ตอนที่ 3742
บทที่ 3746 หนามโลหิต
October 21, 2026
คนตระกูลดาบโลหิตเริ่มถอยทัพ
แต่ชัดเจนว่ามู่หรงซงไม่ยอมปล่อยคนเหล่านี้ไป
แม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่มีความสำคัญหรือมีค่าอะไรกับอาคารมอบรางวัลนำจับก็ตาม
แต่สำหรับนักธุรกิจ ไม่ว่าอะไรที่จะก่อเป็นภัยคุกคามในอนาคต จำเป็นจะต้องป้องกันและกำจัดทิ้งเสีย
“ไล่โจมตี! ไล่โจมตี! หลี่ขวงเริ่น! เถาเฉิง! พวกคุณยังงงอะไรอยู่เหรอ? ไล่โจมตีให้ผมเร็ว!”
มู่หรงซงตะโกนเสียงดัง เขาจ้องมองคนที่อยู่ทางด้านนั้นด้วยสายตาเย็นชา
หลี่ขวงเริ่นไม่พูดอะไรออกมาสักคำ และยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง
เถาเฉิงเองก็ลำบากใจ
“ท่านประธาน…ทำไมทำแบบนี้? พวกเรากับพวกเขาไม่ได้เป็นศัตรูคู่แค้นกันเลย…และท่านหลินช่วยเหลือพวกผมหลายครั้ง….เพราะอะไรถึงต้องทำแบบนี้….”
เถาเฉิงพูดขึ้นด้วยความเจ็บปวดทรมานใจ
“พวกเราคือนักธุรกิจ นักธุรกิจให้ความสำคัญกับผลกำไร ไม่สนใจผิดชอบชั่วดีอะไรทั้งนั้น คุณคิดแบบนี้ พิสูจน์ได้ว่าคุณไม่มีคุณสมบัติที่เหมาะกับการเป็นนักธุรกิจ! เถาเฉิง ผมผิดหวังในตัวคุณมาก”
มู่หรงซงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สายตาจ้องมองเถาเฉิงอย่างอำมหิต
“ตัวตลกกลุ่มนี้ ให้หนีไปเถอะ รอผมจัดการเจิ้นอวี้กับหลินหยางเสร็จ พวกมันก็เป็นแค่เนื้อบนเขียงของผมเท่านั้นแหละ”
เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนไม่สนใจอยู่แล้ว
พอได้ฟังคำพูดนี้ มู่หรงซงจึงพยักหน้าไปมา
ทั้งสองคนยังไม่ละความพยายาม เพราะท่านย่าดาบโลหิตไม่ได้หนีไป ท่านย่ายังคงโจมตีทั้งสองคนอยู่เหมือนเดิม เหมือนท่านย่ายังอยากจะทำการต่อสู้ดิ้นรนสุดท้ายอยู่
“ท่านย่า!”
เม่ยเมิ่งตะโกนเสียงดังลั่น
“พวกคุณหนีไป! ฉันจะอยู่ต่อ!”
ท่านย่าดาบโลหิตกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า: “ท่านหลินเป็นคนช่วยชีวิตให้ฉันรอดมา วันนี้ ฉันก็จะคืนให้เขา!”
“ท่านย่า ทำแบบนี้ทำไม?”
หลินหยางที่อยู่ด้านในกำแพงเนื้อลืมตาขึ้น จ้องมองท่านย่าดาบโลหิตแล้วพูดว่า: “คุณหนีไปก็จบ ผมจะหาหนทางหนีเอง!”
“ท่านหลิน ท่านมีพระคุณ ช่วยตระกูลดาบโลหิตไว้หลายครั้ง บุณคุณแบบนี้ ยากที่จะตอบแทน วันนี้ฉันไม่สามารถช่วยเหลือท่านหลินได้ แล้วถ้าหนีออกไป ต่อให้รอดก็ไม่มีหน้ามีเกียรติที่จะใช้ชีวิตต่อไปหรอก มีเพียงทางเดียวคือตายเพื่อตอบแทนบุญท่าน!”
ท่านย่าดาบโลหิตยกดาบโลหิตขึ้นทันที และแทงลงไปบริเวณหน้าอกตัวเอง
เฮือก!
ดาบโลหิตแทงทะลุลำตัวที่หลังค่อมของเธอในเวลานี้
“ท่านย่า!”
เม่ยเมิ่งตะโกนเสียงแหลมออกมา เธอเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ คนทั้งคนนั่งคุกเข่าลงบนด้วยจิตใจที่แตกสลาย น้ำตาไหลอาบแก้มร่วงหล่นลงบนพื้น
ทุกคนประหลาดใจเป็นอย่างมาก
ท่านย่าดาบโลหิตทำอะไรเหรอ?
ยังดีๆอยู่เลย นี่คือต้องการฆ่าตัวตายเหรอ?
“นังแก่ฉลาดจริงๆ!”
มู่หรงซงพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า: “ในเมื่อไม่กล้ามีชีวิตต่อไป งั้นก็รีบตายไปซะตาย!”
“ไม่ชอบมาพากล…”
เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนเหมือนสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงพูดด้วยสีหน้าดูไม่ได้ว่า: “นังแก่ผู้นี้….น่าจะมีทางหนีทีไล่!”
“ทางหนีทีไล่เหรอ?”
มู่หรงซงชะงักงัน
“อา!”
สิ่งที่เห็นคือท่านย่าดาบโลหิตที่เอาดาบโลหิตแทงทะลุร่างลืมตาขึ้นและร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดออกมา คนทั้งคนวิ่งกระโจนเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง
วินาทีที่กระโจนเข้ามา ร่างของเธอมีแสงเลือดกระจายออก คิดไม่ถึงว่าดาบโลหิตที่แทงทะลุร่างของเธอนั้น จะมีพลังที่น่ากลัวกระเพื้อมกระจายออกทั่วบริเวณโดยรอบ
“แย่แล้ว!”
มู่หรงซงตกตะลึงพรึงเพริด
“ป้องกัน
เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนเองก็ตกใจ เขารีบขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ มาคลุมร่างกายอย่างรวดเร็ว
แต่การป้องกันของพวกเขายังไม่กระจายออกมาไม่เสร็จสมบูรณ์
ครืน！
เลือดอันน่ากลัวระเบิดออกมาอยู่ตรงด้านหน้าอาคารมอบรางวัลนำจับ
ชั่วพริบตาเดียว พื้นดินระเบิดแตกออกเป็นรอยแยก เลือดไหลอาบทะลักทั่วสารทิศ พลังปลดปล่อยออกมา พลังทำลายล้างแผดคำรามดังกึกก้อง