บทที่ 3552 คุณสมบัติสีแดง

หลินหยางสับสนงุนงง มองคนคนนั้นอย่างตกตะลึง จิ่วอวี้ก็ไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนี้เช่นกัน

แต่เขาก็ได้ยินชายคนนั้นกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า : "ทั้งสองท่าน พวกคุณรู้ไหมว่าคุณหนูอั้นหมิงเยว่มีร่างอะไร?"

"ร่างอะไรเหรอ?"

"ร่างจิ่วโยว!"

"จิ่วโยว?"

หลินหยางขมวดคิ้ว

"ทักษะการต่อสู้ที่คนตระกูลอิ่งฝึกฝนนั้น มันโหดเหี้ยมและดุร้ายเป็นอย่างยิ่ง และมันเข้ากันได้ดีกับร่างจิ่วโยว! ว่ากันว่าอัจฉริยะที่น่าสะพรึงกลัวของตระกูลอิ่งได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้สืบทอดเทพยุทธ์ และอาจจะเป็นเพราะว่าเทพยุทธ์ของตระกูลอิ่งในอดีตนั้นมีความแข็งแกร่งที่สุด ถ้าคนคนนี้สามารถเชื่อมสัมพันธ์กับคุณหนูอั้นหมิงเยว่ได้ และได้รับร่างจิ่วโยวของเธอ เช่นนั้น คนคนนี้อาจจะจู่โจมถึงตำแหน่งสูงสุดของเจ็ดเทพยุทธ์ก็เป็นได้!"

คนคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

เมื่อพูดคำพูดนี้จบ ลมหายใจของจิ่วอวี้ก็หยุดชะงัก ใบหน้ามีความสั่นสะท้าน

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น และมองไปที่อั้นหมิงเยว่

เขาจึงพบว่าร่างกายของอั้นหมิงเยว่แตกต่างจากคนปกติทั่วไปจริงๆ

นี่คือร่างจิ่วโยวงั้นเหรอ?

ในสายตาของหลินหยาง มันไม่ได้มีความพิเศษเท่าไหร่นัก?

"ถ้าทั้งสองตระกูลเชื่อมสัมพันธ์กัน เกรงว่ามันเพียงพอที่จะเปลี่ยนสถานภาพของชีพจรมังกรใต้ดินทั้งหมด แต่ทำไมมันจึงยุ่งเหยิงไปจนถึงสถานการณ์นั้นได้ล่ะ?"

หลินหยางเอ่ยถามอย่างเคร่งขรึม

"ไม่ใช่ว่ามันเกิดเรื่องขึ้นแล้วเหรอ?"

คนคนนั้นส่ายหัว และกล่าวกระซิบว่า : "ได้ยินมาว่าตระกูลอิ่งส่งคนไปเจรจาเรื่องการเกี่ยวดองกับเทพยุทธ์อั้นเทียนแล้ว แต่กลับไม่ได้พบเทพยุทธ์อั้นเทียน เรื่องนี้ก็ถูกคุณหนูอั้นหมิงเยว่รู้เข้า คุณหนูอั้นหมิงเยว่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด กระทั่งสังหารกลุ่มคนที่มาสู่ขอด้วย! ความขัดแย้งนี้ จึงยากที่จะจบลงได้....."

"จริงเหรอ?"

"ว่ากันว่าในกลุ่มคนที่ไปสู่ขอนั้น มีน้องชายแท้ๆ ของผู้สืบทอดเทพยุทธ์ของตระกูลอิ่งท่านนั้นด้วย....."

คนคนนั้นพูดเสริมอีกประโยคหนึ่ง

ได้ฟังคำพูดนี้ หลินหยางก็เข้าใจได้ในทันที

หากเป็นเช่นนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็สมเหตุสมผลแล้ว

ผู้สืบทอดเทพยุทธ์ท่านนั้นมีฐานะสูงสุดในตระกูลอิ่ง และน้องชายของเขานั้น จะต้องมีสถานะที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

"อีกฝ่ายส่งน้องไปเป็นตัวแทนการสู่ขอ ก็เพื่อแสดงถึงความบริสุทธิ์ใจ ต่อให้อั้นหมิงเยว่ไม่ตอบตกลง ก็ไม่ควรที่จะสังหารเขา"

จิ่วอวี้กล่าวพร้อมกับขมวดคิ้ว

"บางคนก็เคยชินกับการทำตัวเกะกะระราน และกระทำการบุ่มบ่าม"

หลินหยางส่ายหัว

จากการกระทำของอั้นหมิงเยว่ที่บีบบังคับให้คนเข้าไปในภูเขาศิลา หลินหยางก็พอจะมองออกว่าเธอเป็นคนอย่างไร

"ถูกต้อง ผู้หญิงคนนี้ ป่าเถื่อนจริงๆ!"

เฉียงจื่อพึมพำขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

หลินหยางใช้สายตามองไปที่อั้นหมิงเยว่อีกครั้ง

เขาเห็นสายตาที่น่ากลัวของอั้นหมิงเยว่ จ้องมองคนที่เข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา

"เมื่อกี้นี้ คุณพูดว่าอะไรนะ?"

"ฉันบอกว่าก็แค่สีเขียวเท่านั้น ไม่ได้พิเศษอะไร ถ้าหูของคุณหนูใหญ่มีปัญหา ฉันสามารถรักษาให้คุณหนูใหญ่ได้นะ!"

ชายคนนั้นโบกพัดไปมา และหรี่ตามอง

"ไอ้สารเลว!"

"อวดดียิ่งนัก!"

"แกกล้าไม่เคารพคุณหนูใหญ่งั้นเหรอ? แกเบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม?"

คนข้างกายอั้นหมิงเยว่ต่างพากันชักดาบออกมา และจ้องมองชายคนนั้นอย่างโมโหเดือดดาล

แต่ทั้งหกคนที่อยู่ข้างหลังชายคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาเงยหน้าขึ้นมา และจ้องมองไปยังลูกสมุนที่อยู่ข้างๆ อั้นหมิงเยว่อย่างเย็นชา

ในชั่วพริบตา ลูกสมุนเหล่านี้ก็ถูกเจตนาฆ่าอันน่าสะพรึงกลัวเข้ามาปกคลุม ร่างกายของแต่ละคนรู้สึกหนาวเย็นขึ้นมา คนทั้งคนอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน และความหวาดกลัวก็พรั่งพรูขึ้นมาในใจ

อั้นหมิงเยว่ขมวดคิ้วแน่น เธอกวาดสายตามองหกคนนี้ บนใบหน้าเผยให้เห็นถึงความกดดัน

หกคนนี้.....ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป....

เส้นสนกลในของตระกูลอิ่งนั้นช่างน่ากลัวจริงๆ