บทที่ 3898 โอกาสครั้งสุดท้าย

ผู้ขจัดภัยพิบัติมาเร็วมาก เหมือนใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วโมง หลินหยางก็ได้รับข่าวการเดินทางมาของพวกเขาแล้ว

หลินหยางไม่กล้าลังเล เขานำกลุ่มพันธมิตรชิงเซวียนมารอที่ทางเข้าประตูทันที

เวลาเดียวกันนี้ เหล่าผู้มีฝีมือพันธมิตรชิงเซวียนจำนวนมากก็ต่างพากันระมัดระวังข้าศึกทุกย่างก้าวอยู่บริเวณประตูใหญ่

ฝุ่นฟุ้งกระจาย บนท้องฟ้าอันยาวไกล มีร่างสีทองกลุ่มหนึ่งมาอย่างรวดเร็วปานลมกรด เหมือนเมฆดำพายุฝน จนทำให้คนหายใจไม่ออก

กลุ่มพันธมิตรชิงเซวียนเหม่อมอง แต่ละคนอกสั่นขวัญแขวน

อยู่ห่างไกลกัน แต่พวกเขาก็สามารถรับรู้ได้ถึงพลังของฝ่ายตรงข้าม คนของทีมรักษาความสงบไม่เคยมีแบบนี้เลย

“นี่ก็คือผู้ขจัดภัยพิบัติเหรอ?”

เจ้าเมืองหนานหลี่อ้าปากค้างพูดว่า: “ผมรู้สึกว่าไม่สามารถต้านฝ่ายตรงข้ามได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว”

“อย่าประเมินค่าตัวเองแบบนี้ ไม่ว่าจะมาวิธีไหน ก็ไม่ต้องกลัว”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาของเขาแน่วแน่และลึกซึ้ง เหมือนอะไรก็ไม่สามารถทำให้เขาสั่นไหวได้

เห็นหลินหยางเป็นแบบนี้ จิตใจของทุกคนก็แน่วแน่ขึ้นมา

เงาร่างสีทองเข้ามาใกล้เรื่อยๆ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านทั่วทุกสารทิศ

ในที่สุดกลุ่มผู้ขจัดภัยพิบัติก็เดินทางมาถึงด้านหน้าประตูพันธมิตรชิงเซวียน พวกเขาหยุดฝีเท้าลง สายตาเย็นชากวาดมองทุกคนที่อยู่ในสนาม ราวกับมองกลุ่มคนที่จะถูกทำลายล้าง

กลุ่มพันธมิตรชิงเซวียนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเผชิญหน้าอยู่กับยักษ์ตนหนึ่ง มันเหมือนภูเขาลูกใหญ่ ไม่สามารถหลบหนีไปได้….

“ใครคือหมอเทวดาหลิน?”

หัวหน้าผู้ขจัดภัยพิบัติพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ผมเอง คุณคือผู้ขจัดภัยพิบัติเหรอ?”

หลินหยางเดินมาข้างหน้า พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“กล้าหาญนัก แม้ว่าคนทั่วไปจะไม่รู้ผม แต่เมื่อเห็นผมก็มักจะตกใจกลัวจนฉี่ราด ยอมแพ้ต่ออานุภาพของผม แต่คุณยังสามารถยืนได้อย่างมั่นคง ดูเหมือนว่าคุณจงใจจะก่อกบฏนะ”

ผู้ขจัดภัยพิบัติมองพิจารณาหลินหยางหนึ่งรอบ จากนั้นยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ก่อกบฏเหรอ?”

หลินหยางคิ้วขมวดเป็นปม: “ก่อกบฏที่ไหนเหรอ? ก่อกบฏกับใครเหรอ?”

“แน่นอนว่ากับองค์กร”

“ผมกลายเป็นคนขององค์กรตอนไหนเหรอ?”

“เกิดอยู่บนดินแดนผืนนี้ เติบโตบนดินแดนผืนนี้ ก็ต้องถูกควบคุมโดยองค์กร ต้องเชื่อฟังกฏองค์กร คุณไม่ปฎิบัติตาม นั่นคือการก่อกบฏ!”

ผู้ขจัดภัยพิบัติพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“พวกคุณอาจจะคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไปหน่อยแล้วล่ะ!”

หลินหยางส่ายหน้าพูดขึ้น

“บังอาจ!”

“รนหาที่ตาย!”

“แกว่งเท้าหาเสี้ยน!”

“คุณต้องโทษถึงตายแล้ว!”

เหล่านักรบเกราะทองที่อยู่ด้านหลังผู้ขจัดภัยพิบัติตะโกนขึ้น

เสียงคำรามนั้นเหมือนฟ้าผ่า น่ากลัวมาก คนพันธมิตรชิงเซวียนได้ฟังต่างพากันสั่นเทิ้ม ขาสองข้างอ่อนแรง เกือบจะล้มลงมา

ฝีมือของทั้งสองฝ่ายต่างกันมาก

แม้ว่าผู้ขจัดภัยพิบัติทางด้านนี้จะมีแค่สิบกว่าคน ถึงแม้ว่าจะเป็นแบบนี้ คนสิบกว่าคนนี้ก็เพียงพอที่จะกวาดล้างทั้งพันธมิตรชิงเซวียนได้

หลินหยางไปทั่วทุกสารทิศ ยังไม่เคยเห็นพลังแข็งแกร่งแบบนี้มาก่อนเลย!

มิน่าล่ะผู้ขจัดภัยพิบัติถึงได้กล้าสั่งให้ชิวจิ้นหร่านมาแจ้งเอาตัวเขากลับไปตัดสินคดีที่องค์กร พลังแบบนี้ เขาคือมีความมั่นใจมากพอสมควรอยู่

“หมอเทวดาหลิน ผมเห็นแก่คุณที่ไม่มีความสามารถนะ เลยจะเมตตากรุณาให้โอกาสคุณสักครั้งหนึ่ง จำไว้นะ นี่คือโอกาสครั้งสุดท้าย ถ้าไม่เห็นคุณค่า ก็จะไม่เหลือที่ยืน ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ คุกเข่าให้ผมซะ ก้มหัวยอมรับโทษ แบบนี้ คุณถึงจะยังมีชีวิตรอด เข้าใจไหม?”

ผู้ขจัดภัยพิบัติพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เสียงเย็นชาราวกับคำประกาศตัดสินดังออกมา

หลินหยางไม่พูดอะไรสักคำ เขามองนิ่ง แววตาเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต

ผู้ขจัดภัยพิบัติเหมือนเดาสถานการณ์ได้ตั้งนานแล้ว จึงยกมือขึ้นทันที

“เตรียมพร้อม!”

เมื่อได้ยินเสียงของผู้ขจัดภัยพิบัติ เหล่านักรบเกราะทองที่อยู่ด้านหลังก็ถือหอกยาวขึ้น และเร่งพลัง ปล่อยรังสีอำมหิตออกมา

ครืน!

กลางอากาศเหมือนร้อนพร้อมระเบิดอยู่ตลอด

อานุภาพรุนแรงอัดไปที่คนของพันธมิตรชิงเซวียนอย่างแรง

แกร๊ก!

แกร๊ก!

…

เท้าของคนไม่น้อยเหยียบลงบนพื้น