ตอนที่ 3846
บทที่ 3851 มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่?
October 21, 2026
“เดี๋ยวก่อนๆๆ! เสี่ยวเหยียนอย่าเพิ่งวางสาย ก็ได้ๆพี่ตกลง! จะไม่ตกลงได้ยังไงกันล่ะ!”
ยังไม่ทันที่ซูเหยียนจะได้กดวางสาย ปลายสายก็กรอกเสียงอย่างร้อนรนในทันที พร้อมกับตอบตกลงกับข้อเสนอของเธอ
ซูเหยียนได้ยินเสียงแว่วๆของปลายสายจึงให้โอกาสปลายสายได้พูดต่อ “ที่ฉันตกลงเป็ฯเพื่อนเจ้าสาวให้กับพี่ ก็เพื่อที่จะช่วยเหลือพี่ แต่ฉันไม่ต้องการให้พี่ต้องตอบแทนอะไรฉันทั้งนั้น แค่คำขอเล็กน้อยแค่นี้ แค่จะพาสามาีของฉันไปด้วย แล้วอีกอย่าง ฉันไม่รู้ขั้นตอนพิธีอะไรที่ชัดเจน ถ้าหากว่าฉันสามารถช่วยพี่ได้ฉันก็ไม่ปฏิเสธที่ช่วยเหลือ แต่ถ้าฉันรู้สึกว่ามันยากต่อการช่วยเหลือ ฉันก็จะปฏิเสธอย่างแน่นอน พี่ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
“ไม่มีปัญหาๆ เฮ้อ ฉันก็ไม่ได้แต่งงานกับโจรซะหน่อย เธอจะระแวดระวังอะไรขนาดนั้นล่ะเสี่ยวเหยียน?”
เสียงของปลายสายอดไม่ได้ที่จะบ่น
“ฉันเองก็เป็นคนที่มีครอบมีครัวแล้ว ฉันต้องใส่ใจทุกเรื่อง ไม่อย่างนั้นถ้าหากว่าสามีของฉันรู้เรื่องเข้าต้องหึงหวงกันล่ะ?”
“สามีของเธอ? เสี่ยวเหยียน ฉันก็ใช่ว่าจะไม่เคยเจอสามีของเธอ เขาจะหึงอะไรกันล่ะ? เขากล้าหึงเธอด้วยเหรอ?”
เสียงของทางปลายสายฟังออกได้ชัดเจนมากว่าแอบดูถูกสามีของเธอเล็กน้อย
“พี่เยี่ยนจื่อ ถ้าหากว่ายังพูดแบบนี้อีกล่ะก็ ฉันจะโกรธจริงๆนะ!”
ซูเหยียนเริ่มหงุดหงิด
“ไม่พูดแล้วๆ! ไม่พูดอีกแล้ว พอใจยัง?”
“พรุ่งนี้ไปกี่โมง?”
“ห้าโมง ต้องแต่งหน้าอีก”
“โอเค งั้นฉันจะไปถึงห้าโมงตรง”
“งั้นก็ต้องขอบใจเธอมากๆเลยนะเสี่ยวเหยียน พรุ่งนี้เจอกัน”
เสียงของปลายสายค่อนข้างตื่นเต้น หลังจากนั้นสายก็ถูกตัดไป
“ดูท่าแล้วพรุ่งนี้เราต้องตื่นเช้ากันแล้วล่ะ”
หลินหยางหัวเราะ
“พรุ่งนี้ไม่มีธุระอะไรพอดีเลย ถือซะว่าให้วันหยุดกับตัวเองเนอะ”
ซูเหยียนยักไหล่กลมกลึงของเธอ
พอทั้งคู่กินข้าวเสร็จก็พากันเดินกลับบ้าน
นานแล้วที่หลินหยางไม่ได้กลับไปพักที่บ้าน
แม้ว่าตอนนี้ซูเหยียนจะมีเงินทองมากมาย แต่ทว่าเธอกลับไม่ได้ซื้อบ้านเป็นของตัวเอง เธอยังคงอาศัยอยู่ที่ห้องเดิม
“ตามกำลังของคุณในตอนนี้ ทำไมไม่ซื้อวิลล่าล่ะ?”
หลินหยางเดินผ่านเข้าประตูเข้าไปพร้อมกับถอดเสื้อคลุมออก จากนั้นก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
“จะอยู่วิลล่าทำไม? บ้านก็โล่งๆูเงียบเหงา อยู่คนเดียวก็ไม่ได้มีความหมายอะไร คุณน่ะไม่กลับบ้านมาหลายปี ก็ไม่รู้ว่าวันๆมัวแต่ยุ่งอะไรอยู่”
ซูเหยียนค้อนตาขาวมองไปที่หลินหยาง จากนั้นก็เดินไปเทน้ำใส่แก้ว
สำหรับซูเหยียนเเล้วเธอไม่ได้มีความต้องการอะไรมากกับเรื่องที่พักของเธอ เพราะโดยปกติแล้วเธอก็อยู่แต่ที่บริษัท
“แต่ห้องนี้มันไม่พอสำหรับสองคนนี่นา แล้วคืนนี้จะให้ผมนอนที่ไหน?”
หลินหยางถามยิ้มๆ
“นี่มันเวลาไหนแล้ว คุณยังมาถามคำถามนี้?”
ซูเหยียนกรอกตามองเขาอีกครั้ง “จะให้ไปนอนที่ไหน? มันก็้องนอนในห้องอยู่แล้ว”
หลินหยางได้ยินเสียงนั้นก็เริ่มหายใจถี่ขึ้น และเขาก็เข้าใจอะไรบางอย่างทันที
“โอเคๆ งั้นฉันจะไปอาบน้ำก่อน คุณก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าสกปรกๆนั่นออกซะ”
ซูเหยียนตะคอกเบาๆแล้วหันหลังกลับไปที่ห้องของเธอ
หลินหยางถึงกับค้างไป
นี่มันหมายความว่าอะไรเหรอ?
หรือว่า?
จู่ๆหัวใจของหลินหยางก็เต้นถี่รัวขึ้นมาอย่างสมองคิด
สวรรค์จะไม่ทอดทิ้งคนที่คนที่ได้พยายามทำอย่างเต็มที่แล้ว
ดูท่าแล้วหลายปีที่ผ่านมานี้ที่เขาพยายามมาทั้งหมดก็ไม่เสียเปล่า ตอนนี้ซูเหยียนยอมรับในตัวของเขาแล้ว
เขานึกถึงเมื่อครั้งแต่งงานกับซูเหยียนในช่วงเเรกๆว่าเธอรังเกียจเขามากขนาดไหน เขานึกถึงตอนที่ซูเหยียนเฉยเมยและสายตาที่เย็นชาที่มอบให้กับเขา
เมื่อคิดถึงเวลาที่ซูเหยียนมองเขาด้วยสายตาที่มีเสน่ห์น่าจับจ้องของเธอในตอนนี้ ทำหใ้หลินหยางก็รู้สึกว่าเลือดทั่วร่างกายของเขากำลังเดือดพล่าน
และในขณะที่หลินหยางกำลังยืนนิ่งอยู่ ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก
ซูเหยียนออกมาพร้อมกับเรือนร่างที่ใช้เพียงผ้าเช็ดตัวพันอยู่รอบตัวและผมเผ้าที่เปียกปอนยุ่งเหยิงจากการสระผม
“ทำไมคุณถึงยังยืนโง่ๆทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย? รีบไปอาบน้ำสิ!”
ซูเหยียนเร่งรัดให้เขาไปอาบน้ำ
“ห๊ะ? อ๋อ! โอเค! โอเค! จะไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ!”
หลินหยางตื่นจากภวังค์ จากนั้นก็รีบหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไปทันที…
และเมื่อหลินหยางเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อคลุมโดยที่อารมณ์ของเขานั้นยังพลุ้งพล่านอยู่ ตอนนี้ซูเหยียนเองก็ได้หลับไปเป็ฯที่เรียบร้อยแล้ว
หลินหยางเดินไปฝั่งตรงข้ามเพื่อที่จะได้มองใบหน้าที่สวยและมีเสน่ห์ของหญิงสาวได้ชัดๆ หัวใจของเขานั้นก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เขาดูออก ว่าที่ผ่านมานั้นซูเหยียนได้พยายามฟันฝ่าอุปสรรคของพวกเขาทั้งคู่มาหลายปี