บทที่ 3599 พี่น้องร่วมสาบาน

ฟู่!

เสียงทอดถอนใจอย่างโล่งอกดังขึ้น

ก็เห็นว่าหลินหยางนั่งลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงโดยตรง และหายใจหอบอย่างบ้าคลั่ง และทั่วทั้งร่างกายก็เปียกชุ่มไปทั่วทั้งตัว

"ท่านหลิน! ท่านไม่เป็นใช่ไหมครับ?"

หลางหยาและคนอื่นๆ รีบเข้ามาประคองหลินหยาง และทำการฝังเข็มให้แก่เขา เพื่อช่วยให้หลินหยางฟื้นตัวเร็วขึ้นสักเล็กน้อย

"ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณมาก"

เมื่อหลินหยางอาการดีขึ้น จากนั้นก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

แต่สีหน้าอันซีดเซียวทำให้คนที่ได้เห็นรู้สึกสงสาร

"ท่านหลินครับ ท่านไม่ต้องพูดหรอก! พักสักหน่อยก่อนเถอะครับ!"

หลางหยาตาแดงก่ำ แล้วกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"ไม่เป็นไร พวกคุณรีบนำน้ำอมฤตฉีหงมาให้พวกเขาเร็วเข้า เพื่อกระตุ้นเส้นชีวิตของพวกเขา เช่นนี้ พวกเขาก็จะได้ฟื้นขึ้นมา!"

หลินหยางรีบกล่าว

ภายในใจของหลางหยารู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังคงไม่ดื้อดึง เขาพยักหน้า และตะโกนกล่าวกับคนที่อยู่ข้างๆ ว่า: "รีบไปจัดการเร็วเข้า!"

"ครับ พี่ใหญ่!"

คนสองสามคนรีบประคองศพสองศพนั้นขึ้นมา มือหนึ่งส่งพลังมือหนึ่งกระตุ้นเข็ม เพื่อทำการรักษาให้คนทั้งสอง

ผ่านไปประมาณไม่กี่นาทีต่อมา

"ฉันรับรู้ได้ถึงชีพจรของพวกเขา!"

ทันใดคนคนหนึ่งก็ร้องขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

เพียงคนอื่นๆ ได้ฟัง ก็ตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที

"มีชีวิตแล้ว! มีชีวิตแล้ว! พี่ใหญ่ พวกเขามีชีวิตแล้ว!"

"ดี! ดี! ดีมากเลย!"

หลางหยาพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง

เขารู้ดีถึงความน่าสะพรึงกลัวของพลังปีศาจร้ายอันเงียบสงัดของเย่เหยียน หากต้องการจะกำจัดพลังปีศาจร้ายเหล่านี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ

หลินหยางสามารถกำจัดพลังปีศาจร้ายเหล่านี้ได้ ถึงแม้จะประสบความสำเร็จ ก็จะต้องสูญเสียพลังทั้งหมดภายในร่างกายไปอย่างแน่นอน

"ท่านหลิน บุญคุณอันใหญ่หลวงนี้ หลางหยาไม่อาจทดแทนได้หมด ถ้าหากในอนาคตมีส่วนไหนที่จะใช้ประโยชน์ได้ พวกเราก็จะบุกน้ำลุยไฟ โดยไม่ลังเลใจอย่างแน่นอน!"

หลางหยาคุกเข่าลงกับพื้น แล้วคำนับหลินหยางโดยตรง

คนอื่นๆ เห็นเช่นนี้ ก็ไม่กล้าที่จะเฉยเมย และคุกเข่าลงคำนับตามๆ กัน

"ทุกท่านรีบลุกขึ้นเถอะ! รีบลุกขึ้นเร็วเข้า!"

หลินหยางรีบประคองหลางหยาและทุกคนขึ้นมา จากนั้นจึงยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า: "ทุกท่านไม่ต้องทำเช่นนี้หรอก ฉันก็นับถือทุกท่านเหมือนกันที่ไม่หวั่นกลัวต่ออานุภาพ และการใช้อำนาจบาตรใหญ่ของเย่เหยียน การออกมือช่วยเหลือเมื่อครู่นี้ ถ้าหากว่าทุกท่านเห็นว่าฉันเป็นมิตร ก็อย่าทำเช่นนี้เลย!"

"ท่านหลินพูดเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้พวกเราละอายใจ! คุณบอกว่าพวกเราไม่หวั่นกลัวต่ออานุภาพของเย่เหยียน หรือว่าท่านหลินเกรงกลัวกัน? ถ้าหากท่านกลัว จะยืดอกออกไปต่อสู้อย่างกล้าหาญได้อย่างไรกัน?"

หลางหยายิ้มเจื่อนๆ ทันใด เขาก็คล้ายกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงคารวะแล้วกล่าวว่า: "ท่านหลิน ถ้าหากไม่รังเกียจ พวกเรามาสาบานเป็นพี่น้องกันเป็นอย่างไรครับ?"

"พี่ใหญ่ ความคิดนี้ยอดเยี่ยมมาก!"

"ท่านหลินยังหนุ่มยังแน่น แต่กลับมีคุณธรรมสูงส่งเทียมฟ้า ถ้าหากได้เป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน แน่นอนว่าดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!"

ทุกคนต่างก็เห็นด้วย และตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก

"ท่านหลินมีพรสวรรค์อันยอดเยี่ยม ศักยภาพก็ดีกว่าพวกเรามาก พวกเราจึงไม่อาจเอื้อมได้ ก็ไม่รู้ว่าท่านหลินจะคิดอย่างไร!"

หลางหยายิ้มแล้วกล่าว และมองไปยังหลินหยางด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยการเฝ้ารอ

ฉินเจี้ยนหนู่และฉางหลานฟู้เงียบไม่พูดจา และมองไปยังหลินหยางตามๆ กัน

แต่ทว่าหลินหยางกลับมีสีหน้าลำบากใจ และไม่ตอบกลับ

หลางหยาตกใจ รอยยิ้มเจื่อนๆ บนใบหน้ายิ่งเข้มข้นขึ้น

"ท่านหลินได้โปรดอภัยด้วย เป็นหลางหยาเองที่ล่วงเกิน!"

"พี่หลางหยาอย่าพูดแบบนี้เลย ไม่ใช่ว่าฉันไม่เต็มใจ แต่ฉันทำไม่ได้!"

หลินหยางส่ายหน้าแล้วกล่าว

"ทำไม่ได้?"

หลางหยางุนงง แล้วกล่าวอย่างประหลาดใจว่า: "หรือว่าน้องหลินมีความลำบากใจอะไรเหรอ?"

หลินหยางลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงทอดถอนใจ จากนั้นก็กล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันก็จะไม่ปิดบังทุกคนอีกแล้ว และจะบอกความจริงว่า ฉัน ก็คือหลินหยาง!"

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ตกตะลึง