บทที่ 3735 แพ้แล้ว

ราวกับว่าโลกสั่นสะเทือน

โซ่หินอันน่าสะพรึงกลัวและโหมซัดสาดราวกับมังกรผู้ทรงพลัง และพุ่งไปที่หลินหยาง

โซ่หินนี้ไม่จำเป็นจะต้องสกัดกั้นคนแล้ว โซ่หินขนาดใหญ่ราวกับสัตว์ป่าที่ดุร้ายก็ไม่ปาน และสามารถโจมตีคนให้แตกสลายเป็นชิ้นๆ ได้เลย

หลินหยางมีสีหน้าเคร่งขรึม และหลบเลี่ยงซ้ายขวาทันที

แต่โซ่หินจำนวนนับไม่ถ้วนได้พุ่งออกมา พื้นที่ใจกลางของเมืองหลงซินได้ถูกทำลายด้วยโซ่หิน กำแพงเมืองแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นละอองตลบอบอวล เศษหินถล่มทลายลงมา

อาคารมอบรางวัลนำจับที่สูงตระหง่านเปรียบเสมือนเรือลำเล็กในพายุ มันสั่นคลอนอย่างบ้าคลั่ง

สถานการณ์ทั้งหมด สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น!

หลินหยางหลบหลีกอย่างต่อเนื่อง

ถึงแม้ว่าจะหลบหลีกโซ่หินได้ แต่ผลกระทบที่เกิดจากโซ่หินก็ยังคงทำให้ร่างกายของหลินหยางไม่สามารถควบคุมได้ และพลังลมอันน่าสะพรึงกลัวก็ทำลายเลือดเนื้อของหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง

หากเป็นเช่นนี้อีกไม่กี่ครั้ง เกรงว่าด้วยการปะทะของโซ่หิน เนื้อตัวของหลินหยางอาจจะถูกโจมตีจนแหลกเป็นชิ้นๆ ได้

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยืนอยู่ด้านหน้าโซ่หินจำนวนนับไม่ถ้วน บนใบหน้ามีรอยยิ้มอันบ้าระห่ำ จ้องมองหลินหยางเคลื่อนไหวไปมาระหว่างโซ่หินนั้นราวกับดูผลงานชิ้นเอกก็ไม่ปาน

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนตกตะลึงอ้าปากค้าง

"ทักษะ....เทพยุทธ์? นี่คือกลอุบายที่เทพยุทธ์พึงมีจริงๆ เหรอ?"

"ศักยภาพของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ แข็งแกร่งถึงขั้นนี้เลยเหรอ?"

ชั้นบนสุดของอาคารมอบรางวัลนำจับ มู่หรงซงจ้องมองอย่างตกตะลึงและกล่าวพึมพำออกมา

"ท่านประธานครับ เกรงว่าหากเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ต้องการที่จะฆ่าเรา เดิมทีไม่ต้องเข้ามาในอาคารหรอก เขาอยู่ด้านนอก ก็สามารถทำลายอาคารได้ด้วยมือเปล่าแล้ว!"

เติ้งหม่าวกลัวมาก เขาพูดพร้อมกับตัวสั่นงันงก

มู่หรงซงได้สติกลับมา เขาเงียบไม่พูดจา

เขาไม่ได้โง่เขลา กลอุบายนี้ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ ไม่ว่าจะมากี่คนก็ไร้ประโยชน์

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ในตอนนี้ไม่สามารถอาศัยจำนวนคนและกลอุบายมาจัดการได้

กำลังรบของคนคนนี้ มันเกินความเข้าใจของคนชีพจรมังกรใต้ดินไปแล้ว

หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว สีหน้าของมู่หรงซงก็เคร่งขรึมลงมาทันที : "บอกคนทั้งหมดให้เตรียมตัวให้พร้อม!"

"ท่านประธาน ท่านคิดที่จะสนับสนุนคุณหลินเหรอครับ?"

เติ้งหม่าวดีใจ และรีบกล่าวทันที

"เปล่า"

แต่มู่หรงซงกลับกล่าวว่า : "ฉันเห็นว่าหลินหยางยังสามารถสู้ต่อไปได้อีก ให้เขาต่อสู้กับเจิ้นอวี้ไปเถอะ และเมื่อพลังของเจิ้นอวี้ลดถอยลง เช่นนั้นเราลงมือ อาจจะมีโอกาสชนะได้"

"แต่ว่าทำเช่นนี้ คุณหลินจะไม่แย่เหรอครับ?"

เติ้งหม่าวกล่าวอย่างตกตะลึง

"นับตั้งแต่เขาไปยั่วยุเจิ้นอวี้ เขาก็เหมือนคนที่ตายไปแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณสามารถเปลี่ยนแปลงได้"

มู่หรงซงกล่าวพร้อมส่ายหัว

สีหน้าของเติ้งหม่าวดูไม่เป็นธรรมชาติ เขาอึกๆ อักๆ พูดอะไรไม่ออก

ผู้คนต่างสั่นสะท้าน หวาดกลัวและสิ้นหวัง

และในเวลานี้

ตูม!

เสียงอื้ออึงดังทอดออกมา

โซ่หินอันแข็งแกร่งจู่โจมเข้าไปที่หลินหยางอย่างรุนแรง

หลินหยางไม่สามารถหลบหลีกได้ เขาจึงจำใจต้องยกดาบมารไร้เทียมทานขึ้นมาขวาง เพื่อต้านทานการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวนี้

พลังที่ซัดสาดเข้ามาของโซ่หินทำให้คนรู้สึกเดือดดาล

ถึงแม้ว่าหลินหยางจะป้องกันได้ในตอนแรก แต่ก็ไม่สามารถต้านทานพละกำลังนี้ได้อย่างสมบูรณ์

พลังอันโหดเหี้ยมของโซ่หินส่งเข้ามาที่ดาบมารไร้เทียมทานทันที

ร่างของหลินหยางบอยออกไปทันที และพังทลายบ้านหลายหลัง จากนั้นก็ตกลงบนพื้นท่ามกลางซากปรักหักพังอย่างรุนแรง

เมื่อฝุ่นละอองจากซากปรักหักพังกระจายออกไป สภาพที่น่าสังเวชของหลินหยางก็ปรากฏต่อสายตาทุกๆ คน

ตอนนี้เนื้อหนังทั้งตัวของหลินหยางได้ฉีกขาด กระดูกแขนทั้งสองข้างแตกหัก เหลือเพียงหนังที่เชื่อมติดกัน ร่างกายบิดเบี้ยว คดเคี้ยวซ้ายขวา ราวกับว่ากระตุกทั้งร่างกายได้แตกละเอียด และสัมผัสลมปราณบนร่างกายของเขาไม่ได้แม้แต่น้อย

"แพ้แล้ว!"

ไม่รู้ว่าเสียงใครพูดออกมา ยังมีความสั่นเครืออย่างชัดเจน

เมื่อคำพูดนี้จบลง การต่อสู้ครั้งนี้ ดูเหมือนว่าจะจบลงแล้ว.....

"แพ้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

มู่หรงซงที่อยู่บนชั้นบนสุดเบิกตาโพลง ดูเหมือนว่ายากที่จะรับได้

"ท่านประธานครับ คุณหลินแพ้แล้ว ตอนนี้พวกเราทำได้เพียงเผชิญหน้ากับเจิ้นอวี้เพียงลำพังแล้วนะครับ!"

เติ้งหม่าวมีสีหน้าเสียดาย และถอนหายใจอย่างจนใจ

"คาดไม่ถึงว่าคนคนนี้จะไร้ประโยชน์เช่นนี้! และพ่ายแพ้อย่างรวดเร็วขนาดนี้! หึ เดิมทีฉันคิดว่าเขาจะยังรับมือต่อไปได้อีกสักพักหนึ่ง ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันจะต้องคิดหนักแล้วสิ!"

มู่หรงซงโมโหเล็กน้อย

เติ้งหม่าวพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

อะไรกัน นึกไม่ถึงเลยว่ามู่หรงซงจะพูดคำพูดนี้ออกมา

เทพยุทธ์เจิ่นอวี้ต้องการฆ่าหลินหยาง จากนั้นก็เหลือเป้าหมายเดียว ก็คืออาคารมอบรางวัลนำจับ

นำทหารมายึดเมืองหลวงได้เลย!