บทที่ 3908 ฉัน อยู่ที่นี่!

ภายใต้การออกคำสั่งของหลินหยาง คนเหล่านี้ราวกับลูกธนูที่หลุดออกจากสาย หายไปจากในที่นั้นทันที

เฉียวปู้อี้มีสีหน้าซีดเผือด ในเวลานี้เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร ว่าหลินหยางได้เตรียมการเอาไว้ก่อนแล้ว!

เหตุผลที่เขาส่งหนานซิ่งเอ๋อร์เข้ามา เพียงเพื่อถามหยั่งเชิงเท่านั้น และตนเองก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะแสดงตัว เพื่อต้องการให้ผู้ขจัดภัยพิบัติหลบหนีออกไปจากฐานทัพ

การป้องกันในฐานทัพองค์กรนั้นแน่นหนา มีทั้งม่านพลังและเกราะป้องกัน กาค้นหาผู้ขจัดภัยพิบัติด้านในนั้นแน่นอนว่าเป็นเรื่องยาก

แต่ถ้าผู้ขจัดภัยพิบัติออกไปจากที่นี่แล้ว เช่นนั้นก็จะสามารถล็อกตำแหน่งของเขาได้ กระทั่งการลงมือกับเขา ก็จะเป็นเรื่องง่ายอย่างแน่นอน

"หมอเทวดาหลิน คุณจะลงมือกับผู้ขจัดภัยพิบัติเหรอ? คุณรู้ไหมว่านี่มันหมายถึงอะไร? คุณรู้ไหมว่าผู้ขจัดภัยพิบัติมีฐานะอะไรองค์กร?"

เฉียวปู้อี้รู้สึกขนหัวลุก น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ

"ฉันไม่รู้หรอก และฉันก็ไม่ได้อยากรู้ด้วย ฉันรู้เพียงแค่ว่าการกระทำที่เลวทรามต่ำช้าขององค์กรพวกคุณ ทำให้ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป!"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

เฉียวปู้อี้รู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาในใจ

เขารู้ดีว่า หลินหยางจะไม่ลังเลอีกต่อไปแล้ว

และเขาจะไม่ถูกกำจัดด้วยกฎเกณฑ์ใดๆ ขององค์กรอีกต่อไป

เขา ต้องการโต้ตอบกลับ!

"หมอเทวดาหลิน ไม่มีทางให้ปรึกษาหารือกันจริงๆ เหรอ?"

เฉียวปู้อี้รีบทำให้จิตใจมั่นคง เขาถอนหายใจพร้อมเอ่ยถาม

"ฉันจะไว้ชีวิตผู้ขจัดภัยพิบัติเอาไว้สักพักหนึ่ง จนกว่าคุณจะเอายาถอนพิษมาให้ ถ้าคุณไม่เอายาถอนพิษมาภายในระยะเวลาที่กำหนด เช่นนั้น ฉันจะนำเขามาทำเป็นยาถอนพิษแทน"

เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย จู่ๆ ร่างกายของหลินหยางก็ระเบิดเจตนาฆ่าอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

เมื่อสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่านี้ ทุกๆ คนก็รู้สึกอกสั่นขวัญแขวน ราวกับว่ากำลังตกเป็นเป้าหมายของสัตว์ร้ายก็ไม่ปาน

พวกเขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย ถ้าหากหลินหยางยินยอม เขาก็จะฆ่าคนทั้งหมดที่อยู่ที่นี่

เขาไม่เหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับผู้ขจัดภัยพิบัติเลยเหรอ? ทำไมถึงฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้?

วิธีการในทักษะทางการแพทย์ของคนคนนี้ ท้ายที่สุดแล้วมันแข็งแกร่งถึงระดับไหนกัน?

แต่ทว่าในเวลานี้ จู่ๆ เฉียวปู้อี้ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

"หมอเทวดาหลิน ในเมื่อคนของคุณล็อกตำแหน่งของท่านผู้ขจัดภัยพิบัติได้แล้ว ทำไม.....คุณไม่ไปจับเขาด้วยตนเองล่ะ?"

เฉียวปู้อี้เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

หลินหยางไม่พูดอะไร และมองไปทางด้านหน้า

เฉียวปู้อี้ก็ยิ่งสงสัย

เวลานี้ ร่างหนึ่งได้เข้ามาอย่างรวดเร็ว และมาอยู่ตรงหน้าหลินหยาง พร้อมกับคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

"ผู้นำพันธมิตร จับได้แล้วครับ"

"ดีมาก"

หมอเทวดาหลินพยักหน้า จากนั้นก็หันไปมองเฉียวปู้อี้ และกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา : "อันที่จริงแล้วเหตุผลนั้นง่ายมาก เดิมทีฉันไม่จำเป็นจะต้องลงมือเองเลยด้วยซ้ำ"

เฉียวปู้อี้ตกตะลึง และเดินตามหลินหยางไปโดยจิตใต้สำนึก เพื่อเดินออกไปนอกฐานทัพ

เมื่อเขาออกมานอกประตูใหญ่ของฐานทัพ คนทั้งคนก็ตะลึงงันอยู่กับที่

เขาเห็นว่าด้านนอกฐานทัพ มีผู้คนอยู่หนาแน่น มองดูแล้ว น่าจะมีถึงหลายแสนคน

ต่อหน้าผู้คนมืดฟ้ามัวดินเช่นนี้ ต่อให้ผู้ขจัดภัยพิบัติมีฝีมือยอดเยี่ยม ก็ไม่สามารถหนีรอดไปได้

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส พละกำลังในการต่อสู้ก็ลดลงไปอย่างมาก อย่าได้พูดถึงผู้แข็งแกร่งของดินแดนแห่งความเงียบและความตายหลายแสนคนเลย ต่อให้เป็นมดแสนตัว ก็สามารถกัดเขาตายได้เช่นกัน!

"ฉันรู้ดีว่า ศักยภาพขององค์กรแข็งแกร่งมาก องค์กรมีมาหลายปีแล้ว และพละกำลังความแข็งแกร่งขององค์กรก็มีมหาศาล และยอดเยี่ยมเป็นอย่างยิ่ง.....แต่ฉันอยากจะบอกคุณเอาไว้ว่า องค์กร ไม่ใช่เทพเจ้า ไม่สามารถทำทุกอย่างได้ตามอำเภอใจ ถ้าหากกฎเกณฑ์ที่องค์กรกำหนดเป็นเพียงแค่การควบคุมคนธรรมดาทั่วไปเท่านั้น และไม่มีการควบคุมการกระทำใดๆ ต่อตนเอง เช่นนั้น การมีอยู่ขององค์กร ก็คือว่าเป็นความผิดพลาดในตัวเอง!"

หลินหยางหันกลับมา จ้องมองเฉียวปู้อี้อย่างเย็นชา : "ตอนนี้ ฉันต้องการให้คุณกลับไปเดี๋ยวนี้ และบอกคนขององค์กรว่า ผู้ขจัดภัยพิบัติอยู่ที่นี่ ฉัน อยู่ที่นี่!"

เฉียวปู้อี้รีบกลับไปที่องค์กรทันที