บทที่ 3906 แห้งเหี่ยวโรยรา

ฟู่!

ตามพลังที่ปล่อยออกมา สมาชิกของพันธมิตรชิงเซวียนที่อยู่ตรงหน้าก็ลืมตาขึ้นทันที และพลังก็ฟื้นกลับคืนมาดังเดิม

แต่หลินหยางที่กำลังรักษาให้กับพวกเขา ดูเหมือนจะถึงขีดจำกัด เขาจึงล้มลงกับพื้นอย่างแรง และหมดสติไป

"ผู้นำพันธมิตร! ผู้นำพันธมิตร!"

คนที่อยู่โดยรอบต่างก็กรูกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

"เร็วเข้า หามผู้นำพันธมิตรกลับไปรักษา เร็ว!"

อ้ายหร่านน้ำตาคลอ ตะโกนออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง

ไม่นาน หลินหยางก็ถูกส่งเข้าไปในฐานทัพของพันธมิตร ตัวยาและสมุนไพรที่ดีที่สุดของทั้งฐานทัพ ล้วนถูกส่งเข้าไปในปากของหลินหยาง

พักผ่อนอยู่ประมาณครึ่งวัน หลินหยางจึงลืมตาขึ้น แล้วกลับคืนสู่สภาพเดิม

เห็นเพียงเขาลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกโพลง มองไปรอบๆ ตัว

"ผู้นำพันธมิตร ท่านฟื้นแล้วเหรอ?"

"ดีมากเลยผู้นำพันธมิตร ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"

คนโดยรอบดีใจจนน้ำตาไหล

แต่ดูเหมือนว่าหลินหยางจะนึกถึงอะไรบางอย่าง จึงรีบซักถามทันทีว่า: "คนที่เหลือ....เป็นอย่างไรบ้าง?"

เพียงพูดคำนี้ออกมา รอยยิ้มของคนที่อยู่โดยรอบต่างก็แข็งทื่อ

หลินหยางยังจำได้ว่า ตนเองไม่ได้กำจัดสารพิษให้กับทุกคน

พิษที่ผู้ขจัดภัยพิบัติใช้ รุนแรงเป็นอย่างมาก วัตถุดิบของพิษนี้หาได้ยากในโลกมนุษย์ และแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก

ถึงแม้หลินหยางจะแก้พิษได้ แต่ก็สิ้นเปลืองพลังเป็นอย่างมาก

ก็เพราะเช่นนี้ ในขณะที่หลินหยางขจัดพิษให้ทุกคนไปได้แค่ครึ่งเดียว จึงหมดสติไป

บวกกับการต่อสู้กับผู้ขจัดภัยพิบัติก่อนหน้านี้ จึงสูญเสียพลังร่างกายไปอย่างมหาศาล

ภายในห้องเงียบสงัด ทุกคนต่างก็ก้มหน้าลง

"บอกฉันมาสิ! เป็นยังไงบ้าง? ฉันจำได้ว่ายังเหลือพิษของเม่ยเมิ่ง จิ่วอวี้และคนอื่นๆ ที่ยังไม่ได้กำจัด พวกเขาเป็นยังไงบ้าง? พวกเขาอยู่ที่ไหน?"

หลินหยางคำรามออกมา

ทุกคนไม่กล้าปริปาก

อ้ายหร่านเห็นเช่นนี้ จึงเดินเข้าไปโดยตรง ด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า

"พี่หลิน คุณพักผ่อนก่อนเถอะ ที่เหลือ...ให้พวกเราเป็นคนจัดการเอง...."

"ทักษะทางการแพทย์ของพวกคุณ ไม่อาจกำจัดพิษของผู้ขจัดภัยพิบัติได้โดยสิ้นเชิง บอกฉันมา พวกเขาอยู่ที่ไหน อาการเป็นอย่างไรบ้าง?"

หลินหยางลงจากเตียงไปพลางตะโกนไปพลาง ไม่สนการขัดขวางของทุกคนโดยสิ้นเชิง

อ้ายหร่านรู้ดีว่าตนเองห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงทำได้เพียงรายงานสถานการณ์ตามความเป็นจริง

"คนส่วนใหญ่....ตายแล้วค่ะ"

เธอเอียงหน้า แล้วกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

ร่างของหลินหยางแข็งทื่อไปในทันที

"อวัยวะภายในถูกกัดกร่อน จนไม่มีทางรักษาได้! ส่วนพี่เม่ยเมิ่งกับพี่จิ่วอวี้และคนอื่นๆ ....ก็เหลือลมหายใจเพียงรวยริน ถ้าหากท่านต้องการจะช่วยชีวิตพวกเขา เกรงว่าจะยาก...."

ไหนเลยอ้ายหร่านจะไม่อยากช่วยคนเหล่านี้?

แต่เธอรู้ดีว่า สภาพของหลินหยางในตอนนี้ ยากที่จะกำจัดพิษได้โดยสิ้นเชิง

หลินหยางเงียบไปครู่หนึ่ง ทันใดก็ผลักกลุ่มคนออก และพุ่งออกไปยังด้านนอก

ไม่นาน เขาก็มาถึงในห้องที่เม่ยเมิ่ง จิ่วอวี้และคนอื่นๆ นอนอยู่

อวี่ปี้หงยืนอยู่ห้าประตูห้องผู้ป่วย ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา แต่เธอไม่ได้ส่งเสียงร้องไห้ออกมา เพียงแค่ตาแดง เธอไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว ราวกับรูปปั้น

จนกระทั่งเห็นหลินหยางเดินมา เธอจึงอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป และส่งเสียงร้องไห้ออกมา

"นายท่าน!"

เธอทรุดลงนั่งกับพื้น และร้องไห้เสียงดัง

ดูเหมือนว่าครั้งนี้ เธอจะอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป

หลินหยางไม่ได้ไปดูเธอ เขาเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

แต่เพียงแค่เข้าไปในห้องผู้ป่วย หลินหยางก็นิ่งอึ้งไป

เห็นเพียงคนที่นอนอยู่ในห้องผู้ป่วย แต่ละคนเหลือแค่หนังหุ้มกระดูก ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ด้านในถูกควักออกไปจนหมดแล้ว

มีการสอดท่อเข้าไปในปากของพวกเขาแต่ละคน และยาน้ำก็ถูกใส่เข้าไปในร่างกายของพวกเขาอย่างต่อเนื่อง

ยาน้ำเหล่านี้สำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้ว ล้วนเป็นผลต่อกล้ามเนื้อกระดูกและความเป็นความตายทั้งสิ้น

แต่สำหรับพวกเขาแล้วทำได้เพียงแค่ยื้อชีวิตเท่านั้น

หลินหยางเดินมาถึงด้านหน้าเตียงของเม่ยเมิ่ง

เธอในเวลานี้ มองไม่เห็นถึงบุคลิกอันสง่างามเหมือนเช่นเคย เหลือเพียงแค่ ผมที่แห้งกรัง กับผิวหนังและกล้ามเนื้อที่แทบจะเป็นหนังหุ้มกระดูก.....