บทที่ 3597 ฉันยินดีที่จะช่วยชีวิต

หลางหยาและคนอื่นๆ ต้านทานอย่างสุดชีวิต พอหลินหยงและฉินเจี้ยนหนู่ รวมทั้งฉางหลานฟู้และคนอื่นๆ ถอยไปถึงชั้นสองแล้ว เขาจึงพาคนถอยไปยังประตูใหญ่ชั้นสอง

"ฉันจะรอดูซิว่าพวกคุณจะสามารถหนีไปไหนได้!"

สายตาของอั้นหมิงเยว่เยือกเย็น เอ่ยปากอย่างเหยียดหยาม และยกดาบขึ้นเพื่อจะไล่โจมตี

แต่ในเวลนี้ จู่ๆ เย่เหยียนก็ตะโกนขึ้นว่า: "ไม่ต้องตามไปแล้ว!"

"พี่เย่! นี่...."

อั้นหมิงเยว่หยุดลงทันที แล้วหันหน้าไปมองเย่เหยียนอย่างไม่เข้าใจ

"ชั้นสองใหญ่เกินไป อีกทั้งมีหลายเส้นทาง ถ้าหากพวกเขาหลบซ่อนขึ้นมา พวกเราจะเสียเวลาที่ไล่โจมตี ซึ่งไม่จำเป็น!"

เย่เหยียนเก็บดาบกระดูก แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "ในเมื่อคนกลุ่มนี้หนีไปแล้ว ก็ปล่อยพวกเขาไปเถอะ!"

"แล้วกระดานหมากรุกนั่นล่ะจะทำอย่างไรดี?"

อั้นหมิงเยว่รีบกล่าวถาม

"ที่นี่ยังมีคนอีกจำนวนมากไม่ใช่เหรอ?"

เย่เหยียนกวาดสายตามองไปยังคนของตระกูลที่อยู่ทางด้านนั้น

สีหน้าของทุกคนเลี่ยนไปอย่างมาก

ลมหายใจของเม่ยเมิ่งสั่นสะท้านขึ้นมาทันที และสีหน้าก็ซีดเผือด

ในเวลานี้คนของตระกูลเหล่านี้ก็รู้สึกเสียใจไม่น้อย

หลางหยาและคนอื่นๆ ก็หนีไปแล้ว แน่นอนว่าเย่เหยียนจะต้องมีเจตนามุ่งเป้ามาที่พวกเขาอย่างแน่นอน

"หมิงเยว่ คุณจัดคนมาเฝ้าที่ประตูใหญ่ของด่านที่สองเอาไว้ ห้ามให้ใครหนีออกไปจากที่นี่ได้ ถ้าหากมีใครกล้าเข้าใกล้ ก็ทำการสังหารให้สิ้นซาก!"

เย่เหยียนกล่าวอย่างสงบนิ่งจากนั้นก็ชี้ไปยังคนของตระกูลหนึ่งในจำนวนนั้น และเอ่ยปากอย่างนิ่งๆ ว่า: "พวกคุณจะเข้าไปเอง หรือว่าจะให้ฉัฆ่าพวกคุณทิ้ง!"

คนของตระกูลคนนั้นได้ยินเช่นนี้ ในดวงตาก็เหลือเพียงแค่ความสิ้นหวัง

....

ภายในอุโมงค์ของชั้นสอง

ตึง!

หลินหยางนำศพทั้งสองโยนลงบนพื้น จากนั้นก็หย่อนก้นลงนั่งพิงกำแพง จับแขนพลางหายใจหอบ มีท่าทีไร้เรี่ยวแรง

"อาจารย์ ท่านเป็นอย่างไรบ้างครับ?"

ฉางหลานฟู้รีบเดินเข้าไปซักถาม

"ฉันไม่เป็นไร!"

หลินหยางยิ้มแล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

คำพูดนี้ไม่ได้เป็นการปลอบใจฉางหลานฟู้ แต่เขาไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ถึงแม้ว่าพลังดาบนั้นของเย่เหยียนจะไม่ธรรมดาเป็นอย่างมาก แต่เขาก็สามารถรับมือได้

แต่ทว่าฉางหลานฟู้ไม่เชื่อ จึงรีบหยิบยาอายุวัฒนะแล้วมอบให้กับหลินหยาง

ฉินเจี้ยนหนู่ที่อยู่ข้างๆ ก็รีบหยิบยาที่นำติดตัวมา ยัดใส่ในปากของหลินหยาง

ส่วนหลางหยาและคนอื่นๆ ที่สภาพอาการบาดเจ็บของร่างกายแต่ละคน มีทั้งเบามีทั้งหนัก

พวกเขาก็ไม่ทันได้รักษาอาการบาดเจ็บของตัวเอง แต่ลุกขึ้นตามๆ กันและพุ่งตัวไปยังศพทั้งสองนั้นที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็รีบนำเข็มเงินออกมา ต้องการจะช่วยชีวิตคนทั้งสอง

แต่ทว่าเมื่อแทงเข็มลงไป สีหน้าของหลางหยาก็ซีดเซียว และสิ้นหวังในทันที

"พลังปีศาจร้ายอย่างนั้นเหรอ?"

"อะไรนะ?"

"คือพลังปีศาจร้ายอันเงียบสงัดของเย่เหยียนอย่างนั้นเหรอ?"

คนอื่นๆ ต่างก็หายใจถี่ ดวงตาเบิกโพลง

หลางหยาอ้าปากเล็กน้อย และในที่สุดก็พยักหน้า

"ช่างน่ารังเกียจ!"