บทที่ 3811 ทางหนีที่ไล่

มังกรเหล็กยักษ์อันน่ากลัวนี้เป็นเหมือนอาวุธสังหารทำลายล้างที่ไม่อาจขวางกั้นได้

คนตระกูลมังกรนับไม่ถ้วนถูกมันฆ่าเกลื่อกลาดเต็มไปหมด

ต่อให้เป็นหลงจื่อ ก็ไม่กล้าต้านทานกับมัน

มังกรเหล็กยักษ์ขับไล่โจมตีมา เขาวิ่งหนีหลบซ่อนซ้ายขวา จะกล้าสัมผัสได้ยังไง?

หลินหยางสายตาตึงเครียด ขับเคลื่อนมังกรเหล็กยักษ์ไปขับไล่ฆ่าหลงจื่อไม่หยุด

หลงจื่อคล่องตัวมาก เขาขับเคลื่อนพลังมังกรทั้งหมดที่มีเพื่อช่วยในการหลบเลี่ยง

เขาไม่อยากรบจนติดพัน

เพราะเขารู้ ตอนนี้หลบและไม่ต่อสู้ คือทางเลือกที่ดีที่สุด

ถ้าถ่วงเวลาต่อไป ก็จะทำให้หลินหยางตาย!

หลินหยางเหมือนรู้ความคิดฝ่ายตรงข้าม

แต่ตอนนี้ต้องการทำลายหมากกระดาน ถือว่ายากมาก

ทำยังไงดี?

หยุดขับเคลื่อนมังกรเหล็กยักษ์เหรอ?

นั่นคือรนหาที่ตายอย่างไม่ต้องสงสัย

ถ้าหยุดขับเคลื่อนมังกรเหล็กยักษ์ อยากกระตุ้นมันอีกครั้ง พลังมังกรก็จะยิ่งสิ้นเปลืองมากขึ้น

พลังแห่งหัวใจมังกรที่เหลืออยู่ในร่างกายของหลินหยางในตอนนี้ เขาไม่สามารถทำแบบนั้นได้

นอกจากจะต้องสู้ต่อไป เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

โฮก!

มังกรเหล็กยักษ์แผดคำรามออกมาอีกครั้ง เปลวไฟก็พุ่งไปทางหลงจื่อ

แต่เปลวไฟที่พุ่งออกมาครั้งนี้ชัดเจนว่าอ่อนกว่าก่อนหน้า ไฟบริเวณโดยรอบก็วงแคบลงเยอะ หลงจื่อเลยหลบได้สบายๆ

“ไอ้หยา คุณทนไม่ไหวแล้วเหรอ?”

ร่างหลงจื่อพลิ้วไหวราวกับขนห่านหงส์ เขาหลบเปลวไฟมังกรได้อย่างง่ายดาย และล่องลอยไปอยู่บนหินขนาดใหญ่บริเวณด้านข้าง จากนั้นหรี่ตาจ้องมองหลินหยาง ยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “ผมว่าคุณหยุดเถอะ คุกเข่ายอมแพ้ซะ แบบนี้ ผมจะทำให้คุณสบายๆ ไม่เช่นนั้น คุณจะต้องตายอย่างอนาถนะ ผมรับประกันว่าคุณไม่เคยสัมผัสความเจ็บปวดแบบนั้นมาก่อนแน่นอน!”

“ทำไม? คุณกลัวแล้วเหรอ?”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“ผมกลัวอะไร? ผมต้องชนะ ส่วนคุณก็คือต้องแพ้ คุณผมรู้อยู่แก่ใจ คุณยังคิดว่าตัวเองมีโอกาสชนะเหรอ?”

หลงจื่อส่ายหน้าพูดขึ้น

“ต้องแพ้เหรอ?”

หลินหยางแววตาอึมครึม จากนั้นควักบางอย่างออกมาจากผนัง แล้วเดินไปนอกประตูช้าๆ

“อะไรที่ทำให้พวกคุณมั่นใจขนาดนั้น? อะไรที่ทำให้คุณคิดว่าคุณจะต้องชนะเหรอ? หรือว่าฝีมือของคุณ ฝีมือของผม จำกัดแค่ในวงนี้เหรอ?”

“หืม?”

หลงจื่อขมวดคิ้วเป็นปม ไม่พูดอะไร

เขาไม่รู้จริงๆว่าหลินหยางกำลังพูดอะไรอยู่

ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็หมดสภาพแล้ว

เขาไม่สามารถสิ้นเปลืองพลังกับตัวเองได้อีกต่อไป

อย่างมากสามสิบวินาที

เขาก็จะหมดพลังแล้ว

เขาจะพลิกกลับมามีชัยได้ยังไง?

โฮก!

เวลานี้ มังกรเหล็กยักษ์ได้คำรามเสียงแหลมออกมา จากนั้นร่างใหญ่ก็พุ่งมาทางหลินหยาง

หลงจื่อจ้องเขม็งมอง

ครืน!

ร่างมังกรเหล็กยักษ์ร่วงอยู่ด้านข้างหลินหยาง

ร่างมังกรใหญ่ลุกขึ้นมา ล้อมหลินหยางไว้อยู่ใจกลาง

พลังแห่งหัวใจมังกรบนร่างของมันสลายหายไปอย่างรวดเร็ว ตามังกรขนาดใหญ่ก็ค่อยๆมืดลง

ชัดเจน หลินหยางหยุดใช้พลังมังกรกับมัน

“หมดพลังรึยัง?”

หลงจื่อแสยะยิ้มมุมปาก เตรียมเข้าไปจัดการหลินหยาง แต่เพิ่งจะยกเท้าขึ้นก็ต้องวางลงเหมือนเดิม

สิ่งที่เห็นคือหลินหยางปีนขึ้นมาบนตัวมังกรเหล็กยักษ์ทันที

มองดูแล้วเขาดูเหนื่อยมาก ชัดเจนว่าเหลือพลังไม่มาก

แต่แววตาของเขา เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

หลงจื่อตะลึงเล็กน้อย รู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล จึงเอียงหน้าพูดว่า: “พวกคุณ เข้าไปจับเขามา！”

“ห้ะ?”

“คือ…ท่านหลงจื่อ คือ…”

“รีบไป ไม่ก็ตายซะ!”

หลงจื่อหมดความอดทน ตะคอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ทุกคนจนปัญญา ทำได้เพียงก้มหน้าเข้าไปใกล้หลินหยาง……