซ้ายและขวามีดาบยาวห้อยอยู่ สายตาเย็นชาเยือกเย็น ราวกับสายน้ำ

"เจี้ยนเฟิงไห่?"

ลมหายใจของเจิ้งเหมิ่งสั่นสะท้านทันที สีหน้าซีดเซียวถึงขีดสุด มองชายสวมเสื้อคลุมขนนกด้วยความตกตะลึง: "คุณคือ....กุยเจี้ยนเซิงใช่ไหม?"

"นับว่ามีสายตาที่หลักแหลม!"

กุยเจี้ยนเซิงขี่ม้าเข้ามา และมองลงไปยังเจิ้งเหมิ่ง จากนั้นก็เอ่ยปากว่า: "ได้ยินมาว่าช่วงนี้ตำบลของพวกคุณเอาชื่อของฉันเที่ยวไปโอ้อวดหลอกต้มตุ๋นเหรอ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"

เพียงคนในตำบลได้ฟัง แต่ละคนต่างก็ตกใจไม่น้อย

บัดนี้ความจริงได้ถูกเปิดเผยแล้ว ทุกคนต่างก็รู้แล้วว่าเจ้าหมอนั่นที่มีคุณวุฒิเป็นผู้รับคัดเลือก ได้ปลอมเป็นผู้รับคัดเลือกเป็นเทพยุทธ์ และไม่มีอะไรที่จะสามารถเอาชนะกุยเจี้ยนเซิงได้โดยสิ้นเชิง

แต่กุยเจี้ยนเซิงมาหาถึงที่เพื่อคิดบัญชีในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้

แล้วควรจะคิดบัญชีนี้อย่างไรกัน?

"คุณชายกุย! เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดแล้วครับ!"

เจิ้งเหมิ่งฉีกยิ้ม ต้องการจะเข้าไปอธิบาย แต่วินาทีต่อมา

ชิ้ง!

ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ กุยเจี้ยนเซิงชักดาบขึ้นมาทันที และฟันไปยังเจิ้งเหมิ่งทันที

แสงดาบส่องประกายเข้ามา

เจิ้งเหมิ่งตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็เอียงหน้าไปมอง จึงเห็นว่าแขนขวาของตัวเองหลุดลอยออกไป และเลือดก็ไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"อ๊าก!"

ความรู้สึกเจ็บปวดจู่โจมเข้ามาทันที

เขาจับแขนและถอยหลังอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็ส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา ด้วยสีหน้าอันซีดเซียวถึงที่สุด

"พี่เจิ้ง!"

คนที่อยู่ด้านหลังพุ่งเข้ามาด้วยความสงสาร และเข้ามาประคองเจิ้งเหมิ่ง

แต่คนจำนวนมากก็ถูกดาบนั้นทำให้ตกใจกลัว

เจิ้งเหมิ่งนับว่าเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในตำบล

แต่ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับเจี้ยนเฟิงไห่ เขากลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะสู้กลับ!

นี่ก็คือยอดฝีมือของฉินเจี้ยนไห่อย่างนั้นเหรอ?

ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!

ในฐานะผู้สืบสอดคนแรกของเจี้ยนเฟิงไห่ กุยเจี้ยนเซิงควรจะใช้วิธีใดกัน

ทุกคนต่างขนหัวลุก หวาดกลัวจนตัวสั่น และตื่นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

"แล้วคนที่อ้างว่าเอาชนะฉัน และยึดคุณวุฒิผู้รับคัดเลือกเป็นเทพยุทธ์ของฉันมาได้ล่ะ?"

กุยเจี้ยนเซิงจับด้ามดาบอันแหลมคมที่อยู่บริเวณเอวเบาๆ และกล่าวอย่างไม่สนใจไยดีไปพลาง

ทุกคนที่อยู่ในที่เกินเหตุเงียบกริบ แต่ละคนก้มหน้างุดไม่กล้าเอ่ยปาก

แต่เจิ้งเหมิ่งไม่ลังเลใจ เขากัดฟันและเอียงหน้าไปตะโกนกล่าวว่า: 「เอาตัวไอ้ฉู่ว่างผู้โง่เขลาคนนั้นออกมา!」

「ครับ พี่เจิ้ง....」

ไม่นาน คนของตำบลสองสามคนก็ลากตัวฉู่ว่าง 「ผู้รับเลือกเป็นเทพยุทธ์」ที่ถูกกระทืบจนหน้าเขียวช้ำออกมาจากฝูงชน

「คุณชายกุย ที่คุณกล่าวถึงก็คือคนคนนี้ครับ คนคนนี้ท้าทายต่อพระเจ้าจริงๆ เขาไม่เพียงแต่ทำลายชื่อเสียงของท่านกับเจี้ยนเฟิงไห่ แต่ยังเล่นละครตบตาคนในตำบลอย่างพวกเราอีกด้วย เขาอ้างว่าได้รับคุณวุฒิเป็นผู้รับคัดเลือกเป็นเทพยุทธ์ และใช้ตำบลของพวกเราในการสนับสนุนเขา รวบรวมทรัพยากรทั้งตำบลเพื่อฝึกฝนเขา วันนี้พวกเราก็เพิ่งจะได้รู้ความจริงว่าคนคนนี้หลอกลวง พวกเราจึงกำลังพิจารณาตัดสินความผิด และจากนั้นก็จะมอบตัวให้กับเจี้ยนเฟิงไห่ เพื่อให้ท่านลงโทษ แต่คาดไม่ถึงว่าท่านจะมาถึงเสียก่อน เช่นนี้ก็ยิ่งดี คุณชายครับ หากต้องการจะฆ่าจะเฉือนเนื้อคนคนนี้ ท่านสามารถตัดการได้ตามอำเภอใจเลยครับ!」

เจิ้งเหมิ่งคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วก้มหน้ากล่าวด้วยความเคารพ

ถึงแม้ว่าแขนข้างหนึ่งของเขาจะถูกคนของเจี้ยนเฟิงไห่ตัดไปแล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าแสดงความไม่พอใจหรือโกรธเคืองแม้แต่น้อย