บทที่ 3892 ตัดสินคดีอย่างเปิดเผย

คำพูดนี้จบลง คนขององค์กรแต่ละคนก็มีอารมณ์ที่แตกต่างกันออกไป ทั้งหมดมีท่าทีไม่อยากจะเชื่อ และไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่หูตนเองได้ยิน

คิดบัญชี?

ยังจะมีคนที่กล้าคิดบัญชีกับคนขององค์กรด้วยเหรอ?

บ้าไปแล้วใช่ไหม?

"หมอเทวดาหลิน คุณรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?"

หัวหน้าทีมรักษาความสงบจ้องมองหลินหยางอย่างเย็นชา และกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เฉียวปู้อี้รู้สึกว่าเห็นท่าไม่ดี จึงรีบเดินเข้ามา ฝืนยิ้มและกล่าวว่า : "หมอเทวดาหลิน นี่จะต้องเป็นความเข้าใจผิดกันอย่างแน่นอน ฉันคิดว่านายท่านทุกท่านขององค์กรล้วนไม่ได้มีเจตนา เช่นนี้ เมื่อเรื่องนี้ผ่านพ้นไปแล้วฉันจะให้คำตอบกับคุณอีกครั้ง คุณอย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่นไปเลย ว่าอย่างไรล่ะ?"

หลินหยางแข็งแกร่งเช่นนี้ ทำให้เฉียวปู้อี้ยิ่งมั่นใจในการคาดเดาในใจของตนเองมากขึ้น

เห็นได้ชัดว่าเตรียมพร้อมเอาไว้ดีแล้ว สามารถลงมือได้ทุกเวลา

จะยอมให้แผนการชั่วสำเร็จได้อย่างไร?

"เฉียวปู้อี้ แกกับฉันก็รู้อยู่แก่ใจ ไม่ต้องทำให้ฉันเหมือนคนโง่เขลาหรอก"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"หมอเทวดาหลิน คุณต้องทราบว่า ถ้าคุณทำอย่างนี้ มันเป็นการประกาศสงครามกับองค์กรนะ คุณรู้ใช่ไหมว่านี้หมายความว่าอย่างไร? หรือคุณคิดว่าดินแดนแห่งความเงียบและความตายจะต่อสู้กับองค์กรได้?"

เฉียวปู้อี้พูดโน้มน้าว

"หรือว่าถ้าไม่สามารถสู้ได้ ก็ควรจะกล้ำกลืนฝืนทนใช่ไหม?"

หลินหยางทำเสียงเย็นชา

"ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ถึงแม้ว่าคนของคุณจะได้รับความไม่เป็นธรรม แต่เพื่อการล้างแค้นให้คนไม่กี่คนมันจะทำให้คนจำนวนมากตกอยู่ในอันตราย กระทั่งทำให้พวกเขาต้องเสียชีวิต มันคุ้มแล้วเหรอ?"

"แต่ถ้าแม้แต่คนเหล่านี้ก็ปกป้องไม่ได้ ยังต้องพูดถึงคนนับหมื่นนับพันเหล่านั้นด้วยเหรอ? หรือว่าฉันจะต้องพวกเขาตายไปอย่างตาปริบๆ จึงเป็นสิ่งที่ควรจะทำอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"เอ่อ....."

"พอเถอะ เฉียวปู้อี้ เรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว ไม่มีอะไรจะต้องพูดอีก หากวันนี้พวกแกไม่ตาย ใครก็ห้ามออกไปทั้งนั้น!"

ในแววตาของหลินหยางเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

เมื่อคำพูดนี้จบลง สีหน้าของเฉียวปู้อี้ก็ดูไม่สู้ดีนัก

เขามองหลินหยาง และสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และหันไปมองหัวหน้าทีมรักษาความสงบ

"ในเมื่อต้องการจะต่อสู้ เช่นนั้นก็เข้ามาเถอะ ทีมรักษาความสงบขององค์กร ไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว!"

หัวหน้าทีมรักษาความสงบกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

"นายท่าน หมอเทวดาหลินทำเช่นนี้ จะต้องเตรียมพร้อมแล้วอย่างแน่นอน หากยังฝืนที่จะต่อสู้ ก็จะต้องติดกับดักของเขา จะเป็นไปได้อย่างไร?"

เฉียวปู้อี้กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : "ไม่ว่าอย่างไร ออกไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

"คุณต้องการออกไป แล้วคนอื่นจะให้คุณออกไปงั้นเหรอ?"

เฉียวปู้อี้กล่าวอย่างไม่พอใจ

"ทำได้เพียงให้สิ่งที่เขาต้องการก็พอ"

"ให้สิ่งที่พวกเขาต้องการเหรอ? เขาต้องการอะไรล่ะ?"

หัวหน้าทีมรักษาความสงบกล่าวอย่างเย็นชา

เฉียวปู้อี้ไม่พูดอะไร

หัวหน้าทีมรักษาความสงบตกตะลึงเล็กน้อย เขาเข้าใจอะไรบางอย่างทันที สีหน้าเคร่งขรึม ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธ : "ทำไม? หรือว่าพวกแกคิดที่จะตัดสินคดีฉันที่นี่เหรอ?"

"เหลวไหล!"

"พวกแกมีสิทธิ์อะไร?"

"เฉียวปู้อี้! แกกำลังกระด้างกระเดื่องอยู่นะ!"

"แกอกตัญญูอย่างนี้ หรือว่าแกเป็นพวกเดียวกันกับเขา?"

คนของทีมรักษาความสงบต่างโมโหเดือดดาลไปตามๆ กัน

"ทุกๆ ท่าน อย่าเพิ่งโกรธเลย นี่เป็นแผนการชั่วคราวเท่านั้น....."

เฉียวปู้อี้เหงื่อตก รีบกล่าวอธิบาย

"หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว อีกสักครู่เมื่อลงมือขึ้นมา ฉันจะฆ่าแกด้วย!"

คนของทีมรักษาความสงบกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ หัวหน้าทีมรักษาความสงบก็พูดออกมา

"พวกคุณเพิ่งหุนหันพลันแล่น ฟังการจัดการของเฉียวปู้อี้!"

"อะไรนะ?"

คนของทีมรักษาความสงบมองไปที่หัวหน้าทีมรักษาความสงบอย่างตกตะลึง

จากนั้นก็ได้ยินหัวหน้าทีมรักษาความสงบกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า : "เฉียวปู้อี้ ฉันจะเชื่อคุณสักครั้ง เรื่องนี้จะไกล่เกลี่ยเพื่อยุติความขัดแย้งเป็นการชั่วคราว แต่คุณฟังนะ ฉันจะไม่ให้ขอบเขตอำนาจแก่คุณมากเกินไป คุณทำตัวเองให้ดีๆ ก็แล้วกัน! เข้าใจไหม?"

"ครับ ครับ นายท่าน!"

เฉียวปู้อี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที เขากล่าวพร้อมคารวะ

หัวหน้าทีมรักษาความสงบยอมปล่อยวาง เช่นนั้นเรื่องนี้ก็มีทางหนีทีไล่แล้ว

"หมอเทวดาหลิน คุณคิดว่าอย่างไร ก็พูดออกมาตรงๆ เถอะ พวกเราจะให้คำอธิบายแก่คุณ"

เฉียวปู้อี้รีบเดินเข้าไปตรงหน้าหลินหยาง และกล่าว

"คำขอของฉันง่ายมาก ก็คือตายให้กับคนของฉันก็พอ พวกแกทำร้ายคนของฉัน ฆ่าคนของฉัน ตามกฎของพันธมิตรชิงเซวียนแล้ว ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา