บทที่ 3825 ไร้ศีลธรรม?

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หลงเสี้ยวก็สั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด และมองไปยังที่มาของเสียงในทันที

คนตระกูลมังกรเหล่านั้นที่คุ้มกันอยู่โดยรอบวงเวทย์ต่างก็มองเข้าไปตามๆ กัน

เห็นเพียงแค่หลินหยางหลินหยางพาทุกคนเดินออกมาจากพื้นที่ป่า และมาถึงด้านหน้าแท่นบูชา

"คือคนนอกดินแดน!"

"บังอาจ! ไอ้คนชั่วแกมาจากไหนกัน? คาดไม่ถึงว่าจะไม่เจียมตัวเช่นนี้? ไม่รู้เหรอว่าที่นี่เป็นเขตของตระกูลมังกรของพวกเรา?"

"คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!"

"รนหาที่ตายเหรอ?"

เสียงอันโมโหเดือดดาลดังเข้าหูอย่างต่อเนื่อง

คนตระกูลมังกรชักดาบออกมาตามๆ กัน และเตรียมที่จะต่อสู้

แต่ทว่า....การแสดงออกของหลินหยางเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง

และผู้ที่มีสายตาเฉียบคมในฝูงชนก็จดจำหลินหยางได้ในทันที

"ดูเหมือนว่า.....คนคนนี้จะเป็นคนที่นอนอยู่บนหลังมังกรนั่นนะ!"

"คนที่อยู่บนหลังมังกร? คุณหมายถึงมังกรเหล็กยักษ์นั่นน่ะเหรอ?"

"ใช่....คือเขา...."

"ห๊า?"

เสียงอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

คนตระกูลมังกรทุกคนต่างก็ถูกทำให้ตกใจ

หลงเสี้ยวก็จำหลินหยางได้เหมือนกัน

แต่สิ่งที่ทำให้เขางุนงงไม่น้อยก็คือ ในตอนนั้นที่เขาเห็นหลินหยางนอนอยู่บนมังกรเหล็กยักษ์ ทั่วทั้งตัวของเขาไม่มีพลังชีวิตแม้แต่น้อย

แต่ทำไมตอนนี้เขาถึงได้มาปรากฏตัวตรงหน้าตนเองทั้งเป็นเช่นนี้ล่ะ?

"คุณเป็นใครกัน?"

หลงเสี้ยวกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ฉันชื่อหลินหยาง!"

"หลินหยาง? ฉะนั้นหมายความว่า....คนที่เข่นฆ่าโรมรันกับหลงจื่อในตอนนั้น....ก็คือคุณเหรอ?"

หลงเสี้ยวกล่าวอย่างระมัดระวังตัว

"คือฉันเอง"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ จากนั้นก็มองไปโดยรอบ และมองเงาร่างที่ถูกควบคุมเหล่านั้น แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่ง: "พวกเขาน่าจะเป็นประชาชนของคนเมืองอื่นในชีพจรมังกรใต้ดินใช่ไหม? พลังแห่งสวรรค์ของพวกเขาไม่ได้แข็งแกร่ง อีกทั้งไม่มีพลังมังกรแม้แต่น้อย คุณจับพวกเขามา เพื่อเซ่นไหว้บูชาพวกเขา เพื่อใช้ทำการฝึกฝนใช่ไหม?"

"แล้วจะทำไมเหรอ?"

หลงเสี้ยวกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ดูเหมือนว่าหลงจื่อจะสั่งสอนคุณมาไม่น้อยเลย"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ : "บอกฉันมาซิว่า หลงจื่อยังมีชีวิตอยู่ไหม?"

"ฉัน ก็คือหลงจื่อคนปัจจุบัน!"

หลงเสี้ยวกล่าวอย่างไม่พอใจ

"ฉันไม่ได้สนใจคุณ ฉันต้องการที่จะฆ่าหลงจื่อคนนั้นของพวกคุณ ถ้าหากเขายังมีชีวิตอยู่ ฉันก็คงไม่อาจสงบจิตใจได้!"

หลินหยางส่ายหน้าแล้วกล่าว

หลงเสี้ยวไม่ได้เอ่ยปาก

เขามองออกว่า อาการบาดเจ็บของหลินหยางยังไม่หายดี พลังมังกรในร่างก็อ่อนแออย่างเห็นได้ชัด

แต่ทว่า....ในฐานะที่สามารถบีบบังคับหลงจื่อให้ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น และเกือบตาย หลินหยางจะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไรกัน?

อีกทั้ง เขายังสามารถมีจักรกลมังกรยักษ์ เพียงพอที่จะทำลายโลกได้......

การมีอยู่เช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่หลงเสี้ยวจะสามารถต่อต้านได้!

ถึงแม้ว่าหลงเสี้ยวจะสืบทอดมรดกต่อจากหลงจื่อ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับหลินหยางแล้ว ก็ยังมีความห่างชั้นกันอยู่ไม่น้อย.....

"หลงจื่อตายแล้ว"

หลงเสี้ยวกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"ตายอย่างไร?"

"ฉันเป็นคนฆ่า"

หลงเสี้ยวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "อีกทั้งศพของเขา ก็ถูกฉันกินเข้าไปแล้ว!"

"อะไรนะ?"

ในสถานที่แห่งนั้นเกิดความตื่นตระหนกขึ้นมา ทุกคนต่างก็เบิกตาโพลง และมองไปยังหลงเสี้ยวด้วยความหวาดกลัว

"คุณ....คุณไม่เพียงแต่ฆ่าหลงจื่อ แต่ยังกินศพของเขาด้วยอย่างนั้นเหรอ? คุณ...คุณจะไม่ใช่สัตว์ร้ายได้ยังไงกัน?"

"ไร้ศีลธรรม! ช่างไร้ศีลธรรมจริงๆ!"

เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลมังกรจำนวนไม่น้อยต่างก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความแค้นเคือง

"ไร้ศีลธรรมอย่างนั้นเหรอ?"

แต่หลินหยางกลับกล่าวอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า: "พวกคุณช่วยคนคนนี้จับประชาชนของชีพจรมังกรใต้ดินมาใช้เพื่อเซ่นสังเวย! พวกคุณช่วยคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญ แต่ตอนนี้กลับบอกว่าคนอื่นไร้ศีลธรรมอย่างนั้นเหรอ? เช่นนั้นพวกคุณล่ะ?"

"ไอ้สารเลว!"