บทที่ 372 ตามนัด

"ได้ ได้!"

ทางด้านของจางชิงหยู่ที่ได้ยินเสียงจากโทรศัพท์ รีบตะโกน "ประธานหม่า ตกลงตามนี้ก็แล้วกัน!"

"แม่!"

ซูเหยียนทำเสียงดุ

"ประธานหม่าวางใจได้ ฉันรับรองว่าเสี่ยวเหยียนจะแต่งตัวสวยๆไปหาประธานหลินแน่นอน!" จางชิงหยู่ตื่นเต้นจนถึงขีดสุด

"ได้! ผมจะส่งพิกัดของภัตตาคารให้คุณ คุณสามารถไปตามทางได้เลย!"

หม่าไห่พูดจบกดวางสายทันที

"เยี่ยมไปเลย!"

จางชิงหยู่ดีใจจนแทบจะกระโดด จะเดินเข้าไปกอดเอวของซูเหยียนพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความตื่นเต้น

ซูเหยียนทำหน้าขมขื่น เธอไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดี

"พี่เหยียน อาหารค่ำมื้อนี้พาฉันไปด้วยได้หรือเปล่า?" หลินหยูอิงเดินเข้ามาถาม

"ได้" ซูเหยียนพยักหน้า

"ยัยหนู เธอมายุ่งวุ่นวายอะไรเนี่ย นี่เป็นอาหารค่ำใต้แสงเทียนของสองสามีภรรยาพวกเขา เธอจะไปเป็นก้างขวางคอเหรอ? ตอนไหนก็ได้แต่วันนี้ไม่ได้" จางชิงหยู่คัดค้านทันที

"แม่ หนูขอย้ำอีกครั้ง ทั้งหมดก็เพื่อขอบคุณประธานหลิน หนูถึงยอมไปกินข้าวกับเขา ถ้าหากแม่ยังบังคับให้หนูทำเรื่องอื่น หนูไม่ไปแล้ว" ซูเหยียนพูดด้วยสีหน้าที่หนักแน่น

"เธอ…ได้ได้ได้ ไปไปไป ไปให้หมด ไปให้หมด ยัยหนูคนนี้ก็ไปด้วย ฉันก็ไป พอใจหรือยัง?" จางชิงหยู่รู้สึกปวดหัว

นิสัยของลูกตัวเองเป็นยังไงเธอรู้ดีที่สุด ถ้าหากทำให้เธอโมโห เธอไม่ไปแน่นอน

เพื่อที่จะทำให้ซูเหยียนใจเย็นลง จางชิงหยู่ทำได้แต่ยอมประนีประนอมข้อเรียกร้อง

"เยี่ยมไปเลย" หลินหยูอิงรู้สึกดีใจมาก

"ไหนรีบดูเร็วเข้าประธานหลินนัดเธอไปกินข้าวที่ไหน?"

จางชิงหยู่ถาม

ซูเหยียนยกโทรศัพท์ขึ้นมองแวบหนึ่ง "โรงแรมหมิงจู!"

"โรงแรมหมิงจู? นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเราเคยไปโรงแรมนี้" ซูกวงพูดพึมพำ

หลินหยูอิงรู้สึกอึ้งเล็กน้อย มุมปากของเธอกระตุกขึ้น

"หรือว่าเศรษฐีลึกลับที่เหมาโรงแรมหมิงจูก็คือประธานหลิน? เหอะเหอะ ดูเหมือนคืนนี้จะสนุกซะแล้ว" เธอพูดพึมพำเสียงเบา

ซูเหยียนโดนจางชิงหยู่ลากกลับบ้านไปแต่งตัวทันที

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงโดนลากไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อชุดราตรีหรู

ครั้งนี้จางชิงหยู่ทุ่มทุกอย่างหมดตัวเลยก็ว่าได้

ส่วนหลินหยูอิงก็แต่งตัวอย่างประณีตสวยงาม รอจนกระทั่งถึงเวลา เธอเดินทางไปรอที่หน้าโรงแรมหมิงจูเพียงลำพัง

เดิมทีซูกวงอยากขับรถส่งซูเหยียนไป แต่ปรากฏว่าโดนจางชิงหยู่ปฏิเสธ

รถเก่าๆที่บ้านไม่คู่ควรกับซูเหยียนในตอนนี้แล้ว เธอยอมให้ซูเหยียนนั่งรถแท็กซี่ยังดีเสียกว่า

"แท็กซี่!" จางชิงหยู่โบกมือ

รถแท็กซี่คันหนึ่งขับมาจอด

"โรงแรมหมิงจู!"

คนทั้งกลุ่มก้าวขึ้นรถ จางชิงหยู่พูดอย่างยิ้มแย้ม

"พวกคุณไปทำอะไรที่นั่น? คืนนี้ทางโรงแรมไม่เปิดบริการคนนอก" คนขับรถหันไปถามด้วยความสงสัย

"ไม่เปิดบริการคนนอก?"

จางชิงหยู่และซูกวงรู้สึกอึ้ง

ซูเหยียนก็ประหลาดใจเหมือนกัน เธอรีบถาม "เพราะอะไร?"

"เรื่องนี้พวกคุณยังไม่รู้อีกเหรอ? คืนนี้ทั้งโรงแรมจูหมิงโดนเศรษฐีคนหนึ่งเหมาไปแล้ว ถึงขั้นเป็นข่าวบนเดลินิวส์เจียงเฉินเลย!" คนขับรถพูด และยังหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดให้ทุกคนดู

"หา? โรงแรมโดนเหมา?" ซูกวงรู้สึกสับสนไปหมดแล้ว

"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" ซูเหยียนรู้สึกประหลาดใจมาก

แต่จางชิงหยู่กลับดีใจอย่างบ้าคลั่ง ราวกับเธอไปรู้อะไรมา พูดด้วยความตื่นเต้น "ไม่ผิด! ไม่ผิด! ต้องไม่ผิดแน่นอน! เสี่ยวเหยียน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเธอ!"

"แม่ แม่พูดอะไรของแม่อยู่เนี่ย?" ซูกวงมองไปทางจางชิงหยู่ด้วยความสงสัย

กลับเห็นจางชิงหยู่ดูตื่นเต้นมาก "ยัยเด็กโง่ เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ปกติแล้วโรงแรมหมิงจูไม่เคยปล่อยให้ลูกค้าเหมาทั้งโรงแรม แต่ดันมีคนมาเหมาในเวลาแบบนี้ เพราะอะไร? มันชัดเจนมากแล้วไม่ใช่เหรอ! ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของประธานหลิน! ประธานหลินทำเพื่อเธอ เขาเหมาทั้งโรงแรมหมิงจู!"

"เรื่องนี้…" ซูเหยียนถึงกับพูดอะไรไม่ออกทันที

หลังจากที่ได้ยิน เธอเองก็รู้สึกว่ามันมีเหตุผล

อย่างไรก็ตามประธานหลินมีความสามารถที่จะทำเรื่องแบบนี้

"พวกคุณกำลังพูดอะไรของพวกคุณ? เหมาโรงแรมเพื่อพวกคุณ? พวกคุณบ้าไปแล้วมั้ง?" คนขับรถมองทั้งสามคนด้วยสายตาที่แปลกประหลาด

"คุณเลิกพูดมากได้แล้ว รีบขับรถเลย ไปโรงแรมหมิงจู ถ้าไม่ไปพวกเราจะเปลี่ยนคันอื่น!" จางชิงหยู่เบิกตากว้างใส่คนขับรถ

"อย่าอย่าอย่า! ผมจะออกรถเดี๋ยวนี้แหละ!"