บทที่ 3593 ด่านที่ยากที่สุด

ชั้นที่สามของตำหนักมังกร

ในนี้แตกต่างกันกับทั้งสองชั้นก่อนหน้านี้

ที่นี่คือตำหนักขนาดใหญ่

ตำหนักมีความงดงาม และหรูหราเป็นอย่างมาก

พื้นดินปูด้วยอิฐทอง เสาฝังด้วยหยก โคมไฟเคลือบสีสันงดงาม มีฉากแห่งความหรูหราอยู่ทุกแห่งหน

และบนพื้นของตำหนักชั้นสาม มีหีบสมบัติวางอยู่เรียงกัน

หีบสมบัติได้ถูกเปิดออกทั้งหมด เห็นได้ชัดว่าบรรดาผู้ฝึกฝนเหล่านั้นได้เข้ามาในชั้นสามก่อนหน้านี้แล้ว

ติ่งที่ทำให้คนคาดไม่ถึงก็คือ บริเวณโดยรอบหีบสมบัติ มีศพนอนอยู่จำนวนไม่น้อย

ศพส่วนใหญ่ของคนเหล่านี้ได้หลอมละลายแล้ว ลักษณะการตายน่าสังเวชเป็นอย่างมาก ต่อให้จะมีทักษะทางการแพทย์ที่ดีสักแค่ไหน ก็ไม่สามารถช่วยให้ฟื้นคืนชีพได้

"ดูเหมือนว่าหลังจากที่พวกถูกพิษแล้วจะถูกพลังพิษหลอมละลายจนตายไป"

ฉางหลานฟู้รีบเดินเข้าไป แล้วตรวจสอบเล็กน้อย จากนั้นจึงกล่าวด้วยใบหน้าอันตื่นตกใจ

"หากกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ก็คือเส้นชีวิตถูกพิษอันรุนแรงตัดขาดในชั่วพริบตา และตายไปในทันที ในขณะเดียวกันพลังพิษที่อยู่ในเส้นชีวิตก็เริ่มกระจายไปทั่ว และหลอมละลายเนื้อหนังมังสา"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "วิธีการเช่นนี้ แสดงถึงเจตนาในการสังหารว่า ผู้ที่ถูกพิษต่อให้เป็นเทพก็ยากที่จะช่วยเหลือได้"

"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ได้? ใครเป็นคนทำกัน? เย่เหยียนและคนอื่นๆ เหรอ?"

"ไม่ใช่หรอก"

หลินหยางเดินไปข้างๆ หีบสมบัติหีบหนึ่งในจำนวนนั้น และชี้ไปที่รูเล็กๆ ของหีบสมบัติที่อยู่บนพื้น แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "ผู้ที่สร้างตำหนักมังกรเป็นคนทำขึ้นมา"

"อะไรนะ?"

"เขาวางจักรกลเอาไว้ในหีบสมบัติอย่างนั้นเหรอ? นี่คือต้องการจะทำอะไรกัน?"

"พวกคุณถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใครล่ะ? ฉันไม่รู้แม้กระทั่งว่าจุดประสงค์ของผู้ที่สร้างตำหนักมังกรนี้คืออะไรด้วยซ้ำไป"

หลินหยางยิ้มเจื่อนๆ แล้วส่ายหน้า: "เพียงแต่สิ่งที่สามารถรู้ได้ก็คือ ไม่ใช่ทุกหีบที่จะมีจักรกลเช่นนี้ หีบสมบัติจำนวนมากล้วนปลอดภัย หากทุกคนต้องการสมบัติ ก็เปิดหีบสมบัติออก ถ้าหากโชคไม่ดี เปิดได้หีบสมบัติที่มีจักรกลอยู่ เช่นนั้นก็พูดได้เพียงว่าตัวเองซวยเท่านั้น"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง....."

"มิน่าล่ะหีบจำนวนไม่น้อยที่อยู่ด้านหลังถึงไม่มีใครเปิดเลย"

คนทั้งสองมองไปยังที่ลึกๆ ของตำหนัก

ในนั้นยังมีหีบสมบัติที่สมบูรณ์อีกจำนวนไม่น้อยเลย

การเสี่ยงเท่านั้นที่จะทำให้ได้รับความมั่งคั่ง ผู้ฝึกฝนเหล่านั้นที่เข้ามาจะต้องไปปล่อยหีบสมบัติเหล่านี้ทิ้งไปอย่างแน่นอน ที่พวกเขายังไม่เปิดในตอนนี้ คาดว่าคงจะเร่งไปยังที่ซ่อนสมบัติที่อยู่ลึกๆ ของตำหนักก่อน

ซึ่งหีบสมบัติแบบนี้ มีอยู่ในทุกๆ ชั้น

ถึงแม้ว่าสิ่งของที่อยู่ด้านในคนธรรมดาทั่วไปจะชื่นชอบ แต่ในสายตาของหลินหยางรวมทั้งฉางหลานฟู้และคนเหล่านี้แล้ว กลับไม่ได้สนใจอะไรเลย

"เข้าไปดูด้านในกันเถอะ"

หลินหยางกล่าว จากนั้นก็เดินไปยังด้านใน

แต่ทว่าเมื่อคนสองสามคนมาถึงส่วนกลางของตำหนัก ก็ต้องตกตะลึง

เห็นเพียงว่าภายในห้องโถงใหญ่ของตำหนัก มีกระดานหมากรุกขนาดใหญ่วางอยู่

ในกระดานหมากรุกมีรูปปั้นวางอยู่

รูปปั้นเหล่านี้สูงพอๆ กับคน อีกทั้งรูปปั้นแต่ละตัวก็ติดอาวุธครบมือ และมองหน้ากันอยู่

เมื่อมองแวบแรก ก็ดูคล้ายกับหมากรุกจีน

แต่เมื่อพิจารณาอย่างละเอียดแล้ว ก็ไม่มีเส้นแบ่งกลางของหมากรุกจีน และไม่มีขุนพลรถม้าหรือแม่ทัพแต่อย่างใด.....

เย่เหยียน อั้นหมิงเยว่และคนอื่นๆ ต่างก็ยืนอยู่ด้านหน้าของกระดานหมากรุก และจ้องเขม็งมองทั้งกระดานหมากรุก

ยอดฝีมือทุกคนต่างก็ยืนอยู่ด้านหน้าและกระซิบกันไปมา เพื่อแลกเปลี่ยนอะไรบางอย่าง

"นี่คือ?"

ฉางหลานฟู้เห็นเช่นนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

หลินหยางที่อยู่ข้างๆ กล่าวถามด้วยความประหลาดใจ

"นับตั้งแต่ชั้นสาม ระดับจะมีการเปลี่ยนแปลงเป็นครั้งคราว และระดับจะแตกต่างกันไปมีทั้งง่ายมีทั้งยาก ซึ่งโดยปกติแล้วจะค่อนข้างง่าย แต่ระดับเกมหมากรุกนี้เป็นระดับที่ยากที่สุด ว่ากันว่าครั้งสุดท้ายที่ปรากก็คือ เมื่อร้อยปีก่อน!"

"นี่หมายความว่าอะไรกัน?"

"เมื่อร้อยปีก่อนได้ปรากฏด่านของกระดานหมากรุกขึ้นมา และไม่มีใครสามารถผ่านเข้าไปสู่ชั้นที่สี่ได้"

ฉินเจี้ยนหนู่ที่อยู่ข้างๆ มีสีหน้าซีดเซียว และกล่าวด้วยเสียงอันแหบพร่า

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา หลินหยางก็เข้าใจได้ในทันที

ดูท่าการดำเนินการของตำหนักมังกรในครั้งนี้ ส่วนใหญ่ก็คงจะต้องหยุดลงแค่ที่นี่

"เฮ้ย? คาดไม่ถึงว่าพวกคุณจะมาเร็วขนาดนี้?"

ในเวลานี้ เมื่ออั้นหมิงเยว่เห็นหลินหยางและคนอื่นๆ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เธอคิดว่าด้วยศักยภาพของหลินหยางและคนทั้งสามนี้ อาจจะต้องใช้เวลาอีกสักพักถึงจะสามารถเข้ามาได้ แต่ไม่คาดคิดว่าจะรวดเร็วขนาดนี้

"อั้นหมิงเยว่ อย่าดูถูกคนอื่นสิ แค่ด่านชั้นที่สอง จะสามารถต้านทานฉันกับอาจารย์ของฉันได้อย่างไรกัน?"

ฉางหลานฟู้กล่าวอย่างไม่พอใจ

อั้นหมิงเยว่ยิ้มอย่างเยือกเย็น: "ฉางหลานฟู้ ถึงมีหมอเทวดาหลิน ก็อย่าลำพองใจเลย บัญชีแค้นของพวกเราค่อยๆ ชำระไปก็แล้วกัน"

"หมอเทวดาหลิน?"

ลมหายใจของฉินเจี้ยนหนู่สั่นสะท้านเล็กน้อย และกวาดสายตามองไปยังหลินหยางทันที

"ใช่เขาไหม?"

"แต่เห็นได้ชัดว่า....ใบหน้าไม่เหมือนกัน!"

"ถ้าหากเปลี่ยนโฉม ก็น่าจะเหลือร่องรอย แล้วทำไมกระทั่งกลิ่นอายก็ไม่เหมือนเลยล่ะ?"