บทที่ 352 มากี่คนผมก็จะช่วยให้หมด

เงินไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ด้วยโอกาสและชื่อเสียงของหยางหัวกรุ๊ป ทำให้สามารถหาเงินกู้จำนวนมหาศาลนั้นได้อย่างแน่นอน แต่ด้านกำลังคนเป็นปัญหาใหญ่ การตั้งจุดทั่วประเทศต้องการจำนวนคนเท่าไหร่?

ตามความคิดของหม่าไห่คือการรับสมัครคนในท้องถิ่น

แต่ด้วยเวลาที่เร่งรีบ จะหาคนจำนวนมากขนาดนั้นยังไง

"ประธานหลินรีบร้อนขนาดนี้ เขาเตรียมอะไรกันแน่?"

หม่าไห่ยังนึกไม่ออกว่าหลินหยางจะทำอะไร

ในเวลานี้ หลินหยางนั่งอยู่บนรถที่บริษัทจัดหาไว้ให้และตรงไปยังบ้านพักคนชราในแถบชานเมืองเพื่อไปหาเจิ้งหนานเทียน

ในเวลานี้เจิ้งหนานเทียนนั่งอยู่บนรถเข็นที่คลุมด้วยผ้าห่มดูเหมือนว่าเขากำลังจะตาย แต่หลินหยางจับความลึกและจิตวิญญาณในดวงตาของเขาได้

มันแค่การแสดงเฉยๆ

"ฮ่าๆๆๆ เจ้าหนู ทำไมถึงมีเวลามานั่งกับผมได้หล่ะ? เจ้าหนูไม่มาเป็นเวลานานแล้ว ถ้าเกิดยังไม่มาอีก ผมจะไปหาคุณและดื่มด้วยเอง!"

เมื่อเห็นหลินหยางมา เจิ้งหนานเทียนอารมณ์ดีอย่างมาก ตบเข่าตัวเองและยื่นขึ้นทันที

แม้ว่าเขาจะดูผอมแห้งแรงน้อย แต่ก็มีพลังงานชนิดหนึ่งที่ไม่สามารถปกปิดได้ในทุกการเคลื่อนไหวของเขา

เขาเป็นเทพแห่งสงครามในกองทัพ มีความครอบงำกดขี่ชนิดหนึ่ง

"ดูเหมือนว่าจะฟื้นฟูได้ไม่เลว ท่านอาวุโส" หลินหยางเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มและกอด

"ต้องขอบคุณทักษะทางการแพทย์ของคุณนะ แต่เจ้าหนู ผมไม่สามารถอยู่ที่นี่นานเกินไปได้ ช่วงนี้วุ่นวายอย่างมาก เบื้องบนพูดมาแล้ว หรืออาจจะผ่านไปช่วงหนึ่งแล้วผมก็จะออกไปจากเจียงเฉิน" เจิ้งหนานเทียนถอนหายใจด้วยความโศกเศร้าเล็กน้อย

"มังกรไม่สามารถอยู่ในน้ำตื้นได้เป็นเวลานาน คุณเองก็ควรออกไป" หลินหยางพูด

"อยู่ในน้ำตื้นเป็นเวลานานหรอ? เฮอะ เจ้าหนู ผมว่าคำพูดนี้ควรพูดกับคุณน่าจะถูกมากกว่า!" เจิ้งหนานเทียนหรี่ตามองหลินหยางและพูดอย่างมีความหมาย

คนอย่างเขาจะไม่เห็นความพิเศษของหลินหยางได้ยังไง? แม้ว่าหลินหยางจะปิดบังมันไว้ตลอดเวลา แตเจิ้งหนานเทียนก็เป็นคนอ่านคนออก เขาจะมองไม่ออกได้ยังไง?

หลินหยางไม่พูดอะไร

เจิ้งหนานเทียนโบกมือ ดึงแขนของหลินหยาง: "โอเค ไม่พูดอะไรเรื่อยเปื่อยแล้ว ปะ พวกเราไปดื่มกัน! ไอพวกที่นี่ดื่มไม่ได้เลย ดื่มไม่กี่อึกก็นอนราบแล้ว วันนี้คุณต้องมาสนุกกับผม!"

"ท่านอาวุโส ครั้งหน้าละกัน"

"ทำไม? แค่นี้คุณก็ไม่ให้เกียรติผมหรอ?" เจิ้งหนานเทียนไม่พอใจ

"ไม่ใช่ว่าไม่ให้เกียรติ แต่ครั้งนี้ผมมีเรื่องด่วน!"

"ด่วนอะไร?" เจิ้งหนานเทียนขมวดคิ้ว: "ด่วนสักแค่ไหนกัน?"

"ถ้าจัดการไม่ดี คนจะตายเป็นจำนวนมาก" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

เจิ้งหนานเทียนเคร่งขรึมลง

เขาเป็นทหาร และเป็นนายพลด้วย

หน้าที่ของนายพลคือการขยายอาณาเขตและปกป้องประเทศ แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องใส่ใจประชาชน

เรื่องแบบนี้ เจิ้งหนานเทียนจะไม่ยืนดูอยู่เฉยๆ!

"เจ้าหนู ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? คุณอธิบายมาให้ชัดเจน!" เจิ้งหนานเทียนสีหน้าจริจัง พูดเบาๆ

ชีวิตของผู้คนตกอยู่ในความเสี่ยง เขาจะมีจิตใจดื่มได้อย่างไร

"ท่านอาวุโสถามมาแล้ว ผมก็ต้องอธิบายตามความเป็นจริง ก่อนหน้านี้ ตระกูลหลินแห่งเยี้ยนจิงส่งคนมาที่เจียงเฉิน..."

หลินหยางอธิบายเรื่องราวทั้งหมดออกไป

เขาไม่ได้ปิดบังใดๆ พูดตามความเป็นจริง

เพราะหลินหยางรู้ว่า สำหรับคนอย่างเจิ้งหนานเทียนแล้ว ไม่ควรโกหก ไม่งั้นถ้าเขารู้ขึ้นมา ความสัมพันธ์นั้นจะจบลงทันที

"มันไม่มีเหตุผล! !"

เจิ้งหนานเทียนตบโต๊ะ ลุกขึ้นจ้องหลินหยางและพูดอย่างตื่นเต้น: "เจ้าหนู นี่คือเรื่องดีๆ ที่คุณทำหรอ?"

"ผมทำอะไร?" หลินหยางถามกลับ

"คุณรู้อยู่ว่าตัวแปรที่พวกเขาใช้นั้นผิด จากนั้นก็ปล่อยให้พวกเขาสร้างยาที่มีอันตรายอย่างมากออกมา คุณยังจะเอาผิดพวกเขา? ทำไมคุณไม่เตือนพวกเขา?" เจิ้งหนานเทียนพูดด้วยความโกรธ

หลินหยางมองเขาอย่างสงบ ไม่พูดอะไร