บทที่ 3887 ใครยั่วยุใคร?

เมื่อได้ยินน้ำเสียงนี้ ทุกๆ คนก็ตกตะลึง และมองไปยังต้นตอของเสียงทันที

พวกเขาเห็นหลินหยางเดินเข้ามาพร้อมกับบรรดาผู้แข็งแกร่ง

แม้แต่ยอดฝีมือของชีพจรมังกรใต้ดินก็มาถึงแล้วเช่นกัน

"ผู้นำพันธมิตร!"

"ผู้นำพันธมิตรมาแล้ว!"

"คารวะผู้นำพันธมิตร!"

"คารวะผู้นำพันธมิตร!"

"ทุกๆ คนดีใจเป็นอย่างมาก คุกเข่าและพากันเรียกขานอย่างเซ็งแซ่

สถานที่นั้นเกิดเสียงดังกึกก้องขึ้นมา

"ลุกขึ้นเถอะ"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็มองไปยังคนของพันธมิตรชิงเซวียนที่ล้มนอนอยู่บนพื้น ด้วยสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติอย่างมาก

เขาใช้สายตามองไปยังคนขององค์กรเหล่านั้น และกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "พวกคุณลงมือในพันธมิตรชิงเซวียนของเราเลยเหรอ? ใครให้สิทธิ์กับพวกคุณกัน?"

"แน่นอนว่าเป็นการมอบหมายงานจากองค์กร"

คนขององค์กรที่เป็นหัวหน้าคนนั้นยิ้มเล็กน้อย หรี่ตามองและกล่าวว่า : "หมอเทวดาหลิน องค์กรนั้นมีกฎระเบียบ หากพบว่ามีการยั่วยุคนของทีมรักษาความสงบ ทีมรักษาความสงบมีสิทธิ์ที่จะประหารชีวิตเขาได้เลย เพราะว่าทีมรักษาความสงบเป็นการมีอยู่ที่ศักดิ์โดยไม่อาจละเมิดได้ หมอเทวดาหลิน ฉันคิดว่าคุณควรจะศึกษากฎเกณฑ์ขององค์กรสักหน่อยนะ"

ทีมรักษาความสงบในฐานะที่เป็นกองกำลังพิเศษขององค์กร พวกเขาจึงมีสถานะที่สูงมากในองค์กร เพื่ออำนวยความสะดวกในการทำงานของทีมรักษาความสงบ ด้วยเหตุนี้กฎเกณฑ์จึงผ่อนปรนลงอย่างมากเช่นกัน

สิ่งนี้ทำให้สมาชิกของทีมรักษาความสงบยโสโอหังแสดงอำนาจบาตรใหญ่ กระทั่งดูถูกดูแคลนคนในองค์กรอีกด้วย

เพียงแต่หลินหยางไม่ได้คุ้นชินกับคนเหล่านี้

"ดังนั้นคุณกำลังจะบอกว่า คนของพันธมิตรชิงเซวียนของฉันยั่วยุพวกคุณอย่างนั้นเหรอ?"

"แน่นอน"

"พวกเขายั่วยุอย่างไรล่ะ?"

"พวกเขาพบเจอกับฉัน ไม่ปฏิบัติต่อกันด้วยความสุภาพ แต่กลับมาจาบจ้วงล่วงเกินกัน ยังไม่เป็นการยั่วยุแล้วมันคืออะไรล่ะ?"

คนคนนั้นหรี่ตาลง และหัวเราะเยาะเย้ย : "หมอเทวดาหลิน ฉันแนะนำว่าคุณก็ควรจะประพฤติตัวดีจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นฉันจะถือว่าการกระทำของคุณก็เป็นการยั่วยุเช่นกัน คุณต้องเข้าใจว่า ผลที่ตามมาจากการยั่วยุทีมรักษาความสงบเรา นั่นคือผลกระทบที่ร้ายแรงอย่างมาก!"

ทุกๆ คนที่ได้ฟังเช่นนั้น ก็โมโหอย่างมาก

ยังจะบอกว่าคนของพันธมิตรชิงเซวียนไปยั่วยุเขาอีกเหรอ นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นคนของทีมรักษาความสงบที่กำลังยั่วยุอยู่ต่างหาก

แต่ทุกๆ คนนั้นหวาดกลัวพละกำลังขององค์กร แต่ละคนจึงไม่กล้าที่จะโกรธไม่กล้าที่จะพูดออกมา

หลินหยางกลับกล่าวอย่างเย็นชา และกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา : "สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงคำพูดของคุณฝ่ายเดียว หากคุณพูดอยู่ฝ่ายเดียว นั่นหมายความว่าคุณอยากจะพูดอะไรก็ได้ จะน่าเชื่อถือได้อย่างไร?"

"นี่คุณหมายความว่าอย่างไร?"

คนขององค์กรคนนั้นขมวดคิ้ว

"ฉันต้องการให้คุณหลักฐานออกมา หลักฐานที่คนของฉันยั่วยุพวกคุณ!"

"เรื่องอย่างนี้จำเป็นจะต้องมีหลักฐานด้วยเหรอ?"

"ทำไมถึงไม่จำเป็นจะต้องมีหลักฐานล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา : "ในเมื่อเป็นคนขององค์กร เช่นนั้นก็น่าจะชี้แจงถึงหลักฐานด้วย ถ้าพวกคุณไม่สามารถแสดงหลักฐานออกมาได้ ฉันก็คิดได้ว่าพวกคุณจงใจที่จะสังหารคนของพันธมิตรชิงเซวียนได้ตามอำเภอใจ ฉันก็จะคิดได้ว่าพวกคุณจงใจยั่วยุพันธมิตรชิงเซวียนของฉัน!"

"หื๊ม?"

ชายคนนั้นไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่กลับกอดอก หรี่ตามองหลินหยาง และเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม : "เช่นนั้นหมอเทวดาหลิน คุณคิดว่าอย่างไรล่ะ?"

"ใครก็ตามที่มายั่วยุคนของพันธมิตรชิงเซวียนของฉัน แน่นอนว่าจะต้องตายสถานเดียว!"

หลินหยางกล่าวอย่างโหดเหี้ยม

ในชั่วพริบตาที่พูดคำพูดนี้ออกมา คนของพันธมิตรชิงเซวียนที่อยู่รอบๆ ก็เข้ามาห้อมล้อม ล้อมคนของทีมรักษาความสงบเอาไว้จนแน่นขนัด

คนของทีมรักษาความสงบขมวดคิ้วเล็กน้อย

พวกเขาคงไม่คาดคิดว่า คนของพันธมิตรชิงเซวียนจะใจกล้าเช่นนี้ นึกไม่ถึงว่าจะโอบล้อมพวกเขาเอาไว้

ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน

แต่ในเวลานี้ เจ้าเมืองหนานหลี่เหมือนว่านึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าจึงเปลี่ยนไป รีบเดินเข้ามาและกล่าวว่า : "ผู้นำพันธมิตร รถที่คนขององค์กรเหล่านี้นั่งมา เหมือนกับ.....ของคุณชวี่เจิ้งเลย!"

"คุณว่าอะไรนะ?"

ลมหายใจของหลินหยางกระชั้นขึ้นมาทันที

หลินหยางรีบมองไปที่รถคันนั้น ทันใดนั้นสีหน้าก็ดูไม่เป็นธรรมชาติ