บทที่ 3685 โกรธมาก

บริเวณเชิงเขาของภูเขาปู้เยวเงียบสงบมาก

ตอนนี้ทุกคนตัวแข็งทื่อ มองไปทางยอดภูเขา

เทพยุทธ์ฉางหลานเองก็เหมือนกัน

เขาสีหน้าราบเรียบ จ้องมองยอดภูเขาอยู่เงียบๆ

เวลานี้ยอดภูเขาของภูเขาปู้เยวราบเรียบ

หินค้ำฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่นั้นหายวับไปกับตา

แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่เข้าใจคือ บริเวณที่หินค้ำฟ้าแตกกระจุย ปรากฎรอยเว้าและนูนไม่ราบเรียบขึ้น

ไม่เพียงเท่านี้ ทั้งร่างของหินค้ำฟ้า ปรากฏรอยแตกด้วย

หินก้อนใหญ่ระเบิดกลายเป็นเศษหินเล็กๆนับไม่ถ้วน หล่นล่วงลงมาจากภูเขา

ใช้แค่ดาบ ไม่สามารถทำให้เกิดผลลัพธ์แบบนี้ได้หรอก

หรือว่าคนผู้นี้ใช้หมัดระเบิดเหรอ?

เป็นไปไม่ได้!

คนผู้นี้เป็นเพียงเทพย์เซียนแห่งแผ่นดินเล็กๆคนหนึ่ง จะมีฝีมือแบบนี้ได้ยังไง?

แต่ถ้าไม่ใช่การใช้หมัด งั้นใช้กลอุบายอะไรเหรอ?

อาวุธของดาบมารไร้เทียมทานนั่นเขาไม่ใช้ หรือว่าคนผู้นี้มีไพ่ที่ยังไม่ได้เปิดอันอื่นเหรอ?

นึกถึงตรงนี้ จิตใจของเทพยุทธ์ฉางหลานก็เกิดกระสับกระส่าย นัยน์ตากระเพื้อมปรากฏความหวาดกลัวออกมา

“ท่านฉางหลาน ภารกิจที่คุณมอบให้ ผมทำสำเร็จแล้ว ไม่ทราบว่ายังมีคำสั่งอะไรอีกไหม?”

หลินหยางเดินมาข้างหน้า กำหมัดคารวะยิ้มและพูดขึ้น

“ท่านหลินฝีมือดีมาก คิดไม่ถึงว่าหินค้ำฟ้าจะพังทลายอยู่ตรงหน้าคุณ อีกอย่างสีหน้าท่าทีของท่านหลิน ดูเหมือนไม่เปลืองพลังอะไรมากมายเลย”

เทพยุทธ์ฉางหลานมองพิจารณาหลินหยางอย่างละเอียด พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ท่านฉางหลานเข้าใจผมผิดแล้ว ระดับความแข็งของหินค้ำฟ้าไม่ธรรมดาจริงๆ ผมใช้พลังทั้งหมดที่มีถึงตีแตก ไม่เพียงเท่านี้ ผมยังต้องคิดหาวิธีลงจากภูเขาอีก ตอนนี้ผมหมดพลังไม่เหลือแล้ว อีกเดี๋ยวถ้าคุณมีเรื่องอะไรต้องให้คนไปทำ อย่ามาหาผมนะ ผมจะต้องฟื้นฟูพลัง!”

หลินหยางโบกมือแล้วพูดขึ้น

“วางใจ ท่านหลิน คุณทำคุณงามความดีมากแล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรอีก ผมจะให้คนอื่นไปทำ!”

เทพยุทธ์ฉางหลานพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ไม่เชื่อคำพูดของหลินหยางเลยสักนิดหนึ่ง

เขาเป็นเทพยุทธ์ ความรู้สึกไวต่อพลังแห่งสวรรค์

พลังแห่งสวรรค์ของหลินหยางใช้หมดไปบ้างเล็กน้อย แต่ก็แค่นิดหน่อยเล็กน้อย เขาจะต้องรักษาพลังไว้อย่างมากมายแน่นอน

ดูเหมือนว่าคนผู้นี้จะต้องมีไพ่ที่ยังไม่เปิดอยู่อย่างแน่นอน!

ไม่ใช่แค่หินค้ำฟ้า ยังมีดาบเมื่อสักครู่นั้นที่ไม่ธรรมดา!

เทพยุทธ์ฉางหลานครุ่นคิดอยู่สักครู่หนึ่ง จากนั้นหันมาพูดว่า: “ทหาร พาท่านหลินไปพักผ่อนเร็ว!”

“ครับ ท่าน!”

ไม่นาน หลินหยางก็ถูกคนนำออกไป

และคนของตระกูลลิ่งหูกลุ่มนั้นที่เพิ่งจะหนีตายออกมาจากภูเขาปู้เยวได้มารายงานสถานการณ์กับลิ่งหูหยู่ที่อยู่ทางด้านนี้แล้ว

ลิ่งหูหยู่ในเวลานี้แทบจะระเบิดแล้ว

เมื่อเห็นหินค้ำฟ้าหายไปจากยอดเขาปู้เยว และยังมีถนนอันน่ากลัวนั้น ภายในใจของเขาก็รู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมา

และความรู้สึกกระสับกระส่ายนี้ยิ่งทำให้เขาร้อนรนใจ จนนั่งไม่ติด

“คุณชายหยู่!”

คนที่เป็นผู้นำเดินมาข้างหน้า คารวะทำความเคารพ

“ไอ้สารเลว พวกแกทำอะไรกัน? ฉันไม่ใช่บอกให้พวกแกไปลงมือฆ่าไอ้โง่นั่นบนภูเขาเหรอ? ทำไมพวกแกถึงให้มันมีรอดชีวิตกลับมา?”

ลิ่งหูหยู่ตะโกนด่ากราด ถีบคนที่ผู้นำกระเด็นลอยออกไป

คนที่เป็นผู้นำไม่ทันตั้งตัว เขากลิ้งอยู่ที่พื้นและกระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือด กระดูกบริเวณหน้าอกของเขาแตก แถมเว้าเป็นแอ่งลงไป

คนที่อยู่ด้านข้างรีบประคองเขาขึ้นมา

“คุณชายหยู่ พวกเราไม่มีความสามารถ หมอเทวดาหลินคนนี้ แข็งแกร่งมาก!”

คนตระกูลลิ่งหูคนหนึ่งที่ร่วมเดินทางตามไปบนภูเขารีบคุกเข่าคารวะ และพยายามอธิบาย

แต่ลิ่งหูหยู่ไม่ฟังเลย เขาใช้เท้าถีบอย่างโหดร้ายลงบนหัวของคนผู้นั้น

ปัง!

หัวของคนผู้นั้นระเบิด และตายโดยทันที

“ห้ะ?”

คนของตระกูลลิ่งหูทั้งหมดต่างตะลึง

เมื่อเห็นคนที่นอนอยู่บนพื้นกลายเป็นศพไร้หัว คนของตระกูลลิ่งหูต่างตัวแข็งทื่อ

ทุกคนเบิกตาโพลงกว้าง มองมาทางลิ่งหูหยู่อย่างช้าๆ

และลิ่งหูหยู่ก็ชะงักงันสักพักหนึ่ง

แต่ไม่นานเขาก็ได้สติกลับมา

ภายใต้ความโกรธ เขาจึงไม่ได้ยั้งพลัง

แต่เขาไม่สนใจหรอก ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็เป็นความหวังของทั้งตระกูลลิ่งหู เขาคืออนาคตของตระกูลลิ่งหู

คนของตระกูลลิ่งหูอยากจะมั่งคั่ง ก็ทำได้เพียงเชื่อฟังเขาอย่างว่าง่าย

“มองฉันทำไมเหรอ? ทำไม? พวกแกไม่เห็นด้วยกับฉันเหรอ?”

ลิ่งหูหยู่ตะโกนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต

“ไม่กล้า ไม่กล้า….”

“คุณชายโปรดให้อภัย”

ทุกคนรีบก้มหน้าก้มตา

“พวกแกทำงานไม่สำเร็จ แถมคนผู้นี้ยังกล้ามาพูดกระด้างกระเดื่องกับฉัน ฉันฆ่าเพื่อเตือนว่าอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง รู้ไหม?”

ลิ่งหูหยู่คำรามออกมา

ทุกคนไม่กล้าโต้แย้ง ทำได้เพียงฟังอย่างว่าง่าย

แต่นัยน์ตาของคนเป็นผู้นำนั้นมีความเดือดดาล

“พวกเราขึ้นไปบนภูเขาแทนเขาเพื่อฆ่าคนผู้นั้นอย่างไม่คิดชีวิต โชคดีที่รอดกลับมาได้ แต่เขากลับปฎิบัติต่อพวกเราแบบนี้ พวกเราไม่ตายอยู่ในมือคนนอก แต่กลับต้องตายอยู่ในมือของเขาลิ่งหูหยู่ ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน!”

คนที่เป็นผู้นำพูดด้วยน้ำสียงแหบแห้ง

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนปัญญา

ภายในใจของทุกคนรู้สึกเศร้ารันทด

แต่ตอนนี้คนที่เป็นใหญ่ของตระกูลลิ่งหูคือลิ่งหูหยู่ ถึงแม้พวกเขาจะไม่พอใจ ก็ทำได้เพียงเชื่อฟังคล้อยตาม

ลิ่งหูหยู่ไม่ใช่คนโง่ เขาดูออกว่าในคนกลุ่มนี้มีคนไม่พอใจตัวเอง แต่เขาไม่สนใจ