บทที่ 3838 ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้

เพียงพูดคำนี้ออกมา อาไห่และคนอื่นๆ ต่างก็ใจเต้นระรัวขึ้นมาทันที

เป็นไปตามที่คาดเอาไว้จริงๆ

ก่อนที่จะพบกับหลินหยางในครั้งนี้ ทุกคนต่างก็มีภาพความทรงจำต่อหลินหยาง เป็นภาพเดียวกัน

คือทักษะทางการแพทย์ไร้เทียมทาน!

กล่าวได้ว่าทักษะทางการแพทย์ของหมอเทวดาหลิน ไร้ซึ่งคู่ต่อกรในโลกนี้ และไม่มีใครอาจทัดเทียมได้

แม้แต่ในดินแดนแห่งความเงียบและความตายหรือชีพจรมังกรใต้ดิน ในเขตแห่งการแพทย์โบราณเหล่านี้ ทักษะทางการแพทย์ของหลินหยางก็ยังคงน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย

ในเมื่อหลินหยางรับรู้เรื่องราวของพวกเขาแล้ว พวกเขาก็คงจะทำได้เพียงทำตามกฎระเบียบโดยขุดรากถอนโคนหลินหยางทิ้งเสีย

"หมอเทวดาหลิน สิ่งที่พวกเราใช้คือดาบ ไม่ใช่เข็ม เข็มของคุณ จะคมไปกว่าคมดาบของเราเชียวเหรอ?"

อาไห่กล่าวด้วยเสียงแหบพร่า เขาสะบัดดาบยาว และส่งเสียงคำรามออกมา

เมื่อดาบนี้จู่โจมเข้ามา ก็ตามมาด้วยพายุดาบที่มาอาจต้านทานได้ และราวกับว่าความว่างเปล่ากำลังจะถูกตัดออกเป็นชิ้นๆ

คนที่อยู่ทั้งซ้ายและขวาของหลินหยางต่างก็ตกใจจนอกสั่นขวัญแขวน

คมดาบนี้รวดเร็ว และบ้าคลั่งเป็นอย่างมาก

คนธรรมดาทั่วไปไม่อาจต้านทานได้โดยสิ้นเชิง!

แต่ในชั่วพริบตาที่คมดาบจู่โจมเข้ามา หลินหยางก็ยกมือขึ้นในทันที

หึ่ง!

เสียงอันแปลกประหลาดเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

เห็นเพียงว่าที่ปลายนิ้วของหลินหยางมีแสงแห่งเทพปล่อยออกมา

นั่นก็คือดาบมังกรหงเหมิง ซึ่งในเวลานี้ถูกล้อมรอบด้วยพลังบรรพบุรุษมังกร

เข็มมังกรทั้งหมดส่งแสงแห่งเทพหลากสีสันออกมา ซึ่งเป็นประกายแวววาว ราวกับพระอาทิตย์และพระจันทร์

ในเวลานี้!

ทันใดหลินหยางก็ดีดนิ้วเล็กน้อย

ในชั่วพริบตา แสงแห่งเทพก็ระเบิดออก

ฮู!

พลังแห่งเทพอันน่าสะพรึงกลัวได้ปลดปล่อยพลังซึ่งเปลี่ยนสีฟ้าและดินโดยสิ้นเชิง

เห็นเพียงว่าในชั่วพริบตาที่เข็มมังกรหงเหมิงหลุดออกมาจากนิ้วมือของหลินหยางนั้น ก็กลายเป็นเมฆหมอกสีทองที่ปะทะเข้ากับคมดาบที่โจมตีเข้ามา

ท่ามกลางหมอกสีทองนี้ ยังมีสายฟ้าสีทอง แสงดาบสีทอง กระจายอยู่ท่ามกลางแสงแห่งเทพอย่างต่อเนื่อง

"อะไรกัน?"

อาไห่หายใจถี่ ไม่เคยพบเห็นทักษะเช่นนี้มาก่อน

แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่อาจไม่ดำเนินการต่อไปได้

เขาไม่มีเหตุผลที่จะล้มเลิกการโจมตี ถ้าหากล้มเลิกการโจมตี พวกเขาก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

อาไห่ทำได้เพียงแค่กัดฟันโจมตีไปยังเมฆหมอกสีทองนั้น

แต่ในชั่วพริบตาที่คมดาบฟันไปยังหมอกนั้น

ครืน! ครืน! ครืน....

แทบจะในชั่วพริบตา ได้มีเสียงอันแปลกประหลาดดังออกมาจากในหมอกนั้น

จากนั้นก็เห็นว่าอาไห่และคนอื่นๆ ถูกสั่นสะเทือนจนลอยกระเด็นออกไป และดาบเล่มนั้นที่ฟันไปยังหมอก ก็ติดอยู่ในหมอกนั้นโดยตรง ตัวของดาบสั่นอย่างบ้าคลั่ง และด้ามของมันก็สั่นไหวไม่หยุด

"นี่มัน...."

คนขององค์กรที่อยู่ด้านหลังต่างก็ตกตะลึงตาค้าง

ครืน!

ไม่นานดาบเล่มนั้นที่ติดอยู่ภายในหมอก ก็หักจนกลายเป็นสองท่อน ดาบและด้ามหักออกจากกัน ร่วงหล่นลงกับพื้น จนส่งเสียงดังกังวาน

"เป็นไปไม่ได้!"

สมาชิกขององค์กรที่เหลือต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้เห็น

"คาด....คาดไม่ถึงเลยว่า ดาบเล่มนี้จะหัก?"

"เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน? ดาบที่แหลมคมและแข็งแกร่งเช่นนี้.....ทำไมถึงหักได้?"

สายตาของทุกคนแข็งทื่อ ไม่อาจยอมรับฉากนี้ได้โดยสิ้นเชิง

อาไห่กระอักเลือดออกมา และล้มลงกับพื้น เมื่อเห็นคมดาบที่หัก ก็คล้ายกับสูญเสียสติไป

"เป็น....เป็นไปไม่ได้...."

เขาพูดพึมพำ

"ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอก"

หลินหยางยกมือขึ้น และคว้าเข็มมังกรที่หมุนวนอยู่ในหอกนั้นอย่างแม่นยำ

ในชั่วพริบตา เข็มมังกรก็หยุดนิ่งและหมอกก็หายไปในชั่วพริบตา

ฉากอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ทำให้ผู้คนต่างก็ตกตะลึง

หลินหยางเดินทีละก้าวๆ ไปยังสมาชิกขององค์กรที่เหลือ

ในเวลานี้ ความกดดันของอาไห่และคนอื่นๆ ต่างก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ภารกิจสังหารที่เดิมทีคิดว่ามันช่างง่ายดาย จะต้องมาพบกับคนที่ยากจะจัดการได้อย่างหลินหยางผู้นี้....

"บอกฉันมา ว่าทำไมจะต้องสังหารคนตระกูลมังกรด้วย?"

หลินหยางจ้องมองอาไห่ทุกคน และเอ่ยปากกล่าวถาม

อาไห่และคนอื่นๆ ไม่พูดจา แต่ละคนหันหลังชนกัน โดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

"ถ้าหากพวกคุณยอมบอกทุกสิ่งทุกอย่างที่รู้กับฉัน ฉันรับปากว่า จะไม่ฆ่าพวกคุณ!"