บทที่ 3787 สำเร็จแล้ว

ได้ยินที่หลินหยางพูด ทุกคนเลยทยอยมองมาทางเขา

“พี่หลิน คุณมีวิธีการอะไรเหรอ?”

เม่ยเมิ่งรีบถามขึ้น

หลินหยางไม่มีพูดอะไร แต่เขาหมุนตัวไปมองประตูหิน เหมือนคิดอะไรบางอย่างอยู่

หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปทางประตูหินทันที

“พี่หลิน…”

ทุกคนต่างตะลึง

หลินหยางไม่ได้มีทีท่าว่าจะหยุด เขาเดินมาถึงหน้าประตูหิน แล้วเปิดประตูออก

พลังมังกรทะลุออกมา มันพุ่งจู่โจมมาที่ดาบมารไร้เทียมทานทางด้านนี้

ทุกคนตกใจรีบซ่อนตัวที่ฉากกำบังด้านหลังกันจ้าละหวั่น

ทว่าหลินหยางกลับไม่ลังเลใจ พุ่งเข้าในประตูหินทันที

“พี่หลิน!”

“อาจารย์!”

ทุกคนร้องตกใจ

แต่หลังจากหลินหยางเข้าไปในประตูหินแล้ว

“พี่หลิน…”

ฉินเจี้ยนหนู่น้ำตาคลอเบ้า นั่งอิดโรยอยู่บนพื้น

ตอนนี้หลินหยางยังมีอาการบาดเจ็บสาหัส แต่กลับพุ่งมุ่งเข้าไปในประตูหิน

“เขากำลังสู้สุดชีวิต!”

เม่ยเมิ่งหรี่ตามอง พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ จากพลังของเขา ต่อให้คนตระกูลมังกรอยากจัดการเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวล แต่เขากลับทำแบบนี้ เขาทำเพื่อพวกเรา!”

“พวกเราไม่มีพลังมังกร ไม่มีสามารถต้านทานคนตระกูลมังกรได้แน่นอน เขาอยากให้พวกเราดูดรับพลังนี้…เขา….โธ่….”

หลางหยาทอดถอนหายใจออกมา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความจนปัญญา

คนที่เหลือต่างหมดอาลัยตายอยาก

“เกลียดนักที่ฝีมือพลังของพวกเราต่ำ!”

ฉางหลานฟู้กำหมัดทุบลงบนผนังหินด้านข้างอย่างรุนแรง

ทุกคนไม่พูดอะไร

แต่หลินหยางที่เข้าไปด้านในประตูหินไม่มีท่าทางลังเลใจ พุ่งไปใจกลางชีพจรมังกรทันที

พลังมังกรอันดุร้ายน่ากลัวกัดกร่อนร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง

แต่เขาไม่สนใจ มีแค่ใช้พลังมังกรต้านทาน

แม้ว่าพลังมังกรของตัวเองจะไม่สามารถต้านทานพลังมังกรอันนี้ แต่เขาก็ยังคงไม่มีท่าทีจะหยุด

ไม่นาน หลินหยางก็มาถึงใจกลางบริเวณชีพจรมังกร

พลังมังกรบริเวณนี้แข็งแกร่งจนเพียงพอที่จะทำลายคนตระกูลมังกรทั่วไปคนหนึ่งได้แล้ว

“ตรงนี้แล้ว!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

พลังที่อยู่ตรงนี้น่ากลัวมาก ต่อให้เป็นเขา ก็ไม่สามารถยืนหยัดได้นานหรอก

แต่เขาอยากลองดูสักตั้ง

ถ้าเขาล้มเหลว เขาก็ทำได้เพียงละทิ้งชีพจรมังกรแห่งนี้

นั่นหมายความว่าเขาไม่มีแต้มต่อเลยแม้แต่น้อย!

“แพ้ชนะอยู่ที่การกระทำครั้งนี้!”

หลินหยางสูดหายใจเข้าลึกๆ ครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ขึ้นมาทันที

ชั่วพริบตาเดียว พลังมังกรก็เหมือนน้ำไหลทะลักเข้าไปในร่างกายของหลินหยางอย่างมากมาย

พลังมังกรเหล่านี้ดึงทึ้งร่างกายเขาไม่หยุด เหมือยจะฉีกกระดูกเส้นเอ็นเนื้อหนังมังสาของเขาออกมาให้ได้

“อา!”

หลินหยางตะโกนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขากัดฟันจนจะแตก ต้านทานความเจ็บปวดนี้อย่างสุดความสามารถ

เขาจะเป็นลมไม่ได้

ความเจ็บปวดนี้จะทำให้เขาเสียสติ

แต่เขารู้ พอตัวเองลดระดับการต้านทานลง สิ่งที่รอเขาอยู่นั้นคือจะไม่สามารถหวนฟื้นคืนกลับมาได้ตลอดไป

ฮูๆๆๆ…

ทั้งชีพจรมังกรกลายเป็นระลอกคลื่นอันหนึ่ง และหลินหยางอยู่ตรงกลาง

พลังมังกรทั้งหมดพุ่งทะลวงไปในร่างเขาอย่างบ้าคลั่ง

พอประมาณแล้ว!