บทที่ 3905 ฆ่าไม่ตาย

"ดี!"

"ยอดเยี่ยมมาก!"

"ชนะแล้ว! ชนะแล้ว! ฮ่าๆๆๆ ..."

"ผู้นำพันธมิตรจงเจริญ!"

"ผู้นำพันธมิตรคือผู้ไร้เทียมทาน!"

"วิเศษสุดๆ!"

คนของพันธมิตรชิงเซวียนตะโกนด้วยความตื่นเต้น ทุกคนต่างก็ฮึกเหิมเป็นอย่างมาก และโบกมือโห่ร้อง

บรรดานักรบเกราะทองกำหมัดแน่น อดกลั้นต่อความโมโห

แต่ความทะนงตัวของเขาทำให้พวกเขาไม่ลงมือ

พวกเขาดูถูกดูแคลนคนของพันธมิตรชิงเซวียนก็จริง ในสายตาของพวกเขา นี่เป็นเพียงแค่ฝูงมด แต่พวกเขาไม่ใช่ผู้ขจัดภัยพิบัติ เป็นเพียงแค่ผู้ติดตามผู้ขจัดภัยพิบัติเท่านั้น หากพวกเขาจะทำอะไรก็ยังคงต้องยึดถือหลักการ

"หมอเทวดาหลิน อย่าลงมือเลย! อย่าลงมือเลยครับ!"

เจิ้งเฉียนคุนที่อยู่ทางด้านนี้ตกใจจนหน้าถอดสี รีบเดินเข้าไปแล้วตะโกน

หลินหยางไม่พูดจา ยังคงบีบผู้ขจัดภัยพิบัติเอาไว้แน่น

ผู้ขจัดภัยพิบัติดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่อาจดิ้นหลุดไปได้

"หมอเทวดาหลิน รีบปล่อยมือเร็วเข้า คุณจะฆ่านายท่านหวงไม่ได้นะ ถ้าหากนายท่านหวงเป็นอะไรไป ฉันจะชี้แจงต่อเบื้องบนอย่างไร? แล้วพวกคุณจะชี้แจงต่อเบื้องบนอย่างไรล่ะ?"

เจิ้งเฉียนคุนร้อนรนราวกับมดในหม้อร้อน และกระทืบเท้าอย่างต่อเนื่อง

แต่หลินหยางสงบนิ่งเป็นพิเศษ: "พวกเราไม่ใช่คนขององค์กร ทำไมจะต้องชี้แจงด้วย?"

"ถึงอย่างไรคนก็ตายอยู่ในสถานที่ของพวกคุณ ด้วยสถานะที่มีชื่อเสียวและอำนาจของนายท่านหวง ไหนเลยเบื้องบนจะไม่ให้ความสำคัญ?"

"หึ ต้องการให้ชี้แจงอย่างนั้นเหรอ? พวกเราก็มีเหมือนกัน! ฉันจะบอกพวกคุณให้นะ อันที่จริงตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ ฉันได้ให้คนทำการบันทึกทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่เอาไว้แล้ว เรื่องที่พวกคุณทำ คำพูดที่พูด ได้ทำการอัปโหลดไปยังในคอมพิวเตอร์ของพันธมิตรชิงเซวียนของพวกเราแล้ว ถ้าหากเบื้องบนมา ฉันก็สามารถให้เขาไปดูวิดีโอได้ ด้วยหลักฐานในส่วนนี้ ทำไมจะชี้แจงไม่ได้ล่ะ? ผู้ขจัดภัยพิบัติต่อสู้อย่างยุติธรรมกับฉันและตายไป แล้วจะโทษใครล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา เจิ้งเฉียนคุนก็พูดไม่ออก

อันที่จริงเขาก็ตระหนักได้ก่อนหน้านี้แล้วว่าในพันธมิตรชิงเซวียนจะต้องมีคนเอามือถือหรือกล้องถ่ายรูปมาบันทึกวิดีโอไว้ และรู้ดีว่าหลินหยางได้เตรียมป้องกันเอาไว้แล้ว

แต่ที่เขาขอร้อง ก็เพื่อความสัมพันธ์ส่วนตัวโดยสิ้นเชิง

เห็นหลินหยางไม่ตกหลุมพราง เจิ้งเฉียนคุนก็เลยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ ผู้ขจัดภัยพิบัติก็ส่งเสียงหัวเราะอันแสบแก้วหูออกมา

"เจิ้งอวี้จ่าง....คุณไม่จำเป็นต้องไปขอร้องเขาหรอก....อันที่จริง เขาอยากจะฆ่าฉันให้ตาย มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก...."

ทุกคนงุนงง และมองไปยังผู้ขจัดภัยพิบัติ

ทันใดนั้น เขาก็ยกมือทั้งสองขึ้นและโบกไปอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ฝ่ามือของเขาก็ปรากฏอากาศสีเขียวเข้มจำนวนมากออกมา มันกลายเป็นลมอันบ้าคลั่ง และพัดไปยังคนของพันธมิตรชิงเซวียน

"แย่แล้ว! ทุกคนกลั้นหายใจ ควบคุมร่างกายด้วยชี่เร็ว!!"

หลินหยางคำรามออกมา

แต่ทว่ามันสายไปเสียแล้ว

เห็นเพียงคนของพันธมิตรชิงเซวียนถูกลมสีเขียวเข้มพัดไปแล้ว และคนก็ล้มระเนระนาด

ทุกคนคล้ายกับถูกสูบพลังไปจนหมด!

"อะไรกัน?"

เจิ้งเฉียนคุนตกตะลึง

"หมอเทวดาหลิน ฉันเพิ่งจะพบว่า คุณดูเหมือนจะตระหนักได้ว่าตนเองไม่สามารถฆ่าฉันได้ทันที! ก็ใช่ คุณกับฉันต่างก็เป็นผู้ที่มีศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ ต่างก็เป็นผู้ที่มีศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์อันดับต้นๆ ของโลกใบนี้ เนื้อหนังมังสาของคุณและฉัน อันที่จริงต่างก็ได้รับการฝึกฝนจนถึงขีดสุด ซึ่งการถูกศัตรูภายนอกสังหารด้วยกระบวนท่าเดียวนั้น มันไม่ง่ายเลย! ฉะนั้นคุณจึงพูดพร่ำมาเป็นเวลานานเช่นนี้ แต่ไม่สังหารฉัน ที่คุณพูดไร้สาระกับเจิงเฉียนคุน ก็เพื่อถ่วงเวลาเท่านั้น คุณกำลังส่งพลังเข้าไปในร่างกายของฉันอย่างต่อเนื่อง ต้องการที่จะค้นหาเส้นชีวิตของฉัน และตัดทำลายมัน เพียงแต่น่าเสียดาย ที่คุณช้าเกินไป ฮ่าๆๆๆ ...."

ผู้ขจัดภัยพิบัติหัวเราะเสียงดัง

สายตาของหลินหยางเข้มงวด และกัดฟันจนแทบจะแตก

ผู้ขจัดภัยพิบัติพูดถูก ในชั่วพริบตาที่หลินหยางเอาชนะผู้ขจัดภัยพิบัติได้ เขาก็ตระหนักได้ว่าเนื้อหนังมังสาของอีกฝ่ายไม่ธรรมดา และไม่ได้ด้อยไปกว่าตัวเอง

ลำคอของคนเช่นนี้ไม่อาจบีบจนคอหักได้ในระยะเวลาอันสั้น และการทำลายอวัยวะภายใน ก็ไม่อาจสังหารเขาได้โดยสิ้นเชิง

มีเพียงแค่การตัดเส้นชีวิตของเขาเท่านั้น จึงจะสามารถกำจัดอีกฝ่ายได้โดยสิ้นเชิง!

ผู้ขจัดภัยพิบัติยังคงถูกสกัดกั้นเอาไว้ แต่เขาในเวลานี้ไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด

คนของพันธมิตรชิงเซวียนต่างก็ถูกชี่พิษโจมตี แต่ละคนต่างก็ไร้เรี่ยวแรง เลือดลมและชีพจรถูกทำลาย ถ้าหากให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์ได้ทันเวลา ก็จะต้องมีผู้ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตอย่างแน่นอน

"ถ้าคุณไม่ไปช่วยชีวิตคน ก็ค่อยๆ บดขยี้ฉันต่อไปเถอะ บางทีฉันอาจจะตาย แต่ถ้ามีคนจำนวนมากขนาดนี้ตายไปพร้อมกับฉัน ฉันก็ไม่ติดขัดอะไรนะ"

ผู้ขจัดภัยพิบัติยิ้มเยาะ ในดวงตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและยั่วเย้า

หลินหยางกัดฟันแน่น ในดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

แต่สติปัญญาไม่ได้ถูกครอบงำด้วยอารมณ์

"ไม่นึกเลยว่าในองค์กรของพวกคุณ จะมีคนเลวทรามต่ำช้าเช่นนี้อยู่ด้วย"

หลินหยางมองไปยังเจิ้งเฉียนคุน แล้วกล่าวอย่างเยือกเย็น

เจิ้งเฉียนคุนอ้าปากเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร