บทที่ 3644 ขอโทษด้วยนะคะ หนูไม่เห็นด้วย

“มาเเล้วเหรอ เมิ่องเอ๋อร์?”

“คุณลุงเม่ยอ้าวยิ้มบางๆพร้อมกับกวักมือเรียก “มาๆๆ นั่งก่อนๆ!”

“คุณลุง…”

“นั่งลงก่อน เดี๋ยวพวกเราค่อยคุยกัน!”

อ้าวเม่ยกล่าวยิ้มๆ

เม่ยเมิ่งเกิดความสงสัยอยู่เล็กน้อย เเต่ก็ยอมนั่งลง

“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะคุณลุง? ทำไมถึงได้อยู่ตรงนี้พร้อมหน้าพร้อมตาเลยล่ะคะ? ไหนจะคุณอาสี่ ไม่อยู่คอยดูเเลคุณย่าเหรอคะ? ทำไมคุณอาก็มาด้วย?”

เม่ยเมิ่งถามด้วยความแปลกใจ

“เมิ่งเอ๋อร์ลูก นับตั้งเเต่วันนี้เป็นต้นไป ตระกูดาบโลหิตของพวกเราจะไม่ต้องคอยกังวลอะไรอีกต่อไปเเล้วนะ เรื่องร้ายๆที่เราได้เจอกันมา ต่อจากนี้ไปทุกอย่างมันสิ้นสุดแล้ว!”

คุณอาสี่พูดพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะอย่างสบายใจ

“สิ้นสุดเเล้ว?”

เม่ยเมิ่งชะงักนิ่งไป โดยที่ไม่ได้มีปฏิกิริยาโต้ตอบอะไร

“นี่มันอะไรกันคะ?”

“ต้องขอบคุณคุณลุงสองนะเมิ่งเอ๋อร์ เขาไปที่เมืองหลงจ่าวและหาตระกูลลิ่งหูเเล้ว เเละคนของตระกูลลิ่งหูเต็มใจที่จะปกป้องตระกูลดาบโลหิตของเรา! ต่อจากนี้ไปพวกเราตระกูลดาบโลหิตจะมีตระกูลลิ่งหูคอยปกป้องคุ้มครองและก็จะไม่มีใครกล้ารังเเกตระกูลของเราอีกต่อไป!”

เม่ยอ้าวพูดพร้อมกับหัวเราะเสียงดังอย่างพึงพอใจเเละใช้มือลูบคราวของตัวเองช้าๆ

“จริงเหรอ?”

เม่ยเมิ่งดวงตาเบิกกว้างเเละเเววตาเปล่งประกายไปด้วยความดีใจ

ตระกูลลิ่งหูเเห่งเมืองหลงจ่าวไม่ใช่ตระกูลที่ธรรมดา

เมื่อห้าร้อยปีก่อนตระกูลนี้เคยมีเทพเจ้าเเห่งสงครามเเละมีทักษะการต่อสู้จากเทพเจ้าเเห่งสงคราม อีกทั้งปัจจุบันตระกูลลิ่งหูยังมีคุณชายลิงหูหยู่ เล่ากันว่าเขาคือสัตว์ประหลาดที่ไม่มีใครเทียบเทียมได้ แถมยังมีพรสวรรค์อีกต่างหากเเละมีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะบรรลุได้ถึงระดับเทพเจ้าเเห่งสงคราม

หากสมารถได้ตระกูลลิงหูมาปกป้องคุ้มครอง ทุกปัญหาที่ตระกูลดาบโลหิตของพวกเรากำลังเผชิญอยู่ก็จะคลี่คลายทั้งหมด!

“ดีจังเลย! เยี่ยมมาก! โชคดีที่มีคุณลุงสอง!”

เม่ยเมิ่งเช็ดน้ำตาที่ปริ่มออกมาอย่างเก็บอาการไม่อยู่

“เมิ่งเอ๋อร์ลูก ไม่ต้องขอบคุณอะไรหรอก ความจริงเเล้วทุกคนต่างหากที่ต้องขอบใจหนูมากๆ!”

เม่ยเฉียงซึ่งเป็นลุงคนที่สองกล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างอายๆกว่าจะกล่าวประโยคนี้ออกมาได้

เม่ยเมิ่งชะงักไปเล็กน้อยแล้วมองไปที่ลุงสองด้วยเเววตาฉงน เเละดูเหมือว่าเธอเริ่มจะเข้าใจอะไรสักอย่างที่กำลังคลุมเครืออยู่ตอนนี้ จากนั้นจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างระมัดระวังว่า “ลุงสองคะ…เรื่องนี้…มีหนูเกี่ยวข้องด้วยใช่รึเปล่าคะ?”

“ใช่”

เม่ยเฉียงถอนหายใจไปหนึ่งเฮือก แล้วพูดต่อว่า “ตระกูลลิ่งหูไม่ได้ช่วยพวกเราโดยไม่มีเหตุผลอย่างเเน่นอน เป็นลุงเองที่เสนอเรื่องการเเต่งงานให้กับพวกเขา นั่นเลยทำให้พวกเขานั้นยอมตกลง ”

“เพราะฉะนั้น คือจะให้หนูเเต่งงานเข้าตระกูลลิ่งหู ถูกต้องไหมคะ?”

สีหน้าของเม่ยเมิ่งขรึมขึ้นและเต็มไปด้วยความลำบากใจเเละทุกข์ใจ

เธอควรคาดเดาไว้ก่อน

เเต่เธอก็ไม่กล้าที่จะคาดเดาอะไร

เธอไม่ยินยอมเอามากๆ

เเต่…ไม่มีทางเลือก

เธอยอมไม่ได้ที่จะต้องทนเห็นคนในตระกูลต้องตายไปทีละคนต่อหน้าต่อตาอีกต่อไป