บทที่ 3780 หาวิธีการอื่น

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของหลินหยาง ผู้พิทักษ์ตระกูลมังกรเหล่านี้ แต่ละคนต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น ขนลุกซู่

“คนผู้นี้มีฝีมือแบบไหนกันแน่? พลังมังกรของเขาทำไมถึงหนาแน่นแบบนี้? หรือว่า….เขาดูดรับพลังทั้งชีพจรมังกรเหรอ?”

ผู้พิทักษ์กลุ่มมังกรคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“เป็นไปไม่ได้!”

หัวหน้าคลานขึ้นมาอย่างยากลำบาก คำรามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด…ตระกูลมังกรสืบทอดมาเป็นพันปี จนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยพบเห็นคนดูดรับทั้งชีพจรมังกร เขาจะทำได้ยังไง? เรื่องที่ตระกูลมังกรทำไม่ได้ คนกลุ่มอื่นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้!”

หัวหน้ามั่นใจในตัวเอง เขารู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก

เขาไม่ยอมให้คนอื่นมาอยู่เหนือผู้พิทักษ์กลุ่มมังกรได้หรอก

“หัวหน้า เกรงว่าพวกเราจะสู้คนผู้นี้ได้ยากมาก กลับไปทำการปกป้องก่อนเถอะ รอท่านชิวอั้นกลับมา พวกเราค่อยร่วมมือต่อสู้กันอีก คนผู้นี้จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย!”

คนผู้หนึ่งตะโกนขึ้น

แต่เวลานี้หัวหน้าทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว

“หลายร้อยหลายพันปีมานี้ ผู้พิทักษ์กลุ่มมังกรจะยอมถูกคนอื่นโจมตีจนถอยหลังได้ยังไง จะกลัวคนอื่นได้ยังไง? ไม่ถอย! ฉันเคยพูดแล้ว วันนี้ถ้าฆ่าคนผู้นี้ไม่ได้ ฉันจะไม่ล้มเลิกเด็ดขาด!”

พูดจบ หัวหน้าก็คำรามด้วยความเดือดดาลอีกครั้ง พลังมังกรทั้งตัวกระเพื่อมขึ้น เกล็ดมังกรแต่ละแผ่นปกคลุมทั้งร่างของเขา ท่าทางดุร้ายน่ากลัวมาก

ทุกคนเห็นสถานการณ์แบบนี้ เลยรู้ว่าโน้มน้าวหัวหน้าไม่ได้แล้ว จึงทำได้เพียงดันทุรังไปสังหารหลินหยาง

“มาก็ดี!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน จากนั้นเขาก็กระโดดพุ่งไปสังหาร

เคร้ง!

พลังมังกรที่ติดมากับดาบกระเพื้อมปราณดาบอันน่ากลัวออกมา

เวลาที่ปราณดาบเข้าใกล้ผู้พิทักษ์กลุ่มมังกรคนนั้น จู่ๆก็กลายเป็นกรงเล็บมังกรอันหนึ่ง ฉีกเขาอย่างดุเดือด

“ห้ะ?”

คนผู้นั้นตกใจ รีบหลบซ่อน แต่มันสายไปแล้ว

ฮูลา!

เขาถูกปราณดาบฉีกเป็นชิ้นตายคาที่

เลือดและอวัยวะภายในลอยเคว้งกลางอากาศ

“มังกรสวรรค์โจมตี!”

หัวหน้าดวงตาแดงก่ำ เขาแผดคำรามออกมาพลังมังกรกลายเป็นหัวหน้ามังกรสีทอง โจมตีไปหลินหยางทันที

ตอนที่เข้าใกล้ หัวหน้ามังกรอ้าปากเผยอ จะไปกัดหลินหยาง

หลินหยางพลิกฝ่ามือเอาดาบต้านทานไว้

ปัง!

พลังมังกรอันโหดร้ายกระแทกบนดาบมารไร้เทียมทาน คิดไม่ถึงว่าหลินหยางจะตัวสั่นเทา ถอยหลังไปหลายก้าว

ดูเหมือนว่าหัวหน้าคนนี้จะสู้ตาย ความแข็งแกร่งของเขาทำให้คนยากที่จะจินตนาการได้เลยทีเดียว

“โอกาสดี!”

“ทุกคนจัดการพร้อมกัน!”

เหล่าผู้พิทักษ์กลุ่มมังกรคนอื่นเห็นการโจมตีของหัวหน้าได้ผล จึงรีบเข้าไปสมทบทันที

“สายฟ้าแลบเก้าสาย!”

“มังกรบินสังหาร!”

“มังกรทะลายฟ้าดิน!”

…

การโจมตีอย่างโหดเหี้ยมกระเพื่อมมาอย่างต่อเนื่อง

หลินหยางสั่นสะเทือนหัวหน้าออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบต้านทาน

แต่หัวหน้ากลับกระโจนเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ให้โอกาสหลินหยางหายใจเลยแม้แต่น้อย

“แย่แล้ว! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พลังมังกรของพี่หลินจะต้องหมดแน่!”

เม่ยเมิ่งสีหน้าเปลี่ยน พลั้งปากพูดออกมา

“แม้ว่าพลังของท่านหลินจะแข็งแกร่งกว่าพวกเขา แต่ยังไงเขาก็ตัวคนเดียว เจ็บใจนักที่พวกเราไม่มีประโยชน์ล่ะ!”

อวี่ปี้หงกัดฟันกรอด พูดด้วยความเจ็บใจ

“ไม่สนละ ต่อให้สู้ไม่ได้ ก็นิ่งดูดายมองอยู่ห่างๆไม่ได้หรอก ถ้าอาจารย์พ่ายแพ้ ยังไงพวกเราก็หนีตายได้ยากเหมือนเดิม ไปเถอะ! สู้กับพวกเขากัน!”

ฉางหลานฟู้ดึงดาบออกมา ตะโกนพูดด้วยสีหน้าแน่วแน่

“ได้! ไปด้วยกัน!”

อวึ่ปี้หงก็ตะโกนพูดขึ้น: “อย่างมากก็แค่ตาย!”

ทุกคนมุ่งมั่น ระส่ำระสายพร้อมเคลื่อนไหวอย่างมาก