บทที่ 3816 เปิดค่ายกล

คำพูดของหลงเสี้ยวทำให้หลงฉีตกใจถึงที่สุด

สังเวยคนทั้งตระกูล?

นี่ไม่ใช่การสังหารหมู่ตระกูลมังกรหรอกเหรอ?

"เป็นไปไม่ได้...มัน...มันเป็นไปไม่ได้!"

หลงฉีสั่นระริก แล้วกล่าวด้วยเสียงที่สั่นสะท้านว่า: "หลงจื่อคือเทพของตระกูลมังกรของพวกเรานะ! เขาคือเทพที่ปกป้องคุ้มครองพวกเรา เขา...เขาจะทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไรกัน....เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด...."

"หลงฉี ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากจะเชื่อ แต่ฉันก็คิดว่าในตอนนั้นหลงว่างก็คงไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน"

หลงเสี้ยวกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า: "เพื่อความปลอดภัย ฉันคิดว่าจะต้องพาครอบครัวออกมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

"แต่ว่า...."

หลงฉียังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะล้มเลิกไป และทำได้เพียงยอมรับโดยดุษดี

"เข้าไปกันก่อน"

หลงเสี้ยวกล่าวกระซิบ

แต่ในขณะที่คนทั้งสองกำลังจะเดินเข้าไปในตำหนัก จู่ๆ เงาร่างของคนสองสามคนก็เดินเข้ามา

นั่นก็คือทหารองครักษ์ของหลงจื่อ!

"หลงเสี้ยวหลงฉี พวกคุณมาอยู่ที่นี่ทำไม?"

หัวหน้าองครักษ์กล่าวถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"อ้อ ไม่มีอะไรหรอก พวกเรามาทิ้งกระดูกน่ะ"

หลงเสี้ยวรีบกล่าวอธิบาย

"อย่างนั้นเหรอ?"

หัวหน้าคนนั้นชำเลืองมองหลงเสี้ยว และเอ่ยปากต่อไปว่า: "พวกคุณตามฉันมา! ท่านหลงจื่อต้องการที่จะพบพวกคุณ!!"

"อะไรนะ?"

หลงฉีตกใจ

"มีปัญหาอะไรเหรอ?"

หัวหน้ามองไปยังหลงฉี

"ไม่...ไม่มีปัญหาครับ...."

หลงฉีรีบกล่าว แต่หัวใจของเข้าเต้นระรัวจนแทบจะขึ้นมาที่ลำคอ

ทำไมหลงจือถึงต้องการจะพบพวกเขา โดยมีสาเหตุกันนะ?

แต่ในเวลานี้พวกเขาต้องการจะหนีก็หนีไม่ได้แล้ว

ไม่นาน คนของทหารองครักษ์ก็พาคนทั้งสองไปยังแท่นบูชาในตำหนัก

หลงจื่อยืนเอามือไพล่หลัง และมองไปยังคนทั้งสองที่ยืนอยู่ทางด้านนั้นทันที

"คารวะท่านหลงจื่อครับ"

"ไม่ทราบว่าที่ท่านเรียกพวกเราสองคนมาพบ มีอะไรที่จะกำชับสั่งเหรอครับ?"

หลงเสี้ยวคารวะ ด้วยสีหน้าอันเรียบเฉย

"อ้อ คืออย่างนี้ อีกสักครู่จะจะทำการเปิดพิธีวงเวทย์ ซึ่งจะมีขั้นตอนที่ซับซ้อนบางอย่าง ซึ่งฉันต้องการความร่วมมือจากพวกคุณสองคน"

หลงจื่อยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว แต่ดวงตาจ้องเขม็งมองหลงเสี้ยวตลอด คล้ายกับว่าต้องการค้นหาอะไรบางอย่างบนใบหน้าของเขา

แต่หลงเสี้ยวพยายามควบคุมอารมณ์ได้เป็นอย่างดี ในเวลานี้แม้แต่หลงฉีก็ไม่อาจไม่สุขุมได้

"ท่านหลงจื่อกำชับสั่งมาได้เลยครับ ต่อให้บุกน้ำลุยไฟพวกเราก็จะทำเพื่อท่าน!"

หลงเสี้ยวแสดงออกทันที

"ดีมาก"

หลงจื่อคล้ายกับมองบางอย่างไม่ออก เขาพยักหน้า แล้วยิ้มอย่างนิ่งๆ : "คุณไปนำสิ่งที่อยู่ในถังนั้นเทลงบนวงเวทย์ จำเอาไว้ว่า ให้เทไปตามลายของวงเวทย์ จากนั้นพวกคุณทั้งสองก็นั่งลงที่บนจุดค่ายกลสองจุดที่อยู่ด้านข้างวงเวทย์นั้น และรอให้ฉันดำเนินการวงเวทย์ เข้าใจไหม?"

"ครับ นายท่าน!"

คนทั้งสองรีบรับปาก และเดินไปยังแท่นบูชา จากนั้นก็ทำงานที่ได้รับมอบหมาย

"นายท่านครับ"

หัวหน้าองครักษ์ที่อยู่ด้านข้างกล่าวขึ้น

"คนสองคนนี้อาจจะค้นพบอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่สำคัญแล้วล่ะ"

หลงจื่อพึมพำอย่างนิ่งๆ : "ตอนนี้การป้องกันศัตรูสำคัญที่สุด พลังของพวกเขา ก็เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง"

"นายท่าน ศัตรูได้เข้ามาถึงรอบนอกของป่าแล้ว คนของพวกเราบาดเจ็บล้มตายไปเกินครึ่งแล้วครับ เกรงว่าอีกไม่ถึงห้านาที เขาจะสามารถโจมตีสังหารมาถึงที่นี่แล้ว!"

หัวหน้าองครักษ์เอ่ยปากขึ้นมา

"ห้านาทีเหรอ? เพียงพออยู่แล้ว!"

ดวงตาทั้งคู่ของหลงจื่อแสดงเจตนาสังหาร และเขาก็ตะโกนขึ้นว่า: "ทุกคนกัดนิ้วมือของตัวเองเดี๋ยวนี้ แล้วนำนิ้วมือของพวกคุณวางลงบนลายของวงเวทย์!"

"ครับ!"

คนตระกูลมังกรทุกคนกดนิ้วมือลงตามๆ กัน

เมื่อเลือดไหลเข้าไป

ทั้งวงเวทย์ก็แดงฉานขึ้นมา

หลงเสี้ยวกับหลงฉีต่างก็หันหน้าไปมอง ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"พวกคุณยังนิ่งอึ้งทำอะไรอยู่อีกล่ะ?"

หลงจื่อชำเลืองมองคนทั้งสอง

ทั้งสองคนรีบเทสิ่งของที่อยู่ในถังออกมา