บทที่ 3595 กำหนดเป้าหมาย

ในเวลานี้ผู้คนได้เข้าใจแล้วว่า ในสายตาของเย่เหยียน พวกเขาก็แค่ตัวหมากเท่านั้น

เดิมทีเย่เหยียนไม่ได้สนใจชีวิตของพวกเขาเลย และไม่ได้กลัวที่จะผิดใจกับผู้มีอำนาจที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาด้วย

อย่างไรเสียศักยภาพของตัวเย่เหยียนเองก็แข็งแกร่งอย่างมาก บวกกับมีเทพยุทธ์อั้นเทียนอยู่เบื้องหลัง ผู้มีอำนาจใดๆ ก็ไม่อยู่ในสายตาเขาทั้งนั้น

นี่คือโอรสแห่งสวรรค์อย่างแท้จริง

ถึงแม้ว่าจะถูกข่มเหงบังคับขู่เข็ญ ผู้คนโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร

"แก เข้าไป!"

เย่เหยียนกล่าวอย่างเย็นชา

"ท่านเย่เหยียน.....ฉัน....."

"ฉันนับแค่สามวินาที!"

"นายท่าน....."

"สาม!"

"นายท่าน ฉันทำไม่ได้จริงๆ ....."

"สอง!"

"นายท่าน ให้ฉันเตรียมตัวสักหน่อยเถอะ!"

"หนึ่ง!"

เย่เหยียนไม่สนใจคำขอร้องของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

นักพรตคนนั้นไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงกัดฟันแล้วกระโจนเข้าไปทางกระดานหมากรุกนั้น

เขาเลือกยืนที่มุม เดิมทีไม่กล้ายืนตรงหน้ารูปปั้นเหล่านั้น

แต่เขาเพิ่งจะเข้าไปสู่กระดานหมากรุก รูปปั้นดาบใหญ่ก็เคลื่อนเข้ามาทางเขาทันที

ระยะห่างระหว่างรูปปั้นนั้นไม่เกินสองช่องหมากรุก จึงไม่สามารถเดินไปได้ไกล

แต่การบีบเข้ามาใกล้ ทำให้นักพรตตกตะลึง

ลมปราณได้แผ่ซ่านออกมากดดันอยู่บนตัวเขา

นี่หมายความว่า ถึงเวลาที่เขาจะต้องไปแล้ว

แต่เขาไม่สามารถไปได้ไกลเกินไป ระยะห่างยังคงเป็นสองช่องหมากรุก

แต่ในเวลานี้รูปปั้นดาบใหญ่ได้ยืนอยู่มุมแนวทแยงของเขา

ไม่ว่าจะไปทางซ้ายหรือทางขวา ก็จะต้องเข้าสู้วงล้อมการโจมตีของรูปปั้นดาบใหญ่ทั้งสิ้น

ด้วยศักยภาพของเขา จะสามารถจัดการกับรูปปั้นดาบใหญ่ได้อย่างไร?

ชั่วขณะหนึ่ง นักพรตคนนี้ก็ยืนอยู่ที่เดิมไม่กล้าขยับเคลื่อนไหว

เมื่อมองเห็นฉากฉากนี้ ผู้คนต่างขมวดคิ้วขึ้นมา

ถ้าคนคนนี้ยืนอยู่ที่กระดานหมากรุกโดยไม่ขยับเคลื่อนไหว นั่นไม่ใช่การเสียเวลาเปล่าหรอกเหรอ?

และตำหนักมังกรจะถูกปิดลงภายในสามวัน

หากทุกๆ คนไม่ออกไปจากตำหนักมังกรก่อนถูกปิด เกรงว่าจะต้องถูกขังตายอยู่ในตำหนักมังกรอย่างแน่นอน!

แต่ในกระดานหมากรุกเข้าไปได้เพียงครั้งละคนเท่านั้น

ถึงแม้ว่าทุกคนต้องการเข้าไปบีบบังคับให้คนคนนั้นเคลื่อนไหวก็ไม่สามารถทำได้