บทที่ 3579 เขาไม่ใช่เป้าหมายของฉัน

ทุกคนแย่งชิงเพื่อเป็นคนแรก คล้ายกับว่าประตูใหญ่ของตำหนักมังกรก็กำลังจะปิดลงในวินาทีถัดไป

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ฉากอันสับสนอลหม่าน การเบียดเสียดและเหยียบกันก็เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ผู้นำพันธมิตร รีบเข้าไปเร็วเข้า!"

จิ่วอวี้รีบตะโกน

"ทำไมกัน? หรือว่าประตูใหญ่ตำหนักมังกรนี้กำลังจะปิดลงแล้วอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางกล่าวถามด้วยความประหลาดใจ

"นับตั้งแต่เริ่มเปิดประตู อย่างน้อยต้องใช้เวลาสามวันจึงจะปิดประตู ฉะนั้นคุณจึงจะต้องออกมาภายในสามวัน"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วจะรีบร้อนไปทำไมล่ะ?"

"ผู้นำพันธมิตร ท่านไม่รู้อะไร! ตำหนักมังกรก็คือเมืองจักรกลขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ในทุกครั้งที่เริ่มเปิดตำหนักมังกร จักรกลก็จะเริ่มทำงาน และทำการส่งสิ่งของล้ำค่าออกมาด้วย ฉะนั้นผู้ที่เข้าไปในตำหนักมังกรได้ก่อน ก็จะสามารถคว้าสิ่งของล้ำค่าได้ก่อน!"

อวี่ปี้หงกล่าวอธิบาย

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!"

"ไม่เช่นนั้นเพราะเหตุใดถึงมีคนมากมายเข้าร่วมตำหนักมังกรล่ะครับ? ถ้าไม่ใช่เพราะว่าด้านในมีสมบัติให้เก็บเต็มไปหมด!"

จิ่วอวี้เบิกตาโตแล้วกล่าว

หลินหยางพยักหน้า แต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก

สิ่งของล้ำค่าที่คนเหล่านี้ให้ความสนใจ เขาไม่ได้ให้ความสำคัญ

นอกจากนี้อั้นหมิงเทียน ฉางหลานเทียนเจวี๋ยและคนอื่นๆ ก็ไม่ได้เข้าไปด้วย

โดยเฉพาะเย่เหยียน

เขายืนอย่างสงบนิ่งอยู่ไกลๆ หลับตาพักผ่อน คล้ายกับว่ากำลังรออะไรบางอย่าง

"ทำไม? พวกคุณไม่เข้าไปกันเหรอ?"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยจ้องมองเย่เหยียนและอั้นหมิงเยว่อย่างเย็นชา แล้วเอ่ยปากขึ้นมา

"ด้านในมีคนเยอะแยะมากมายเกินไป รออีกสักหน่อยเถอะ"

เย่เหยียนกล่าวอย่างนิ่งๆ

"เชอะ กลัวคนเยอะด้วยเหรอ? เช่นนั้นฉันจะไปรอพวกคุณที่ด้านในก็แล้วกัน!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยกล่าวอย่างเหยียดหยาม จากนั้นก็ชำเลืองมองฉินเจี้ยนหนู่และหลินหยางเล็กน้อย และหันหลังเดินเข้าตำหนักมังกรไป

ในเมื่อทุกแห่งหนเต็มไปด้วยสิ่งของล้ำค่า เช่นนั้นคนที่อยู่ด้านในก็จะต้องฟาดฟันกันอย่างอุตลุด

การเข้าไปช้าหน่อย ก็จะสามารถหลีกเลี่ยงคมมีดได้ไม่น้อย

ในจุดจุดนี้เย่เหยียนมองออกอย่างชัดเจน ซึ่งเหมือนกันกับหลินหยาง

"สหาย อีกสักครู่คุณค่อยเข้าไปพร้อมกันกับฉันก็แล้วกัน หากมีคนคอยดูแลจะดีกว่า! ไม่เช่นนั้นฉางหลานเทียนเจวี๋ยคงจะไม่ปล่อยคุณไปอย่างแน่นอน!"

ฉินเจี้ยนหนู่เดินเข้ามา จากนั้นคารวะแล้วกล่าว

"ก็ดีเหมือนกัน"

หลินหยางพยักหน้า

เขาไม่ได้เกรงกลัวฉางหลานเทียนเจวี๋ย แต่ฉินเจี้ยนหนู่ยังต้องการจะดูแลสักเล็กน้อย เพราะถึงอย่างไรก็เป็นคนรู้จักกัน

หลังจากที่ทุกคนรอมาสักระยะ ทางด้านของฉางหลานฟู้ก็เริ่มออกเดินทางก่อน

เขาชำเลืองตามองหลินหยาง แล้วพยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็เดินเข้าไปในตำหนักมังกร

ฉีชิงไป๋ทายาทนักปราชญ์แห่งการแพทย์จัดตะกร้ายาของตนเองเล็กน้อย และก้าวเท้าเดินเข้าไป

ดูท่าทีไม่เหมือนกับว่ามาเข้าร่วมตำหนักมังกร แต่เหมือนว่ามาเก็บยาเสียมากกว่า

"น่าเสียดาย ที่ผู้ชายดีๆ แบบนี้ ถูกนังร่านอั้นหมิงเยว่จับจองไปเสียก่อนแล้ว! ก็ไม่รู้ว่าวีรบุรุษของฉันอยู่ที่ไหนกัน"

เม่ยเมิ่งชำเลืองมองเย่เหยียนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขมขื่น จากนั้นก็ทอดถอนใจ และถือมีดเดินเข้าไปในตำหนักมังกร

คนสองสามคนที่อยู่ด้านหลังเทพยุทธ์ไท่เทียนก็เดินเข้าไปเช่นเดียวกัน

และหลังจากนั้นก็เป็นกลุ่มของยอดฝีมือที่เดินเรียงกันมาอย่างไม่ขาดสาย

อั้นหมิงเยว่กวาดสายตามองหลินหยาง จากนั้นก็เอียงหน้ามองไปยังเย่เหยียน: "พี่เย่ พวกเราเข้าไปกันเถอะ"

"อืม"

เย่เหยียนพยักหน้า และหางตาก็ชำเลืองมองหลินหยางด้วยความบังเอิญ คล้ายกับรู้สึกว่าคุ้นตากับคนคนนี้เป็นอย่างมาก

ไม่นาน คนทั้งสองก็เดินเข้าไปในประตูใหญ่ของตำหนักมังกรพร้อมกัน

"สหาย ฉันแนะนำให้คุณคิดหาวิธีออกไป หรืออย่าเข้าไปเลยจะดีกว่า!"

ฉินเจี้ยนหนู่เห็นเย่เหยียนและคนอื่นๆ เดินเข้าไปในตำหนักมังกร ทันใดก็ลดเสียงให้เบาลง แล้วพูดเกลี้ยกล่อมหลินหยาง

"ไม่เข้าไปอย่างนั้นเหรอ?"

"ฉางหลานเทียนเจวี๋ยรออยู่ด้านในนะ พวกเราร่วมมือกันก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย อีกสักครู่ฉันจะสร้างสถานการณ์ให้เกิดความวุ่นวาย ดึงดูดความสนใจของคนตำหนักฉางหลาน เพื่อให้คุณคิดหาวิธีหลบหนีไป!"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวอย่างจริงจัง

เห็นได้ชัดว่า เธอรู้สึกว่าตอนนี้การรักษาชีวิตเอาไว้เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

แต่หลินหยางกลับส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง และยิ้มเล็กน้อย: "ฉางหลานเทียนเจวี๋ยไม่ใช่เป้าหมายของฉันหรอก!"

"สหาย?"

"วางใจเถอะ ไม่เป็นอะไรหรอก"

หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว จากนั้นก็ก้าวฝีเท้าเดินเข้าไปในประตูใหญ่.....

ฉินเจี้ยนหนู่ตกตะลึงตาค้าง