บทที่ 3814 สังหาร

"ห๊า?"

คนตระกูลมังกรเหล่านั้นที่ซ่อนอยู่ในม่านพลังต่างก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วมองไปยังด้านบน

เมฆอันหนาทึบลอยอยู่เหนือม่านพลัง และสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวจำนวนมากก็เคลื่อนไปมาระหว่างเมฆอันหนาทึบนั้น

หลังจากนั้น

กรร!

ตามเสียงคำรามอันดังสะเทือนเลื่อนลั่นของมังกรเหล็กยักษ์

ครืน!

ครืน!

ครืน....

ในชั่วพริบตาสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวได้จู่โจม และฟาดลงมาอย่างดุเดือด

ตึง!

ตึง!

ตึง!

ตึง....

สายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวนั้น ได้ฟาดลงบนม่านพลังอย่างรุนแรง ราวกับลูกธนู

ม่านพลังได้ถูกสายฟ้าฟาดโดยตรง จนสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง

สายฟ้ากระจัดกระจายเต็มไปทั่วทั้งพื้นราบ

แคร็ก!

แคร็ก....

เสียงกังวานได้ดังขึ้นมา

ในที่สุดม่านพลังก็รับไม่ไหว และถูกฟ้าผ่าจนแตกแยกออก

"แย่แล้ว! ม่านพลังต้านทานไม่ไหวแล้ว!"

"จบเห่แล้ว! พวกเราจบเห่แล้ว!"

"ช่วยด้วย!"

"ตอนนี้ควรจะทำอย่างไรดีล่ะ?"

คนตระกูลมังกรที่อยู่ในม่านพลังต่างก็ตกใจจนอกสั่นขวัญแขวน

ความมุ่งมั่นในการต่อสู้ของพวกเขาตอนเริ่มแรกในเวลานี้กลับไม่มีเหลือแล้ว

ศักยภาพที่มังกรยักษ์แสดงออกมานั้น คู่ควรกับการถูกเรียกว่าเทพเจ้าจริงๆ

พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้จริงๆ ว่า สัตว์จักรกลขนาดยักษ์ตัวนี้ จะมีศักยภาพที่สามารถควบคุมฟ้าร้องฟ้าผ่าได้

"หนี....เราจะต้องหนี! หนีเดี๋ยวนี้...."

หลงซวี่จวินมองฉากอันน่าสะพรึงกลัวนี้ และตระหนักได้ในทันที

การมีอยู่ที่สามารถโจมตีหลงจื่อจนพ่ายแพ้ได้ ไหนเลยจะเป็นสิ่งมีชีวิตธรรมดาทั่วไป?

"รีบหนีไป รีบหนีไปเร็วเข้า!"

เขาหันไปตะโกนเสียงแหลม และไม่สนใจคนของตระกูลที่อยู่โดยรอบอีก จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังด้านหลังของม่านพลังโดยตรง

เมื่อคนอื่นๆ เห็นเช่นนี้ ต่างก็ตามหลงซวี่จวินไป และมุ่งไปยังด้านหลัง

ในที่สุด

เปรี้ยง!

ตามเสียงระเบิดอันรุนแรงที่ดังขึ้นมา

ในที่สุดม่านพลังก็ถูกสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวผ่าจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

สายฟ้าบริเวณกว้างและหนาแน่นได้ผ่าลงมาโดยตรง และจู่โจมไปยังฝูงชน

ในชั่วพริบตา ก็ตลบอบอวลไปด้วยเถ้าถ่าน

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่สัมผัสกับสายฟ้า ต่างก็กลายเป็นเถ้าถ่าน และลอยกระจัดกระจายเต็มท้องฟ้า

ไม่มีใครสามารถต้านทานสายฟ้าเหล่านี้ได้แม้แต่น้อย

แต่คนที่หลบซ่อนอยู่ด้านหลังม่านพลังหลังจากที่ม่านพลังแตกออก ทุกคนต่างก็วิ่งกระเจิง และหนีเอาชีวิตรอดอย่างบ้าคลั่ง

กรร!

มังกรเหล็กยักษ์คำรามขึ้นอีกครั้ง จากนั้นก็ไล่ตามคนตระกูลมังกรเหล่านั้นที่หลบหนีไป

มันอ้าปากออก และพ่นสายฟ้าออกมา เพื่อสังหารคนเหล่านั้นที่หลบหนี

สายฟ้าทำลายผืนแผ่นดิน ทำลายภูเขาและแม่น้ำ

ในเวลานี้ ทั้งชีพจรมังกรใต้ดิน คล้ายกับว่าถูกมังกรเหล็กยักษ์ตัวนี้สั่นสะเทือน

หลงจื่อในเวลานี้ ได้มาถึงเมืองจงซินของตระกูลมังกรแล้ว

เมืองจงซินแห่งนี้เป็นสถานที่ต้องห้ามของชีพจรมังกรใต้ดิน

และเป็นสถานที่ต้องห้ามที่ใหญ่ที่สุด ในป่าวิญญาณมังกร

อันที่จริงแล้วป่าวิญญาณมังกรไม่ได้มีอากาศพิษหรืออันตรายใดๆ ตามธรรมชาติ แต่เหตุผลที่ถูกเรียกว่าเป็นสถานที่ต้องห้ามนั้น เป็นเพราะว่าป่าวิญญาณมังกรมีคนตระกูลมังกรคุ้มครองอยู่ ใครก็ตามที่เข้ามาในป่าวิญญาณมังกรแห่งนี้ จะต้องถูกสังหารทั้งหมด

เมื่อคนจำนวนมากตายไป ทุกคนก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปอีก เมื่อผ่านมาเป็นเวลานาน ก็กลายเป็นสถานที่ต้องห้าม

หลงจื่อหายใจกระหืดกระหอบ เขาแทบจะหมดเรี่ยวแรง และเดินโซซัดโซเซเข้าไปในป่าวิญญาณมังกร

"ใครกัน?"

"ห๊า? คือหลงจื่อ?"

"ข้าน้อยคารวะหลงจื่อครับ!"