บทที่ 3549 พวกเราไม่มีเวลากันแล้ว

"คนไปแล้วเหรอ?"

ภายในอาคาร เทพยุทธ์ฉางหลานนั่งอยู่หน้ารูปปั้นทองสัมฤทธิ์ แล้วหลับตาเพื่อพักผ่อน

"เรียนนายท่าน ออกไปจากตำหนักแล้วครับ"

องครักษ์ที่อยู่ด้านหลังคุกเข่าลงกับพื้นแล้วกล่าวอย่างเคารพนบนอบ

"เฝ้าจับตาดูการเคลื่อนไหวของคนคนนี้เอาไว้ตลอด อย่าให้คนคนนี้ออกไปจากเมืองหลงซินได้ นอกจากนี้ ให้ส่งคนไปที่เทพยุทธ์อั้นเทียน แล้วรายงานการเคลื่อนไหวของคนคนนี้แก่เขา ให้เทพยุทธ์อั้นเทียนเป็นคนจัดการกับคนคนนี้เอง!"

เทพยุทธ์ฉางหลานไม่ลืมตา และกล่าวอย่างนิ่งๆ

"นาท่าน พวกเราไม่ลงมือเองเหรอครับ?"

"ไม่ได้ หากลงมือ ฉางหลานฟู้ก็จะคับแค้นใจต่อฉันได้ ฉางหลานฟู้มีนิสัยดื้อรั้น ถ้าหากถูกเขาพบเข้า ก็จะต้องไม่ยอมทำประโยชน์ให้ฉันอย่างแน่นอน! และนี่ก็ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ฉันอยากจะเห็น"

"นายท่าน คุณชายท่านนี้.....คุ้มค่าพอที่จะปลูกฝังเหรอครับ?"

องครักษ์ต้องการจะพูดแล้วก็หยุดไป จากนั้นก็กล่าวถามอย่างระมัดระวัง

"วิชาดาบของเขาลึกล้ำเป็นอย่างมาก และฉันไม่เคยสอนวิชาดาบให้เขาแต่อย่างใด วิชาดาบของเขาศึกษามาจากแค่ในตำรา....เมื่อเห็นเช่นนี้แล้ว แสดงว่าพรสวรรค์ของเขาไม่ได้แย่ จึงน่าจะลองดูกันสักตั้ง"

"ในเมื่อเป็นสายเลือดของนายท่าน จะไร้ประโยชน์ได้อย่างไรกัน?"

"เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ฉันสงสัย ก็คือคนแซ่หลินคนนั้น"

"สงสัย?"

"ยังจำที่ฉางหลานฟู้เรียกคนคนนั้นก่อนหน้านี้ได้ไหมครับ?"

"ข้าน้อยจำได้ว่าคุณชายดูเหมือนจะเรียกคนคนนั้นว่า......อาจารย์?"

องครักษ์ครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นยิ้มแล้วกล่าวว่า: "เพียงแต่คุณชายได้กล่าวอธิบายว่า คนคนนั้นได้สั่งสอนหลักการการปฏิบัติตัวให้แก่เขา ได้ทำการอบรมสั่งสอนเขา ดูเหมือนว่าคนที่คุณชายจะผูกพันทางใจเช่นนี้ จนเรียกขานกันว่าอาจารย์ จะมีไม่มากนัก"

"ไอ้โง่ เขาใช้คำพูดแย่ๆ แบบนี้ แกก็ยังจะเชื่ออีกเหรอ?"

เทพยุทธ์ฉางหลานกล่าวอย่างไม่พอใจ

องครักษ์ตัวสั่นระริก แล้วจึงรีบก้มหน้าลง: "ข้าน้อยช่างโง่เง่าไม่รู้ประสา"

"วิชาดาบของฉางหลานฟู้ลึกล้ำเช่นนี้ จะต้องมียอดฝีมือชี้แนะอย่างแน่นอน ฉันคิดว่าไอ้คนแซ่หลินผู้นี้ไม่ธรรมดา ถ้าหากฉันคาดเดาไม่ผิด วิชาดาบของฉางหลานฟู้ก็คือคนคนนี้เป็นคนสอน!" เทพยุทธ์ฉางหลานกล่าวอย่างเยือกเย็น

"อะไรนะ?"

องครักษ์ตกตะลึง จากนั้นจึงคารวะแล้วกล่าวทันทีว่า: "คนคนนี้ไม่ได้เป็นสายเลือดฉางหลานของเรา กล้าดียังไงมาเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ฉางหลานของเรา? นายท่านได้โปรดออกคำสั่งมา ฉันจะส่งคนไปฆ่าคนคนนี้ทันที!"

"ถ้าหากฉันจะฆ่าคนคนนี้ คงไม่จำเป็นต้องให้พวกคุณลงมือหรอก?"

เทพยุทธ์ฉางหลานกล่าวอย่างไม่พอใจว่า: "และอีกอย่างฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าให้คนของเทพยุทธ์อั้นเทียนเป็นคนลงมือเอง ฉันแค่รอดูอยู่เฉยๆ ก็พอ"

"ครับ นายท่าน...."

"ศิลปะการต่อสู้ของคนคนนี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก และอาจจะมีเพียงแค่วิสัยทัศน์ที่เป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครเท่านั้น จึงไม่มีอะไรต้องกังวล อย่างไรก็ตามส่งคนไปจับตาดูเอาไว้ ถ้าหากคนคนนี้ถูกสังหารแล้ว ให้มารายงานฉันทันที!"

"ครับ!"

องครักษ์กล่าวรับทราบ จากนั้นก็ค่อยๆ ถอยออกไปจากอาคาร

ช่วงเวลากลางวันวันต่อมา

หลินหยางมาถึงห้องน้ำชาชั้นหนึ่งของอาคารมอบรางวัลนำจับ ตามที่ได้นัดหมายเอาไว้

ด้านในเต็มไปด้วยจอมยุทธ์ที่ทำภารกิจของตัวเองเสร็จสิ้นและไม่มีอะไรแล้วจึงมาดื่มชา

ทุกคนต่างก็รวมกลุ่มกับสองถึงสามคน และส่งเสียงพูดคุยกันเสียงดัง ถึงแม้จะไม่ได้ดื่มเหล้า แต่บรรยากาศก็เข้มข้นเป็นอย่างมาก กระทั่งมีบางคนเริ่มสูบบุหรี่ขึ้นมา

หลินหยางลูบคลำกระเป๋ากางเกง และพบว่ามันว่างเปล่า คิดๆ ดูแล้วก็เป็นเวลานานแล้วที่ไม่ได้สูบบุหรี่

แต่เขาก็ไม่มีอาการอยากสูบบุหรี่แต่อย่างใด

เมื่อเดินไปถึงด้านในห้องน้ำชา ก็จะมีที่นั่งแยกอยู่สองสามที่

หลินหยางพบที่นั่งหนึ่งในนั้นจึงผลักประตูเปิดเข้าไป จากนั้นก็รออย่างสงบนิ่ง

ไม่นาน ก็เห็นฉางหลานฟู้วิ่งเข้ามาด้านในด้วยความรีบร้อน

เมื่อเห็นสีหน้าอันรีบร้อนของเขา หลินหยางก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

"คุณเป็นอะไรไป?"

หลินหยางเอ่ยปากกล่าวถาม

แต่ฉางหลานฟู้ไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับหยิบตำราจำนวนมากออกมาจากกระเป๋าสัมภาระที่หน้าอก แล้ววางกองลงบนโต๊ะน้ำชาโดยตรง

"อาจารย์ ท่านรีบอ่านตำราเหล่านี้ให้เสร็จเร็วเข้า พวกเราไม่มีเวลาแล้ว!"

"อะไรนะ?"

หลินหยางตกใจ เมื่อมองไปยังตำราเหล่านั้น ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

เห็นได้ชัดว่าตำราเหล่านี้ ล้วนเป็นพลังภายในและวิชาดาบบางส่วนที่เทพยุทธ์ฉางหลานครอบครองอยู่

ถึงแม้จะไม่ใช่ทั้งหมด แต่รูปแบบศิลปะการต่อสู้ส่วนใหญ่ก็มาจากเทพยุทธ์ฉางหลาน!

"นี่คุณ....."

หลินหยางเงยหน้าขึ้นมา และมองฉางหลานฟู้อย่างไม่อยากจะเชื่อ

แต่ก็ได้ยินเพียงฉางหลานฟู้กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า: "อาจารย์ นับจากวันนี้ไป พ่อของฉันวางแผนที่จะถ่ายทอดวิชาลับเขาให้แก่ฉัน สิ่งเหล่านี้เป็นรูปแบบของพลังภายในที่เขาได้เรียนรู้มาโดยตลอด เขาต้องการให้ฉันนำมาศึกษา พอฉันศึกษาสิ่งเหล่านี้จนเข้าใจแล้ว ก็ค่อยทำการชี้แนะให้กับฉันอีกที!"

"ฉะนั้น ที่คุณนัดฉันมาที่นี่ ก็คือต้องการให้ฉันเข้าใจการฝึกฝนของพ่อของคุณ พอฉันประมือกับพ่อของคุณในอนาคต จะได้เข้าใจศิลปะการต่อสู้ของเขาอย่างกระจ่างอย่างนั้นเหรอ?" หลินหยางกล่าวถาม

"ถูกต้องครับ"

ฉางหลานฟู้พยักหน้า: "อาจารย์ คุณบอกว่าอยากจะป้องกันตัวเองไม่ใช่เหรอ? ถ้าหากคุณมีความเข้าใจรูปแบบศิลปะการต่อสู้ของพ่อของฉันอย่างคร่าวๆ การป้องกันตัวก็จะไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน"

หลินหยางนิ่งอึ้งไป จากนั้นก็ยิ้มเจื่อนๆ อย่างจนใจ

"ฉางหลานฟู้ คุณคิดว่าพ่อของคุณที่เพิ่งคิดที่จะสอนคุณ จะนำทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของตัวเองมาถ่ายทอดให้กับคุณเลยเหรอ?"

"อาจารย์ ความหมายของคุณคือ......"

"อันที่จริงรูปแบบศิลปะการต่อสู้เหล่านี้.......ล้วนเป็นแค่บางส่วนที่เป็นพื้นฐานอย่างมาก ไม่ใช่แก่นสารที่แท้จริงของเทพยุทธ์ฉางหลานหรอก"

หลินหยางหยิบตำราเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่าน จากนั้นก็ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: "คุณในตอนนี้ ก็คือนักเรียนระดับประถมศึกษา แต่เทพยุทธ์ฉางหลานอย่างน้อยก็คือระดับปริญญาโทปริญญาเอก และตอนนี้นักศึกษาระดับปริญญาโทปริญญาเอกต้องการจะสอนความรู้ของเขาให้แก่คุณ คุณลองเดาดูซิว่าเขาจะนำผลงานวิทยานิพนธ์ที่ตีพิมพ์แล้วของเขามาให้คุณอ่าน หรือว่านำตำราเรียนที่เด็กประถมศึกษาควรจะรู้มาให้คุณอ่าน?"

เพียงคำพูดนี้จบลง ฉางหลานฟู้ก็ทึ่มทื่อไปโดยสิ้นเชิง

จริงด้วย

เทพยุทธ์ฉางหลานจะนำทักษะชั้นยอดของตัวเองมาสอนให้กับฉางหลานฟู้ตั้งแต่เริ่มแรกได้อย่างไรกัน?

เขาจะต้องให้แค่ทักษะขั้นพื้นฐานบางส่วนแก่ฉางหลานฟู้อย่างแน่นอน.....

"หมายความว่า.....ไม่มีความหวังแล้วใช่ไหม?"

ฉางหลานฟู้ค่อนข้างหดหู่ใจ

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก"

หลินหยางหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา แล้วเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ผ่านไปหนึ่งนาที ก็หยิบอีกเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่าน