บทที่ 3778 น่าตลกสิ้นดี

มือเท้าของหลิงซวงถูกระเบิดจนแยกออกจากกัน ทั้งตัวท่วมอยู่กับกองเลือด เขาเบิกตาโพลงกว้างมองคนที่เดินมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“อย่า…อย่าฆ่าผม…อย่าฆ่าผม….”

หลิงซวงตะโกนออกมาสุดพลัง

แต่เวลานี้เขาบาดเจ็บสาหัส ต่อให้พยายามเปล่งเสียงออกมา มันก็ยังเบาอยู่

เลือดไหลออกมาจากปากเขาไม่หยุด

หลินหยางเดินมาตรงหน้าหลิงซวงด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก เขามองหลิงซวงที่ผิวหนังเปิดเนื้อปริ จากนั้นยกดาบมารไร้เทียมทานขึ้นมา

“หยุด…หยุด…หยุดเดี๋ยวนี้…”

นัยน์ตาหลิงซวงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ตะโกนออกมาจนเสียงสั่นเครือ

เขาคิดไม่ถึงเลย คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะถูกคนแบบนี้ทำให้พ่ายแพ้ย่อยยับ

เขาเป็นใครกันแน่?

ทำไมถึงได้มีพลังมังกรน่ากลัวแบบนี้?

เสียงตะโกนของหลิงซวงไม่มีประโยชน์เลยสักนิดหนึ่ง

หลินหยางดวงตาแดงก่ำ นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต หมายจะใช้ดาบฟาดแกว่งฟันลงไป

“หยุด!”

และเวลานี้ มีน้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นมา

จากนั้น พลังมังกรอันน่ากลัวก็มาโอบล้อมหลินหยาง

หลินหยางนัยน์ตาสั่นไหว ยกแขนซ้ายขึ้นไปทะลายพลังมังกรนั้น

ตึง!

พลังมังกรอันน่ากลัวระเบิดออก

หลินหยางถอยหลังกรูสองก้าว

เขาเงยหน้ามองไป

สิ่งที่เห็นคือมีเจ็ดแปดเงาร่างพุ่งออกมาจากช่องแคบ

ชายที่เป็นหัวหน้าสวมเสื้อคลุมสีทองและผมขาวโพลน

ผู้ชายท่าทางมาดดี ชัดเจนว่ามีตำแหน่งสูง

แต่สิ่งที่ทำให้คนสนใจมากที่สุดคือดวงตาของเขา มันเหมือนตามังกร ปรากฎแสงสีทองเหลืองด้วย

“หัวหน้า! คือหัวหน้า!”

“หัวหน้ามาแล้ว! ดีมาก!”

“พวกเรารอดแล้ว!”

คนบนพื้นที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสพากันตะโกนขึ้น พวกเขาน้ำตาคลอเบ้า เมื่อมองเห็นความหวังสุดท้ายของตัวเองกัน

ชายที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าจ้องมองสถานการณ์ สีหน้าเขาลำบากใจมาก ชัดเจนเลยว่าไม่สามารถยอมรับสถานการณ์เหตุการณ์นี้ได้

“หัวหน้า ชายคนนั้นแปลกประหลาดมาก คิดไม่ถึงว่าเขาจะมีพลังมังกร อีกอย่างพลังมังกรของเขาแข็งแกร่งมาก พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้เขาเลย!”

หญิงแขนขาดชี้ไปทางหลินหยางแล้วพูดขึ้น

“เขาไม่ใช่คนตระกูลมังกร เขาเรียนรู้พลังมังกรได้ยังไง?”

หัวหน้าจ้องมองหลินหยาง และพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“เรื่องนี้ฉันก็ไม่เข้าใจค่ะ”

ผู้หญิงส่ายหน้าพูดขึ้น

“หัวหน้า ช่วยแก้แค้นให้พวกเราด้วย!”

มีคนตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ

หัวหน้าไม่พูดอะไร เขาแค่มองพิจารณาหลินหยาง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ชัดเจน เขาสัมผัสได้ถึงพลังมังกรอันน่ากลัวบนร่างหลินหยาง

“คนผู้นี้…ไม่ธรรมดา ผมต้องรอพวกชิวอั้นกลับมา ถึงจะวางแผนฆ่าคนผู้นี้ได้!”

หัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ท่านชิวอั้น ตอนนี้พวกเขาอยู่ไหนเหรอ?”

“ได้ยินว่าไปไล่ฆ่าเย่เหยียน!”

“ไล่ฆ่าเย่เหยียน? คือ…คือเพราะอะไร?”

คนที่อยู่ด้านข้างตกใจ

“พอแล้ว เลิกพูดไร้สาระ คิดหาวิธีช่วยเอาหลิงซวงกลับมาให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน”

หัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม จากนั้นหมุนตัวและสาวเท้าไปข้างหน้า

“เพื่อน ผมไม่รู้ว่าพวกเราล่วงเกินคุณตรงไหน เชิญคุณปล่อยคนก่อนเถอะ มีเรื่องอะไรผมจะค่อยๆฟังคุณพูด เข้าใจไหม?”

หัวหน้าตะโกนใส่หลินหยาง

“คุณฆ่าพี่น้องผม ตอนนี้ยังอยากให้ผมปล่อยคนง่ายๆเหรอ? ตลกสิ้นดี”

หลินหยางร้องเสียงด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฆ่าพี่น้องคุณเหรอ?”

หัวหน้าขมวดคิ้วเป็นปม

การฆ่าคนเรื่องแบบนี้ พวกเขาทำกันทุกวัน

ไม่มีอะไรน่าตื่นตระหนกตกใจเลย

แต่ถ้าเป็นแบบนี้ อยากให้ฝ่ายตรงข้ามปล่อยคน เกรงว่าไม่ง่ายนะ

หัวหน้าคิดอยู่สักครู่หนึ่ง ยังอยากพูดอะไรอีก

แต่แล้วเวลานี้

เฮือก!

เสียงผิวหนังปริแตกดังขึ้นมา

ทุกคนสั่นระริก เงยหน้ามองไป