บทที่ 3862 คุณอยากรู้จักไหมล่ะ?

รับรู้ได้ถึงอานุภาพที่หลินหยางปล่อยออกมา หั่วจุนก็รู้สึกเพียงว่าไหล่ทั้งสองข้างของเขาดูเหมือนจะถูกกดทับด้วยภูเขาลูกใหญ่สองลูก ซึ่งหนักอึ้งเป็นอย่างมาก

ช่างเป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวเสียจริงๆ!

ช่างเป็นวิธีการที่มีอำนาจมหาศาลเสียจริงๆ!

เป็นไปได้อย่างไรกัน?

นี่คือความรู้สึกที่คนคนนี้กระทำอย่างนั้นเหรอ?

หั่วจุนแทบไม่อยากจะเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง!

ดวงตาทั้งคู่ของเขาคล้ายกับถูกจุดไฟ และลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง

"อวดดี! อวดดีบ้าระห่ำจริงๆ! หมอเทวดาหลิน ฉันรู้ว่าทักษะทางการแพทย์ของคุณนั้นเป็นเลิศ ฉันรู้ว่าทักษะศิลปะการต่อสู้ของคุณรั้นไม่ธรรมดา แต่ทว่า คุณไม่เข้าใจโดยสิ้นเชิงว่า กฎเกณฑ์แต่ละอย่างบนโลกใบนี้ไม่มีที่สิ้นสุด และเปลี่ยนแปลงไปร้อยแปดพันเก้า คุณจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่า สิ่งที่จะปรากฏในวินาทีต่อมา จะแข็งแกร่งกว่าคุณกี่เท่า!"

หั่วจุนกล่าวอย่างเยือกเย็น

"ฉันเข้าใจ ฉันรู้ดี!"

หลินหยางแทบจะกล่าวในทันที

"แล้วคุณยังจะกล้าไม่เจียมตัวเช่นนี้อีกเหรอ?"

หั่วจุนยิ้มอย่างเยือกเย็น

"แต่ว่า....คนเราสามารถพัฒนาได้เสมอไม่ใช่เหรอ?"

หลินหยางย้อนถามทันที

เพียงแค่พูดประโยคนี้ออกมา หั่วจุนก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที และมองไปยังเขาด้วยความประหลาดใจ

"คุณ....คุณพูดอะไรกัน?"

"โลกใบนี้ยังเปลี่ยนแปลงได้ หรือว่า ฉันจะไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยเหรอ?"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ : "ทุกคนล้วนกำลังพัฒนา ศักยภาพของทุกคนต่างก็กำลังพัฒนา หลังจากที่พวกเราบรรลุถึงบางระดับ ไม่ใช่ว่าพวกเราจะไปปรับตัวให้เหมาะสมกับโลก แต่เป็นโลกต่างหากที่กำลังปรับตัวให้เหมาะสมกับพวกเรา เข้าใจไหม?"

ที่กล้าพูดประโยคนี้ออกมา ก็เพราะว่าหลินหยางยืนอยู่ในระดับของตัวเอง

แน่นอนว่า เขาไม่ได้ยืนอยู่ในระดับทักษะศิลปะการต่อสู้ของเขา แต่ยืนอยู่ในระดับทักษะทางการแพทย์ของเขา

หลินหยางไม่เคยหวั่นกลัวต่อการท้าประลองทักษะทางการแพทย์ที่ไม่ว่าจะมาจากที่ใดหรือเขตแดนไหน

กระทั่งเขาปรารถนาให้การมีอยู่อันน่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ลงมือ เพื่อที่จะทำให้เขาได้เห็นทักษะสักเล็กน้อย!

เพียงแต่น่าเสียดาย

จนกระทั่งปัจจุบันนี้ ทางด้านทักษะทางการแพทย์ ก็ยังไม่มีใครสักคน ที่สามารถทำให้หลินหยางให้ความสนใจได้

"ไร้สาระ! ช่างไร้สาระเสียจริงๆ!"

หั่วจุนส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง แล้วด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า: "ถ้าหากคุณกลัว ก็พูดออกมาเถอะ ไม่จำเป็นต้องพูดจาตลกๆ เหล่านี้กับฉันหรอก!"

"ดูเหมือนว่าคุณจะไม่เข้าใจนะ"

หลินหยางส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง

"ทำไมฉันจะต้องฟังคำพูดไร้สาระเหล่านี้ด้วยล่ะ?"

หั่วจุนกล่าวอย่างนิ่งๆ จากนั้นก็สะบัดแขนทันที

"ลุกไหม้!"

ฮู!

รอบตัวของหลินหยาง ได้เกิดไฟลุกโหมขึ้นมาในชั่วพริบตา

ไฟที่ลุกโชนเหล่านี้ราวกับกำแพงไฟ ที่ล้อมหลินหยางเอาไว้อย่างแน่นหนา

"คุณค่อยๆ ครุ่นคิดสิ่งที่เรียกว่าหนทางทักษะทางการแพทย์ของคุณ ในกองขี้เถ้าอันไม่มีที่สิ้นสุดนี้ไปก็แล้วกันนะ!"

หั่วจุนยิ้มอย่างเหยียดหยาม และกำมือทั้งคู่อย่างรวดเร็ว

กำแพงไฟอันน่าสะพรึงกลัวที่ล้อมหลินหยางอยู่นั้น เริ่มเข้ามาใกล้ในกลางที่หลินหยางอยู่ทีละน้อยๆ

อุณหภูมิที่สูงจนน่าสะพรึงกลัวเริ่มอบทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวของหลินหยางทีละน้อยๆ

ผืนดินหลอมละลาย อากาศถูกเผาไหม้

ในเวลานี้ นอกเสียจากเนื้อหนังมังสาของหลินหยางแล้ว ก็ดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะสามารถถูกไฟเผาไหม้จนหมด

แต่ทว่า

หลินหยางกลับมอง ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยและเย็นชา

"ทำไม? วิธีการเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ ก็คิดว่าจะสามารถฆ่าฉันได้แล้วเหรอ? ไม่คิดว่ามันเพ้อเจ้อไปหน่อยเหรอ?"

หั่วจุนตกตะลึงเล็กน้อย เมื่อชำเลืองสายตามองเข้าไป จึงพบว่าหลินหยางไม่ได้รับผลกระทบจากพลังเปลวไฟของตนเองโดยสิ้นเชิง ในชั่วพริบตาเขาก็เข้าใจอะไรบางอย่างในทันที

"คุณ....คุณมีความต้านทานต่อเปลวเพลิงที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ หรือว่า...คุณก็ควบคุมพลังแห่งเพลิงบางอย่างได้เหมือนกัน?"

"คุณอย่างรู้เหรอ?"

หลินหยางแทบจะกล่าวออกมาในทันที

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา ลมหายใจของหั่วจุนก็หยุดนิ่งในทันที และเขาก็เบิกตาโพลงจ้องมองหลินหยาง

"คุณ...เป็นไปตามที่คาดเอาไว้จริงๆ ...."

"ถูกต้อง"

หลินหยางยกมือขึ้นอย่างช้าๆ กลางฝ่ามือปรากฏเปลวไฟหลากสีลุกโชนขึ้นมา

"คุณ....อยากรู้จักไหมล่ะ?"

เมื่อเห็นเปลวไฟหลากสีนั้น หั่วจุนผู้นั้นก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที ในดวงตานอกจากความตกใจและหวาดกลัวแล้ว ก็ไม่เหลืออะไรอีก

"นี่...นี่คือปรมาจารย์เทพเพลิงเหรอ? นี่....นี่คือปรมาจารย์เทพเพลิง.....เป็นไปได้อย่างไรกัน.....ทำ....ทำไมคุณถึงสามารถควบคุมเปลวไฟเช่นนี้ได้ล่ะ?"