บทที่ 3561 นำตัวเขาไปขัง

"สิ่ง....สิ่งเหล่านี้คือ?"

ชายหนุ่มรู้สึกว่าสมองของตัวเอง ว่างเปล่าไปในทันที และแทบจะหยุดครุ่นคิดไป

เขาใช้พลังทั้งหมด เพื่อยกแขนที่หักขึ้นมา และใช้นิ้วมือจับกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งเอาไว้ และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อขยับมันมาตรงหน้าของเขา

บนกระดาษสีขาววาดภาพคนกำลังร่ายรำดาบ!

เขาจำได้อย่างชัดเจนว่า!

นี่ก็คือกระบวนท่าของเทพยุทธ์ฉางหลาน!

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยประมือกันกับเทพยุทธ์ฉางหลาน แต่ทายาทของเทพยุทธ์ฉางหลานไม่รู้กี่คน ต่างก็รู้ทักษะดาบฉางหลานเป็นอย่างดี!

การเคลื่อนไหวของคนคนนี้ก็คือ ‘คลื่นลมกระหน่ำ’ ในกระบวนท่าที่สามรูปแบบที่เจ็ดของทักษะดาบฉางหลาน!

แต่รอบตัวของคนคนนี้ ปรากฏลายเส้นรวมทั้งตัวอักษรจำนวนมาก อีกทั้งยังมีสูตรเป็นช่วงๆ อีกด้วย

ตัวอย่างเช่นผลลัพธ์ที่เป็นไปได้ของการเพิ่มหรือลดความกว้างของการเคลื่อนไหวนี้ การเติมพลังแห่งสวรรค์เข้าไปมากน้อยก่อให้เกิดพลานุภาพที่แตกต่างกัน อีกทั้งยังมีการวิเคราะห์และแยกแยะกระบวนท่านี้ด้วย.....

เมื่อชายหนุ่มเคลื่อนสายตาไป และมองกระดาษสีขาวที่ปลิวตกลงมาโดยรอบ

เขาจึงพบว่าไม่ใช่เพียงแค่กระดาษใบนี้เท่านั้น แต่กระดาษแทบจะทุกใบล้วนมีการวิเคราะห์และแยกแยะ ‘ทักษะดาบฉางหลาน’ ทั้งสิ้น!

ที่แท้!

สิ่งที่หลินหยางเรียกว่าเข้าฌาน ก็ไม่ใช่การบรรลุขั้นการฝึกฝนของตัวเองแต่อย่างใด

แต่เขา กำลังวิเคราะห์ทักษะลับของเทพยุทธ์ฉางหลานอยู่!

"เจ็ดเทพยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่ละคนต่างมีพรสวรรค์ที่แตกต่างกันออกไป และมีชื่อเสียงมานับร้อยปี ในแง่ของการฝึกฝน ต่อให้ฉันต้องใช้เวลาอีกห้าปีสิบปี ฉันก็คงจะไม่อาจไล่ตามพวกเขาได้ทัน!"

"แต่ถ้า ฉันเข้าใจในทักษะของเขาจนกระจ่างแจ้งแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะฆ่าพวกเขาไม่ได้ แต่อย่างน้อย ฉันก็สามารถอยู่ในจุดที่ไม่พ่ายแพ้ได้!"

หลินหยางเดินเข้ามา เก็บกระดาษสองสามแผ่นที่อยู่บนพื้น แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"ถึงแม้ว่าคุณจะเข้าใจกระบวนท่าของเทพยุทธ์แล้วเป็นยังไงล่ะ? สิ่งที่พวกเขาใช้ไม่ใช่กระบวนท่า แต่เป็นการฝึกฝน ดาบของเด็กไม่สามารถแทงทะลุกระดานไม้ได้ แต่พลังดาบของผู้ใหญ่สามารถแทงทะลุแม้กระทั่งแผ่นเหล็กได้! จะเอามาเปรียบเทียบกันได้อย่างไรกัน?"

ชายหนุ่มกัดฟันกล่าว

"ฉะนั้น ฉันจึงต้องการศึกษาค้นคว้าไงว่า ทุกสรรพสิ่งในโลก ล้วนต้องพึ่งพาอาศัยกัน ฉันเชื่อว่า สิ่งที่เรียกว่าเทพยุทธ์ คงไม่ใช่ว่าจะไม่อาจเอาชนะได้"

หลินหยางจัดเรียงกระดาษอย่างสงบนิ่ง

"นี่เป็นเพียงแค่คำปลอบใจตัวเองของคนอ่อนแอเท่านั้นแหละ ถ้าหากเทพยุทธ์ถูกคนมองออกได้อย่างง่ายดายเช่นนั้นจริงๆ แล้วจะถูกขนานนามว่าเทพยุทธ์ได้อย่างไรกัน? พวกเขาก็คือเทพเจ้า ไม่ใช่ไอ้พวกหนูอย่างคุณที่เอาชนะใครๆ ด้วยอุบายประหลาดๆ! คุณ กำลังคิดเพ้อฝันไปแล้ว!"

ชายหนุ่มกล่าวเหยียดหยาม

หลินหยางไม่ได้ตอบโต้ แต่โน้มตัวลงเก็บกระดาษต่อ ไม่นาน ก็เก็บกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นเสร็จ จากนั้นจึงกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "คุณ อยากมีชีวิตอยู่ไหม?"

ชายหนุ่มตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะเยาะออกมา: "ในเมื่อฉันพ่ายแพ้คุณ นั่นก็หมายความว่าศิลปะการต่อสู้ของฉันไม่ดีพอ เป็นฉันเองที่ไร้ความสามารถ และทำให้นายท่านต้องผิดหวัง เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันยังจะอยากมีชีวิตอยู่ไปทำไมกัน? หากต้องการจะฆ่าจะแกง ก็เชิญลงมือได้เลย!"

"ถ้าหากคุณอยากมีชีวิตอยู่ ฉันก็สามารถไว้ชีวิตคุณได้!"

หลินหยางกล่าวขึ้นมาโดยตรง

"ทำไม? คุณคิดที่จะปล่อยฉันไปเหรอ?"

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

"เพียงแค่คุณบอกทักษะของเทพยุทธ์อั้นเทียนแก่ฉัน ฉันก็จะไว้ชีวิตคุณ!"

หลินหยางเดินเข้ามาใกล้เป็นอย่างมาก แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ