บทที่ 3520 คลื่นใต้น้ำ

สีหน้าของเจิ้งเหมิ่งเปลี่ยนไปทันที พูดไม่ออกเป็นเวลาครู่ใหญ่

"อาเหมิ่ง รีบไปทำเร็วเข้าเถอะ!"

ผู้เฒ่าหัวโล้นกล่าวเร่งรัด

"คุณอา ฉัน....ฉันทำไม่ได้..."

เจิ้งเหมิ่งอ้ำๆ อึ้งๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"คุณว่าอะไรนะ?"

ผู้เฒ่าหัวโล้นตบโต๊ะ และตะคอกอย่างเยือกเย็นว่า: "เพื่ออนาคตของเมือง เพื่อแผนการใหญ่ที่จะเป็นประโยชน์ต่อทุกคน คุณ....คุณกล่าวปฏิเสธได้อย่างไรกัน?"

"คุณอา ถ้าหากไม่มีท่านหลิน เมืองเล็กๆ ของพวกเราคงจะสูญสิ้นไปนานแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ใช่คนที่มีคุณธรรมสูงส่ง แต่เรื่องโหดร้ายเช่นนี้....ฉัน....ฉันทำไม่ได้จริงๆ....." เจิ้งเหมิ่งต้องการจะพูดอีกแต่ก็หยุดไป และสีหน้าก็สลดหดหู่

"ทำไม? หมายความว่าคุณเป็นคนมีคุณธรรมสูงส่ง? แต่พวกเราเป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือเหลี่ยมจัดเหรอ?"

ผู้เฒ่าเครายาวกล่าวอย่างไม่พอใจ: "คุณใจอ่อนเช่นนี้ จะทำการใหญ่ได้อย่างไรกัน?"

"คุณลุง....."

"ช่างเถอะ! คุณอยู่ที่นี่ไปก็แล้วกัน เรื่องนี้คุณไม่ต้องรับผิดชอบแล้ว!"

ผู้เฒ่าเครายาวกล่าวอย่างเยือกเย็น: "สั่งให้อาหาวไป รีบไปยังเมืองเพียวเมี่ยวภายในคืนนี้!"

"ครับ!"

คนคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ พยักหน้า แล้วเดินออกไปจากบ้านโดยตรง

เพียงเจิ้งเหมิ่งเห็น ก็ร้อนรนทันที และยังคิดที่จะออกไป แต่กลับถูกคนยื่นมือมาขสางเอาไว้

"อาเหมิ่ง คุณไม่ได้ยินคำพูดของฉันเหรอ? คุณแค่อยู่ที่นี่เฉยๆ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น! ส่วนเรื่องอื่นๆ พวกเราจะจัดการเอง!"

ผู้อาวุโสเครายาวกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"อาเหมิ่ง คุณเป็นคนเชื่อฟังมาตั้งแต่เด็ก อย่าทำให้พวกเราสองสามคนต้องโมโหอีกเลย ถ้าหากทำลายหมู่บ้าน คุณก็จะเป็นคนกระทำผิดของหมู่บ้าน ต้องงนึกถึงแม่ของคุณ และน้องสาวของคุณด้วย!"

ผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งก็เอ่ยปากขึ้นมา

ในระหว่างที่พูด คนสองสามคนก็ส่งพลังออกมาโดยตรง

พลังอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมเข้ามา

สีหน้าของเจิ้งเหมิ่งซีดเผือด และไม่พูดอะไรอีก

ถ้าหากพวกเขาลงมือขึ้นมา เขาก็คงจะไม่ใช่คู่ต่อสู้เป็นแน่

เรื่องนี้ เขาจึงทำได้เพียงปล่อยไปตามโชคชะตา

....

ในงานเลี้ยง

"มาๆๆ ดื่มๆๆ! ฮ่าๆๆ......"

จิ่วอวี้หน้าแดงก่ำ ชูแก้วเหล้าขึ้นมาแล้วส่งงเสียงเอะอะโวยวาย

ทักษะการฝึกฝนของเขาสูญเสียไปจนหมดสิ้นแล้ว การต้านทานต่อแอลกอฮอล์ก็แย่ลงอย่างมาก เพียงแค่เหล้าสองสามแก้วลงสู่ท้อง คนก็เมาแล้ว และการพูดจก็เริ่มไม่ชัดเจน

ส่วนอวี่ปี้หงที่นั่งดื่มร่วมวงอย่างสง่าผ่าเผย ถึงแม้จะมีคนมาร่วมดื่มอวยพร เธอก็ไม่สนใจ ราวกับนกยูงผู้หยิ่งยโส

หลินหยางสังเกตดูคนที่อยู่ในโถงงานเลี้ยงอย่างสงบนิ่ง มีคนมาดื่มอวยพรก็ไม่ได้ปฏิเสธ มักจะยิ้มเจื่อนๆ และตอบรับ

ในชั่วพริบตา เหล่าแขกเหรื่อก็ยิ่งกระตือรือร้น

หลินหยางก็ให้ความสนใจ

แต่หลังจากที่เหล้าหลายแก้วลงท้องไป หลินหยางก็ดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงเอียงหน้าไปกล่าวว่า: "อวี้หง คุณมาทางนี้หน่อย"

อวี่ปี้หงวางแก้วเหล้าลงทันที และเดินมายังที่นั่งข้างๆ

"นายท่าน มีอะไรรับสั่งเหรอคะ?"

หลินหยางเอียงเข้าใกล้หูแล้วกระซิบว่า: "เห็นบ้างไหมว่าเจิ้งเหมิ่งไปไหน?"

"เจิ้งเหมิ่ง?"

อวี่ปี้หงงนิ่งอึงไปเล็กน้อย แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "เมื่อครู่นี้ยังเหห็นว่าเขาอยู่ที่นี่อยู่เลย ไม่ทราบว่าออกไปตั้งแต่เมื่อไร......"