บทที่ 3749 พลังมังกร

เฮือก!

เลือดสีดำสาดกระเซ็นอยู่บนพื้น

บนพื้นมีหมอกเขียวลอยคลุ้งขึ้นมา และยังมีเสียงดังมาไม่หยุด

เย่เหยียนลืมตาขึ้น และจ้องมองเลือดคั่งที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นลุกขึ้นยืนช้าๆ ยกแขนสองข้างตัวเองขึ้นมาสำรวจเหมือนพิจารณาตรวจสอบอะไรบางอย่าง

หลังจากนั้น จู่ๆเขาก็ตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ และทุบหมัดกำปั้นลงไปบนหินใหญ่ที่อยู่ด้านข้าง

ช่วงเวลานี้ หินใหญ่กลายเป็นฝุ่นละออง และหายไปในที่สุด

พลังที่น่าตื่นตะลึงกระจายออกมาไม่หยุด

แต่พื้นดินกลับไม่มีการสั่นสะเทือนเลยแม้แต่น้อย

“ดูเหมือนว่าคุณดูดรับเนื้อหนังมังสาของเทพยุทธ์อั้นเทียนได้สำเร็จแล้ว ไม่เลว ไม่เลวจริงๆ!”

ผู้หญิงผมยาวรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นคนหนึ่งเดินเข้ามา ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น

“แค่ร่างกายบางส่วนเท่านั้นเอง ต้องการจะดูดรับไม่ยากหรอก สิ่งที่ยากจริงๆคือพลังมังกรต่างหากล่ะ”

เย่เหยียนพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก

ฝ่ายหญิงได้ฟัง จึงจ้องมองเย่เหยียน ทันใดนั้น ลูกตาสีดำของเธอก็ปรากฏแสงสีทองระยิบระยับ ในลูกตาเหมือนมีลูกบอลสีทองเคลื่อนไหวอยู่ หลังจากนั้นไม่นานแสงสีทองก็หายไป ลูกบอลสีทองก็ค่อยๆหายไป

“สุดยอดมากแล้ว!”

ฝ่ายหญิงยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า: “พลังมังกรบางส่วนที่คุณดึงดูดนี้ คนอื่นใช้เวลาสิบปีถึงยี่สิบปียังทำไม่ได้เลย แต่คุณกลับใช้เวลาแค่หนึ่งเดือนดึงดูดมัน คุณจะยังไงอีกล่ะ? คุณต้องรู้นะ พลังมังกรกับเนื้อหนังมังสาเทพยุทธ์รวมกัน ตอนนี้คุณมีคุณสมบัติต่อสู้กับเทพยุทธ์ทั่วไปแล้ว!”

“งั้นกับพวกคุณล่ะ?”

เย่เหยียนถามออกมาโดยไม่อ้อมค้อม

“พวกเรา?”

ริมฝีปากชมพูระเรื่อของฝ่ายหญิงกระตุกขึ้น นัยน์ตามีนัยยะแอบแฝง พูดขึ้นว่า: “พรสวรรค์ของพวกเรา แย่กว่าคุณเหรอ? พวกเราฝึกฝนมาหลายปี แค่เดือนเดียวคุณก็คิดจะไล่ตามมา? มีสิทธิอะไร?”

“งั้นก็ไม่พอ!”

เย่เหยียนหายใจเข้าลึกๆ นั่งสมาธิลง เหมือนยังจะฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง

แต่ฝ่ายหญิงกลับหยุดความคิดของเขาไว้

“พอแล้ว เมื่อกี้เพิ่งจะดูดรับพลังมังกรออกมาเป็นจำนวนมาก คุณจำเป็นต้องใช้เวลาย่อยพวกมัน ไม่ต้องรีบ ช้าๆเถอะ”

ฝ่ายหญิงยิ้มและพูดขึ้น

“มีอะไรเหรอ?”

เย่เหยียนฟังแล้วรู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงขมวดคิ้วเป็นปมถามขึ้น

“เจ็ดเทพยุทธ์ เหลือแค่เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนที่ยังมีชีวิตรอด”

“อะไรนะ?”

เย่เหยียนตะลึง จากนั้นถามด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า: “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”

“เข่นฆ่ากันเอง”

ฝ่ายหญิงพูดออกมา

“เพื่อเนื้อหนังมังสาเทพยุทธ์เหรอ?”

“ใช่ อาคารมอบรางวัลนำจับก็เข้าไปเกี่ยวข้องด้วย แม้ว่าเทพยุทธ์เจิ้นอวี้จะจัดการอย่างเงียบๆ แต่หลายปีนี้มาพลังเพิ่มรุนแรงขึ้น ก่อนหน้านี้ทำเป็นอ่อนแอ ให้เทพยุทธ์เสว่ถูกับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนสู้รบกันอย่างดุเดือด รอพวกเขาหมดแรง จึงทำการเข่นฆ่าพวกเขาทั้งหมด เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนเลือกจะสวามิภักดิ์เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ แค่เพียงไม่อยากถูกฆ่าตาย ภายหลังหลินหยางมาลงมือ ต่อสู้กับเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ ประธานมู่หรงซงของอาคารมอบรางวัลนำจับจึงฉวยโอกาสร่วมมือกับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียน ทำลายพวกเขาไปพร้อมกัน!”

ฝ่ายหญิงเล่าเรื่องออกมาพอสังเขป

เย่เหยียนเงียบนานมาก จากนั้นส่ายหน้าไปมา

“คิดไม่ถึง คิดไม่ถึงว่าหลินหยางจะตายอยู่ในมือคนต่ำต้อย! น่าเสียดาย”

“ทำไม? คุณไม่อยากให้เขาตายเหรอ?”

“ผมแค่ไม่อยากให้เขาตายอยู่ในมือคนอื่น”

เย่เหยียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: “ผมอยากฆ่าเขาด้วยตัวเอง”

“ไม่ต้องไปทำเรื่องน่าเบื่อเหล่านี้ละ เอาเวลาไปใช้ให้ถูกจุดเถอะ”