บทที่ 3901 เข่นฆ่าโรมรัน

หลินหยางต่อสู้ดิ้นรนอย่างสุดแรง แต่พลังของฝ่ามือสีทองนั้นหนักราวกับภูเขา จึงทำให้เขายากที่จะขยับตัวได้

เมื่อสมาชิกของพันธมิตรชิงเซวียนที่อยู่โดยรอบเห็นฉากนี้ ต่างก็แสดงสีหน้าหวาดกลัว

คนขององค์กรก็เบิกตาโพลง ไม่อยากจะเชื่อในฉากนี้ที่เห็น เดิมทีพวกเขาคิดว่าหลินหยางสามารถต่อสู้กับผู้ขจัดภัยพิบัติได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ศักยภาพของคนสองคนดูเหมือนจะห่างชั้นกันอย่างมาก

ฝ่ามือทองคำอันน่าสะพรึงกลัวดูเหมือนจะบดขยี้ความว่างเปล่า และโดยรอบหลินหยางก็ปรากฏรอยแยกอันแปลกประหลาดรอยแล้วรอยเล่า

สำหรับหลินหยางเอง ก็เอาตัวรอดได้ยากเช่นกัน

พลังที่เขาใช้ล้วนถูกนิ้วมือสีทองบดขยี้จนแหลกละเอียด

แต่ในขณะที่ทุกคนคิดว่าหลินหยางจะต้องพ่ายแพ้ จู่ๆ พลังอันแข็งแกร่งซัดสาดออกมาจากในตัวของหลินหยาง

กรร!

ในชั่วพริบตา ก็ดูเหมือนว่าทุกคนจะได้ยินเสียงมังกรคำรามข้างหูด้วยความโกรธเคือง

จากนั้นแสงอันแปลกประหลาดก็ส่องออกมา และสั่นสะเทือนนิ้วมือที่กำลังจะบดขยี้หลินหยางนั้นออกไปอย่างโหดเหี้ยม

"อะไรกัน?"

สีหน้าของผู้ขจัดภัยพิบัติเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาดูเหมือนจะตระหยักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงแสดงความไม่พอใจ และผสานมือทั้งคู่เข้าด้วยกันอีกครั้ง พลังของฝ่ามือสีทองเพิ่มขึ้นอีกครั้ง วางแผนที่จะกดอัดหลินหยางใหม่อีกครั้ง

แต่หลินหยางได้โอกาส จึงคว้านิ้วมือเอาไว้ทันที และทำการฉีกมันออก จากนั้นก็รีบพุ่งออกมาจากช่องว่างของฝ่ามือสีทอง และพุ่งเข้าไปหาผู้ขจัดภัยพิบัติโดยตรง

"ไฟ!"

ในชั่วพริบตาที่หลินหยางเข้าไปใกล้ ก็ขยับนิ้วมือเล็กน้อย และเปลวไฟก็ปรากฏออกมาจากปลายนิ้ว ราวกับทุ่งหญ้าที่ถูกจุดไฟ

ชั่วพริบตาความว่างเปล่าโดยรอบผู้ขจัดภัยพิบัติก็ได้ถูกจุดไฟ ล้อมรอบตัวของเขาเอาไว้

ผู้ขจัดภัยพิบัติถูกไฟประหลาดกลืนกิน

"ดี!"

คนของพันธมิตรชิงเซวียนดีอกดีใจ

แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาอยู่ได้ไม่นาน ก็ต้องแข็งทื่อไป

แต่เห็นเพียงไฟประหลาดที่ลุกโชนจู่ๆ ก็มลายหายไป ราวกับว่ามันถูกดับด้วยบางสิ่ง

จากนั้นก็เห็นผู้ขจัดภัยพิบัติได้ยืนอยู่กลางอากาศ โดยมีกระแสอากาศอันแปลกพิลึกพัดอยู่โดยรอบ

เมื่อหลินหยางเห็นเช่นนี้ แววตาก็เคร่งขรึมทันที และไม่รีบร้อนเข้าไปโจมตีอีก

"ไม่เลว! ไม่เลว พลังนี้ของคุณ ดูเหมือนจะเป็นพลังของตระกูลมังกร หมอเทวดาหลิน คุณอธิบายกับฉันสักหน่อยได้ไหมว่า คุณมีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลมังกรเหรอ?"

ผู้ขจัดภัยพิบัติหรี่ตายิ้มแล้วกล่าวถาม

"ตระกูลมังกร?"

สีหน้าของเจิ้งเฉียนคุนก็เปลี่ยนเป็นไม่น่าดูขึ้นมาทันที

ตระกูลมังกรกับองค์กรแฝงไปด้วยความหมายว่าอะไร ในฐานะที่เขาเป็นอวี้จ่าง จะไม่รู้ได้อย่างไรกัน?

แต่หลินหยางกล้าที่จะใช้พลังมังกรที่แท้จริง แน่นอนว่าเขาย่อมไปหวั่นกลัวการซักถามของผู้ขจัดภัยพิบัติอยู่แล้ว

"พลังมังกรก็คือพลังมังกร แต่พลังนี้ของฉัน ไม่ใช่พลังมังกร แต่อาจจะมีความคล้ายคลึงกันบ้าง ถ้าหากพวกคุณใส่ร้ายป้ายสีฉัน ฉันก็จะร้องต่อองค์กรให้พิจารณาคดีพวกคุณ พวกคุณจะแบกรับผลที่ตามมาไหวไหมล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

ถึงแม้ว่าภายในองค์กรจะมีพวกอันธพาล อย่างหัวหน้าทีมรักษาความสงบและผู้ขจัดภัยพิบัติ แต่ในท้ายที่สุดมันก็ยังเป็นสถานที่ที่ให้ความสำคัญเรื่องพยานหลักฐาน

ผู้ขจัดภัยพิบัติยิ้มอย่างเยือกเย็น: "ตอนนี้ไม่ว่าคุณจะพูดจาเล่นลิ้นยังไง ก็ไม่สำคัญหรอก ถึงอย่างไรพวกคุณก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว!"

เพียงคำพูดนี้จบลง ผู้ขจัดภัยพิบัติก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ฝ่ามือจู่โจมไปในอากาศ และช่องแสงจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นในอากาศ และจู่โจมมายังหลินหยางชั้นแล้วชั้นเล่า

หลินหยางถอยกลับทันที โดยหลบเลี่ยงช่องแสงอันน่าสะพรึงกลัวที่เป็นอันตรายเหล่านั้น

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ผสานมือทั้งคู่เข้าด้วยกัน และไฟประหลาดอันน่าสะพรึงกลัวก็ลุกโชนอยู่บนฝ่ามือของเขา

นี่คือไฟประหลาดที่สะสมจากพื้นฐานพลังมังกรที่แท้จริง ซึ่งไม่ธรรมดา

เห็นเพียงไฟประหลาดที่พลุ่งพล่าน จู่ๆ ก็กลายเป็นมังกรไฟตัวหนึ่ง จากนั้นก็คำรามและพุ่งเข้าใส่ผู้ขจัดภัยพิบัติ

ผู้ขจัดภัยพิบัติมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาสามารถรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิอันน่าสะพรึงกลัวของไฟประหลาดนี้ เขาไม่กล้าประมาท ประสานมือทั้งสองเข้าด้วยกัน และฉากป้องกันแสงสีทองก็ปรากฏที่ด้านหน้าของเขา เพื่อวางแผนที่จะต้านทานการจู่โจมของไฟประหลาดนี้

ครืน!