บทที่ 3864 ประกาศตัวออกมาในที่สุด

หั่วจุนรับรู้ได้ถึงพลังอันแปลกประหลาดสองอย่างนี้ที่ส่งออกมาจากในร่างกายของหลินหยาง สีหน้าของเขายิ่งไม่น่าดูขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายที่แข็งแกร่งกำยำก็สั่นระริกจนควบคุมไม่ได้

เขาสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงอำนาจคุกคามที่ส่งออกมาจากหลินหยาง

ไม่ได้!

ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ได้แน่!

พลังนี้ แปลกประหลาดเกินไปสำหรับเขา!

ไม่เพียงแต่ไม่คุ้นเคย แต่ยังทำให้เขาเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาอีกด้วย

นี่ก็คืออำนาจคุกคามจากพลังน้ำแข็งที่เขาแสดงออกมา

"ออกไป!"

หั่วจุนคำรามออกมา และผลักหลินหยางออกทันที และต้องการที่จะออกห่างจากอำนาจคุกคามนี้

แต่ทว่าเมื่อเขาออกแรงด้วยแขนข้างหนึ่ง ก็พบว่าหลินหยางได้ถูกเขาผลักออก ตัวของเขาราวกับภูเขา ที่ไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว

"ไป! ออกไป! ออกไปให้พ้น!"

หั่วจุนคำรามเสียงดัง เขาตะโกนอย่างไม่หยุดหย่อน

แต่ไม่ว่าเขาจะออกแรงมากแค่ไหน แขนข้างหนึ่งของหลินหยางในเวลานี้ ก็ดูเหมือนจะแนบติดกับไหล่ของเขาไปโดยสิ้นเชิง

"คุณชอบเอาคนมาแนบติดกับตัวเอง เพื่อหลอมละลายพวกเขาไม่ใช่เหรอ?"

หลินหยางจ้องเขม็งมองหั่วจุน ด้วยดวงตาที่เยือกเย็น

หั่วจุนได้ยินเช่นนี้ ก็ตกใจจนอกสั่นขวัญแขวน: "คุณ...คุณคิดจะทำอะไร?"

"ฉันก็จะทำให้คุณได้ลิ้มรสความรู้สึกการถูกคนหลอมละลาย ว่ามันเป็นอย่างไรไงล่ะ!"

หลินหยางกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

รูม่านตาของหั่วจุนเบิกโพลง คนร้องตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง: "ไม่! อย่านะ.....อย่า!"

ร่างของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ คนคล้ายกับกองฟืนที่ถูกเผา โดยมีเปลวไฟโหมกระหน่ำขึ้นมา

แต่ทว่า....หลินหยางดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย ไม่ว่าเปลวไฟที่ลุกไหม้ขึ้นมาจะน่าสะพรึงกลัว และร้อนแผดเผาสักแค่ไหน เขาก็ไม่เป็นอะไรทั้งสิ้น

หั่วจุนมองหลินหยางด้วยความตกตะลึง และแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง

"อุณหภูมิแค่นี้ จะหลอมฉันได้อย่างไรกัน?"

"ตอนนี้ ฉันจะทำให้คุณได้รับรู้ว่า อะไร ที่เรียกว่าอุณหภูมิสูงสุด"

หลินหยางเข้าไปใกล้หั่วจุน และกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

ทันใดหั่วจุนก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

วินาทีต่อมา

ฟู่!

เปลวไฟสีขาวหิมะได้พุ่งออกมาจากร่างของหลินหยางในชั่วพริบตา และกลืนหลินหยางและหั่วจุนอย่างสมบูรณ์

"อ๊าก!!!"

เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหว

ในเวลาเดียวกันนี้

ณ ชั้นหนึ่งตำหนักมังกร

แฮ่กๆ!

แฮ่กๆ!

แฮ่กๆ ....

คนขององค์กรคนนั้นหลบหนีมาถึงชั้นหนึ่งได้อย่างราบรื่น

เขาจ้องมองไปยังทางเข้าของชั้นหนึ่ง และมุ่งหน้าไปอย่างบ้าคลั่ง

เขาในเวลานี้ โชกไปด้วยเหงื่อ และคนก็ดูจนตรอกเป็นอย่างมาก

แต่เขาไม่กล้าที่จะหยุด

เขารู้ดีว่า คนเหล่านั้นที่อยู่ที่ชั้นหกมีโอกาสรอดกลับมาได้ยาก

สิ่งที่เขาจะต้องทำในตอนนี้ ก็คือรีบย้อนกลับไปที่องค์กรโดยเร็ว เพื่อนำเรื่องที่หมอเทวดาหลินเป็นคนทรยศไปรายงานให้ได้

อันที่จริงแล้วภายในใจคนขององค์กรผู้นี้ ได้มีความทุกข์ใจและเสียใจเป็นอย่างมาก

ชื่อเสียงของหมอเทวดาหลิน ได้โด่งดังไปทั่วทั้งเหนือใต้ของแดนมังกร และไม่มีใครไม่ยอมรับ

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า หมอเทวดาหลินแห่งเมืองเจียงเฉินผู้มีชื่อเสียงโด่งดังผู้นี้ จะเป็นฆาตกรที่ประทุษร้ายต่อองค์กร!

นี่จึงทำให้เขาเกิดความสงสัย กระทั่งไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนเองทำอยู่นั้นเรื่องไหนถูก และเรื่องไหนที่ผิด!

"ช่างมันเถอะ!"

คนขององค์กรคนนั้นส่ายศีรษะทันที และบนใบหน้าก็ค่อยๆ ปรากฏความเคร่งขรึมขึ้นมา

"หมอเทวดาหลินเป็นคนชั่วแล้วเป็นอย่างไรล่ะ? พอฉันกลับไปถึงองค์กร เขาก็จะกลายเป็นซากศพอย่างแน่นอน!"

คนคนนี้พูดพึมพำกับตัวเอง แล้วพุ่งออกไปจากประตูใหญ่ เพื่อออกจากตำหนักมังกรทันที

แต่ในชั่วพริบตาที่เขาออกจากตำหนักมังกร

ฟิ้วๆๆ ....

จู่ๆ การโจมตีจากทั่วทุกสารทิศก็ได้จู่โจมเข้ามา

คนขององค์กรคนนั้นไม่ทันได้ตั้งตัว เขาได้ถูกล้อมเพื่อโจมตีสังหารโดยตรง จนสภาพของเขานั้นย่ำแย่ และตกอยู่ในสถานการณ์ที่จนตรอกโดยสิ้นเชิง

เพียงแต่ไม่นานก็ตั้งตัวได้ และรีบเปิดใช้งานอุปกรณ์ป้องกันทั่วทั้งตัวขึ้นมา

ชั่วขณะหนึ่ง การโจมตีคนขององค์กรที่อยู่โดยรอบก็ค่อยๆ ยุติลง