ตอนที่ 3891
บทที่ 3896 คุณจะพูดได้ยังไง?
October 21, 2026
ฐานทัพองค์กรสาขาดินแดนแห่งความเงียบและความตาย
เงาร่างสวมเสื้อคลุมสีเหลืองทั้งตัวก้าวเดินเข้าไปในห้องรักษา
คนที่มาน่าเกรงขามมาก อายุประมาณห้าสิบกว่าปี ไว้หนวดเคราด้วย
ด้านหลังเขา มีนักรบสีทองแปดคนยืนอยู่
นักรบเหล่านี้ห้อยดาบยาว มือกุมหอกยาว ติดอาวุธถึงฟัน ดูน่าเกรงขาม
ตอนที่เข้ามาในห้องรักษาก็เห็นเฉียวปู้อี้ ชิวจิ้นหร่าน หลี่หว่านหรงคุกเข่าอยู่บนพื้น
แต่ละคนทำความเคารพ ไม่กล้าเงยหน้า ปากก็พูดพร้อมกันว่า
“คารวะนายท่าน!”
แต่คนที่เข้ามาไม่ได้สนใจพวกเฉียวปู้อี้ เขาเดินไปด้านหน้าเตียงผู้ป่วย และจ้องมองร่างบนเตียงผู้ป่วยอย่างเย็นชา
คนเหล่านั้นคือสมาชิกทีมรักษาความสงบ
คนที่มากวาดสายตามองรอบหนึ่ง จากนั้นเดินมาด้านหน้าหัวหน้าทีมรักษาความสงบ แล้วยกแขนของเขาขึ้นมา และจับคอของเขาพิจารณาอยู่สักพักหนึ่ง
“ท่าน…ท่าน…”
หัวหน้าทีมรักษาความสงบเบิกตาโพลงกว้าง เมื่อเห็นเสื้อคลุมสีเหลือง ก็น้ำตาคลอพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “ท่าน แก้แค้นแทนผมด้วย….ต้องแก้แค้นแทนผมนะ…”
เขาอยากลุกขึ้น แต่ถูกชายเสื้อคลุมสีเหลืองกดไว้
“พักผ่อน”
ชายเสื้อคลุมสีเหลืองพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ท่าน…ทักษะของผมไม่มีแล้ว มันจบแล้ว ทักษะการแพทย์ของท่านสูงมาก….ขอร้องล่ะท่านช่วยผมฟื้นฟูทักษะด้วยนะ ช่วยผมฟื้นฟูด้วย…”
หัวหน้าทีมรักษาความสงบต่อสู้ดิ้นรน พูดด้วยความเจ็บปวด
แต่ชายเสื้อคลุมสีเหลืองสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้มีผลกระทบอะไรเลยแม้แต่น้อย
“ท่าน?”
หัวหน้าทีมรักษาความสงบมองชายเสื้อคลุมสีเหลืองอย่างเลื่อนลอย แววตาตะลึงงันขึ้นเรื่อยๆ
“ทักษะของคุณ ไม่มีทางฟื้นฟูแล้ว”
“เป็นไปได้ยังไง?”
หัวหน้าทีมรักษาความสงบเหมือนได้ฟังข่าวร้าย
“ผมสังเกตรูเข็มบนร่างของคุณแล้ว ฝ่ายตรงข้ามใช้ทักษะเฉพาะชนิดหนึ่งทำลายกำจัดชีพจรของคุณ ชีพจรของคุณเหมือนปกติ เหมือนไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร แต่ว่าชีพจรคุณนี้ไม่มีความสามารถขนส่งพลังวิญญาณได้แล้ว เขาชิงเอาจุดความสามารถพิเศษของคุณไปแล้ว! ตอนนี้คุณเหมือนการ์ดคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง คอมพิวเตอร์ของคุณมีการ์ดแสดงอยู่ แต่การ์ดนี้ไม่สามารถแสดงความสามารถได้ การ์ดของคุณไม่สามารถใช้คอมพิวเตอร์ได้ แค่เอามาจัดแสดงเท่านั้นเอง!”
ชายเสื้อคลุมสีเหลืองใช้คำอุปมาแปลกประหลาดพูดอธิบาย
แต่หัวหน้าทีมรักษาความสงบกลับฟังเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง
“งั้นก็หมายความว่า….ผม….”
“คุณไร้ประโยชน์แล้ว”
ชายเสื้อคลุมสีเหลืองพูดขึ้น
ทีมรักษาความสงบกลุ่มหนึ่งจมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง
“พวกคุณไม่ต้องเป็นกังวล ถึงแม้ว่าพวกคุณจะไร้ประโยชน์ แต่ไม่นานองค์กรของพวกเราก็จะเลือกสมาชิกทีมรักษาความสงบใหม่! มาแทนตำแหน่งของพวกคุณ และรักษาความสงบขององค์กร จะมีคนคุ้มกันอยู่แล้ว!”
ชายเสื้อคลุมสีเหลืองพูดขึ้น
หัวหน้าทีมรักษาความสงบสิ้นหวังโดยสิ้นเชิงแล้ว
เขารู้ เขาถูกองค์กรทอดทิ้งแล้ว
แต่ก็ใช่ เขาสูญเสียทักษะแล้ว จะมีประโยชน์อะไรกับองค์กรเหรอ?
แต่หัวหน้าทีมยังไม่ล้มเลิก ตะโกนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า“ท่าน ที่ผมต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เป็นเพราะเฉียวปู้อี้ ท่านได้โปรดลงโทษเฉียวปู้อี้ด้วย!”
“อ้อ?”
ชายเสื้อคลุมสีเหลืองหันมา แล้วมองไปทางเฉียวปู้อี้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า:”คุณพูดมาสิ!”
“ท่าน ฟังผมอธิบายก่อน!”
เฉียวปู้อี้รีบพูดขึ้น
แต่วินาทีต่อมา
ตึง!
เสียงตึงดังมาจากร่างของเฉียวปู้อี้
สิ่งที่เห็นคือเขากระแทกล้มอยู่บนพื้น ปากกระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือด แผ่นหลังยุบลงเป็นแอ่ง
เมื่อมองดีๆชัดเจนว่าชายเสื้อคลุมสีเหลืองลงมือ
“ผมยังไม่ได้ให้คุณพูด คุณจะพูดได้ยังไง?”
ชายเสื้อคลุมสีเหลืองพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เฉียวปู้อี้ที่ล้มอยู่บนพื้นหวาดกลัวอย่างมาก
เขาอดกลั้นความหวาดกลัวภายในใจ จากนั้นรีบคลานขึ้นมา คุกเข่าบนพื้น พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “ผู้ใต้บังคับบัญชารู้ความผิดแล้ว ผู้ใต้บังคับบัญชารู้ความผิด….”
“ผมถามพวกคุณ พวกคุณต้องตอบ ถ้าผมไม่ได้ถามพวกคุณ พวกคุณไม่ต้องพูดขึ้นมา เข้าใจไหม?”