บทที่ 3894 คุณต้องการเท่าไหร่ก็มีเท่านั้น

ความเดือดดาลครั้งนี้ของกลุ่มพันธมิตรชิงเซวียนถือว่าได้ปลดปล่อยระบายออกมาแล้ว

แต่แม้ว่าจะได้ระบายอารมณ์แล้ว แววตาของคนมากมายก็ยังเต็มไปด้วยความทุกข์กังวลใจ

โดยเฉพาะกลุ่มของเจ้าเมืองหนานหลี่ แต่ละคนสีหน้าตึงเครียด ใบหน้าโศกเศร้ากังวลใจ

“ตอนนี้ใจคนนับว่าสงบลงแล้ว แต่องค์กรทางด้านนั้น ควรจะรับมือยังไงดี?”

เจ้าเมืองหนานหลี่ทอดถอนหายใจออกมา จากนั้นเดินไปข้างหน้า พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ยังไงก็ต้องมีวิธี”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “ถ้าผมไม่สามารถทำให้พวกเขาหลุดพ้นจากสภาพเลวร้ายได้ แล้วทุกคนจะติดตามผมด้วยความจริงใจได้ยังไงเหรอ?”

“ท่าน พวกเราไม่สามารถคาดเดาองค์กรได้ ผู้แข็งแกร่งมากมายเหมือนเมฆ ครั้งหน้าคนจะต้องแข็งแกร่งเหนือกว่าทีมรักษาความสงบแน่นอน สิ่งที่พวกเราสามารถตอบโต้ได้ตอนนี้ ก็คืออาศัยการถ่ายทอดฝังเข็มกับยาของท่าน ครั้งหน้าถ้าใช้วิธีการนี้อีก ชัดเจนว่าไม่พอ พวกเราควรจะทำยังไงดีเหรอ?”

หลินหยางครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง หลังจากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า: “ชวี่เจิ้งเป็นยังไงบ้างเหรอ?”

“กำลังรักษาอยู่”

“ผมให้เวลาพวกคุณครึ่งวัน ใช้ยาที่ดีที่สุดรักษาให้เขาฟื้นฟู หลังจากนั้นพาเขามาพบผม!”

“รับทราบ!”

หลินหยางหมุนตัวเดินเข้าพันธมิตรทันที

ส่วนเจ้าเมืองหนานหลี่นำกลุ่มแพทย์ที่มีทักษะทางการแพทย์ยอดเยี่ยมไปรักษาให้ชวี่เจิ้งด้วยตัวเอง

ชวี่เจิ้งเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง เขาไม่รู้ด้านวรยุทธ์ บาดเจ็บถึงแม้ดูเหมือนจะรุนแรง แต่เมื่ออยู่ในดินแดนแห่งความเงียบและความตาย การรักษาย่อมง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

ไม่ถึงครึ่งวัน ชวี่เจิ้งก็ได้สติแล้ว ทั้งตัวของเขาถูกพันราวกับบะจ่าง เขานั่งอยู่บนรถเข็นจากนั้นก็ถูกพาตัวมาที่ห้องประชุม

และเหล่ายอดฝีมือของพันธมิตรชิงเซวียนก็ทยอยรวมตัวเข้ามา

“คุณหลิน…”

ชวี่เจิ้งเห็นหลินหยาง ก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอิดโรย

“ผมรู้ว่าคุณได้รับบาดเจ็บ ต้องการพักผ่อน แต่ตอนนี้มีเรื่องเร่งด่วน ผมมีหลายเรื่องที่ต้องปรึกษาคุณ”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“คุณหลินพูดมาได้เลยครับ”

“ผมอยากถามคุณหน่อย คุณศึกษาเรื่องผงจื่อเทียนไปถึงไหน เป็นยังไงบ้าง? ให้พวกเราใช้ประโยชน์ในการต่อสู้ได้ไหม?”

“เกี่ยวกับการศึกษาผงจื่อเทียน ตอนนี้แตกฉานแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ผมยังไม่สามารถให้คุณใช้ประโยชน์กับคนขององค์กรได้ เพราะว่าอาวุธที่คนขององค์กรสร้างขึ้นมาล้วนสอดคล้องกับผงจื่อเทียน ตอนนี้ผมศึกษายาน้ำออกมา สามารถทำให้พลังของผงจื่อเทียนรวมกับอาวุธของพวกคุณได้ แต่อานุภาพที่แสดงออกมาก็เทียบกับอาวุธผู้แข็งแกร่งที่แสดงออกมาไม่ได้”

“แบบนี้ก็ไม่เลว งั้นถ้าผมมีแร่จื่อเทียนมากเพียงพอ คุณสามารถประดิษฐ์อาวุธผงจื่อเทียนแทนผมได้ไหม?”

หลินหยางถามอีก

“ตามทฤษฎี ไม่มีปัญหา แต่ตอนนี้ต้องใช้เวลา”

“หมายความว่ายังไงเหรอ?”

“คุณหลิน คนจำนวนหนึ่งที่ตามผมมาล่ะ?”

“รักษาอยู่ ไม่นานก็ฟื้นฟูแล้ว”

“หวังหูตายแล้วใช่ไหม?”

“หวังหู?”

“นักวิจัยคนหนึ่งที่มากับผม ผมเห็นเขาถูกฆ่าแล้ว”

นัยน์ตาชวี่เจิ้งเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

หลินหยางได้ฟัง ก็เจ็บปวดใจไม่น้อย

นักวิจัยเหล่านี้แต่ละคนล้วนล้ำค่า ไม่ว่าจะสูญเสียคนใดคนหนึ่งไป ย่อมเป็นอุปสรรคต่องานวิจัยของชวี่เจิ้งมาก

“ชวี่เจิ้ง นี่คือความบกพร่องของผม ผมไม่สามารถรักษาความปลอดภัยของพวกคุณได้ คุณวางใจ ผมไม่มีทางให้มีครั้งต่อไปอีกแน่”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมจริงจัง

“คุณหลิน ตอนนี้ผมยังมีเวลาอีกเท่าไหร่เหรอ?”

“ประเมินขั้นต้น มากที่สุดไม่เกินครึ่งเดือน”

“ครึ่งเดือนเหรอ? เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด…แต่ถ้ารีบหน่อย ก็ยังมีโอกาส ตอนนี้คุณมีแร่จื่อเทียนเท่าไหร่?”

ชวี่เจิ้งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น