บทที่ 3712 เทพยุทธ์เจิ้นอวี้

เพียงแค่คำพูดนี้จบลง สีหน้าของเย่เหยียนก็ไม่เป็นธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างของตนเองคล้ายกับถูกหลินหยางมองออกทั้งหมด

หลินหยางคนก่อนหน้านี้ไม่เคยทำให้เขาต้องรู้สึกเช่นนี้เลย

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?

เย่เหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวด้วยเสียงอันแหบพร่าว่า: "ไท่เทียนกับฉางหลานล่ะ?"

"เย่เหยียน ที่คุณมาที่นี่ ก็เพื่อศพของพวกเขาอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"สิ่งที่คุณเห็น มันอาจจะไม่ถูกต้องเสมอไป ถ้าหากฉันพยายามอย่างเต็มที่ คุณก็จะไม่สามารถเอาเปรียบได้"

เย่เหยียนส่ายหน้าแล้วกล่าว

"เช่นนั้นก็ลองดูก็แล้วกัน"

หลินหยางชักดาบมารไร้เทียมทานออกมาอย่างช้าๆ

สายตาเย่เหยียนเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาชำเลืองมองหลินหยางเล็กน้อย จากนั้นก็แสดงความไม่พอใจ และดึงดาบกระดูกออกมา คล้ายกับว่าจะต่อสู้

เขามาที่นี่ไม่ใช่เพียงเพื่อศีรษะของเทพยุทธ์อั้นเทียนเท่านั้น ถ้าหากเขาสามารถได้รับเลือดเนื้อของเทพยุทธ์ฉางหลานกับไท่เทียนในเวลาเดียวกันได้ เขาก็จะไร้เทียมทานในโลกใบนี้

โดยเฉพาะเลือดเนื้อของเทพยุทธ์ไท่เทียน เดิมทีเทพยุทธ์ไท่เทียนที่เป็นผู้แข็งแกร่งอยู่แล้ว ถ้าหากสามารถใช้ร่างกายของเขามาปรับแก้ทั้งร่างกายของตัวเอง เพื่อขจัดจุดอ่อน เสริมข้อบกพร่องได้ เช่นนั้นบนโลกใบนี้จะยังมีใครสามารถสังหารเขาได้อีกล่ะ?

แต่เย่เหยียนช้าไปก้าวหนึ่ง

เย่เหยียนมองสถานที่อันว่างเปล่า เขาก็รู้ว่าเทพยุทธ์ทั้งสองได้ตกอยู่ในมือของหลินหยางแล้ว

พวกเขาจะเป็นจะตายเย่เหยียนไม่ได้สนใจ เย่เหยียนสนใจเพียงแค่ศพของพวกเขาอยู่ที่ไหนเท่านั้น

ทั้งสองฝ่ายต่างชักดาบออกมา และเริ่มการต่อสู้ขึ้นมา

หลางหยากับอั้นหมิงเยว่และคนอื่นๆ ต่างก็อดไม่ได้ที่จะถอยหลัง

พวกเขารู้ดีว่า การต่อสู้ในระดับขั้นนี้ พวกเขาก็ไม่อาจแทรกแซงได้

แต่ทว่าในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเข่นฆ่าโรมรันกัน พลังอันน่าสะพรึงกลัวได้แพร่กระจายเข้ามาโดยตรง

"นี่มัน?"

เย่เหยียนหยุดร่างลงทันที และหันหน้ากลับไปมองยังที่ไกลๆ

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย คล้ายกับเข้าใจอะไรบางอย่าง ทันใดเขาก็หันหลังกลับ และกระโดดขึ้นไปในอากาศ จากนั้นก็หายไปจากสถานที่นั้นทันที

เขารวดเร็วเป็นอย่างมาก ถึงกับทำให้คนตกใจจนพูดไม่ออก

"พลังขาช่างน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง!"

สายตาของหลินหยางเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

ดูเหมือนว่าเย่เหยียนจะโอนถ่ายเท้าทั้งคู่ของเทพยุทธ์อั้นเทียนสำเร็จแล้ว พลังขาของเขาในเวลานี้แม้แต่หลินหยางเองก็ไล่ตามไม่ทัน

มิน่าล่ะเย่เหยียนถึงยังกล้าต่อสู้กับตนเอง

เพราะถ้าหากสู้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังสามารถหนีได้

เพียงแต่ ทำไมจู่ๆ เย่เหยียนถึงได้จากไปล่ะ?

หลินหยางกวาดสายตามองไปยังขอบฟ้า

"หรือว่า....แย่แล้ว ท่านหลิน มีผู้แข็งแกร่งย่างกรายเข้ามา!"

อั้นหมิงเยว่คล้ายกับตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง เธอจึงรีบกล่าวด้วยน้ำเสียงอันสั่นสะท้าน และรีบคุกเข่าลงกับพื้น

"นี่คือพลังของเทพยุทธ์....คือเทพยุทธ์เจิ้นอวี้.....พลังของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้!"

หลางหยาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นระริก และรีบสั่งเสวียนทงให้คุกเข่าลง

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้?

รูม่านตาของหลินหยางหดแคบลง เขาจ้องเขม็งมองไปยังด้านหน้า

แต่ก็เห็นเพียงบริเวณขอบฟ้าที่อยู่ไกลๆ ได้มีแสงอันแข็งแกร่งที่ราวกับว่ามันทะลุผ่านอากาศ และส่องตรงมายังทางด้านนี้

ในทันใด พื้นดินและชั้นหินก็ถูกส่องสว่างทั้งหมด

เวลาเพียงชั่วพริบตา เงาร่างอันสง่างามและกำยำก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

นั่นก็คือชายร่างใหญ่ที่สูงเกือบสามเมตร

ร่างกายท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า บนร่างมีโซ่เหล็กห้อยอยู่ กล้ามเนื้อส่วนบนที่พองโตปกคลุมไปด้วยเส้นเลือดสีดำ แต่เขามีผมยาวที่ขาวราวกับหิมะ ท่อนล่างสวมกางเกงหนังที่ดูโบราณ มือทั้งคู่กำหมัดแน่น ดวงตาทั้งคู่แดงฉาน เขายืนอยู่ในอากาศ และจ้องมองลงมายังหลินหยาง

ช่างเป็นพลังที่แข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง!

หลินหยางหายใจถี่ขึ้นมาทันที เขารู้สึกขนหัวลุก

ศักยภาพของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ผู้นี้ เกรงว่าจะเหนือกว่าเทพยุทธ์ทั้งสามมาก!

นี่ก็คือเทพยุทธ์เจิ้นอวี้หนึ่งในเจ็ดเทพยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่อย่างนั้นเหรอ?

หลินหยางอกสั่นขวัญแขวน

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้จ้องมองไปรอบทิศ คล้ายกับว่ากำลังมองหาอะไรบางอย่าง

ผ่านไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงที่ราวกับเสียงเทพก็ดังขึ้นมา

"ฉางหลาน อั้นเทียน ไท่เทียนล่ะ?"

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ ก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณของตัวเองกำลังสั่นสะท้าน

อั้นหมิงเยว่จึงรีบคารวะแล้วกล่าวว่า: "เรียนท่านเทพยุทธ์เจิ้นอวี้! ฉางหลาน ไท่เทียนสูญสิ้นแล้ว ส่วนท่านพ่อ.....ท่านพ่อก็จากไปแล้วเหมือนกันค่ะ......"

"ท่านพ่อ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้จ้องมองอั้นหมิงเยว่ด้วยสายตาอันเยือกเย็น: "คุณคือใครกัน?"

"เรียนนายท่าน ฉันคืออั้นหมิงเยว่ เป็นบุตรสาวของเทพยุทธ์อั้นเทียนค่ะ...."

อั้นหมิงเยว่กล่าวด้วยเสียงเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างสะอึกสะอื้นเล็กน้อย

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้พยักหน้า: "ฉันจำได้ว่าอั้นเทียนมีลูกสาวคนหนึ่ง คาดไม่ถึงว่าจะโตขนาดนี้แล้ว วันเวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ ผู้คนก็เปลี่ยนแปลงไป เข้าเข้าฌานเพียงแค่สิบปี พอออกจากการเข้าฌาน เทพยุทธ์ทั้งสามก็สูญสิ้นเสียแล้ว....."

พูดถึงตรงนี้ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็กวาดสายตามองทุกคน: "พวกเขา ตายได้อย่างไรกัน?"

"พวกเราฆ่าฟันกันเอง จากนั้นก็ถูกพวกเราทำลาย"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"อย่างนั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่มีการเตรียมป้องกันแม้แต่น้อยเลยนะ คงจะพูดได้เพียงว่าหาเรื่องใส่ตัวเอง!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ส่ายหน้า แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "เช่นนั้น ศพกับมรดกของพวกเขาล่ะ?"

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็หายใจถี่ขึ้นมาในทันที

"ถูกคนที่ชื่อเย่เหยียนแย่งชิงเอาไปแล้วครับ!"

ในเวลานี้ จู่ๆ เสวียนทงก็กล่าวขึ้นมา

"เย่เหยียน?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ขมวดคิ้วแน่น: "เขาเป็นใครกัน?"

"เรียนท่านเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ เย่เหยียนเป็นลูกศิษย์ของพ่อฉัน พ่อของฉันปฏิบัติต่อเขาราวกับลูกชาย และปรารถนาที่จะมอบมรดกทั้งหมดให้แก่เขา แต่คนคนนี้มีจิตใจที่โหดเหี้ยมเยี่ยงหมาป่า คาดไม่ถึงว่าจะโลภมากอยากได้เลือดเนื้อของพ่อฉัน เขามีความเชี่ยวชาญด้านวิชามาร แต่สามารถโอนถ่ายกล้ามเนื้อของผู้อื่นไปยังร่างกายของตัวเองได้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงฉวยโอกาสในตอนที่พ่อของฉันได้รับบาดเจ็บสาหัส ลงมืออย่างกะทันหัน และสังหารพ่อของฉัน เพื่อแย่งชิงเลือดเนื้อของพ่อฉันไป อีกทั้งยังแย่งชิงศพของท่านฉางหลานกับท่านไท่เทียน และหลบหนีไปแล้วค่ะ!"

อั้นหมิงเยว่กล่าวพร้อมน้ำตาที่ไหลพราก

หลินหยางที่อยู่ข้างๆ ได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึง