บทที่ 3915 ดวงตาเทพมังกร

จูเก๋อชวนไม่ได้นั่งรอความตาย

เขารู้สึกว่าหลินหยางกำลังอยู่ในระหว่างที่กำลังจะเปลี่ยนสภาพ!

ต้องหยุดเขาให้ได้ก่อนที่เขาจะทำมันได้สำเร็จ！

และในขณะที่มือของจูเก๋อชวนกำลังจะลดต่ำลง ทันใดนั้นพลังที่แข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวในร่างกายของหลินหยางปะทุออกมา

พลังที่ปะทุออกมานั้นรุนแรงถึงขั้นสามารถที่จะฉีกโลกทั้งใบออกจากกันได้ และพลังนั้นก็ส่งผลใก้ร่างของจูเก๋อชวนถึงกับลอยละลิ่วออกไป

“หืม？”

หลังจากที่ร่างของเขาร่วงลงพื้นแล้ว เขาก็มองไปที่หลินหยางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ

และในตอนนี้หลินหยางได้ยืนขึ้น เขาหยิบเข็มหงเหมิงขึ้นมาและเเทงไปที่ดวงตาเทพสูงสุดที่กำลังส่องแสงประกาย และดูเหมือนว่าข้างในนั้นจะมีมังกรสองที่กำลังแหวกว่ายไปมาอยุ่

“คุณ…คุณกำลังทำอะไร?”

จูเก๋อชวนเหมือนว่าจะรับรู้ได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง เขาจึงตะโกนถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกและหวาดกลัว

“จูเก๋อชวน คุณคิดว่าดวงตาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของคุณนั้นไม่มีใครเทียบได้ใช่ไหม? แต่น่าเสียดาย ดวงตาเทพสูงสุดที่อยู่ตรงหน้านี้ ดูเหมือนว่าการทำลายของคุณคงจะไม่เป็นผล!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

สีหน้าของจูเก๋อชวนถึงกับเปลี่ยนไปในทันที จากนั้นก็จ้องมองไปที่หลินหยาง

แสงสีทองของเทพมังกรที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในดวงตาคู่นั้นของหลินหยาง

ราวกับนั่นไม่ใช่เพียงแค่ดวงตา แต่เป็นโลกอีกใบ!

“ดวงตานั่นคืออะไร?”

จูเก๋อชวนบ่นพึมพำ

“นี่คือพลังที่มาจากการที่ฉันใช้เข็มกระตุ้นพลังและศักยภาพทั้งหมดของดวงตาเทพ นั่นก็คือ ดวงตาเทพมังกร!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า

ไม่เพียงแค่กระตุ้นเพียงเท่านั้น อีกทั้งเขายังฉีดพลังมังกรที่แท้จริงทั้งหมดเข้าไปเพื่อเสริมความแข็งแกร่ง

“ดวงตาเทพมังกรงั้นเหรอ? เหอะ ต่อหน้าดวงตาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์แล้ว มันก็ยังคงอ่อนแอ อีกทั้งฉันใช้ดวงตานี้เพียงแค่ชำเลืองมองแค่ปราดเดียวก็สามารถมองเห็นทุกสิ่งได้ ถ้าหากเทียบพลังกันแล้วคงจะสู้พลังของดวงตาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของฉันไม่ได้มั้ง?”

จูเก๋อชวนพูดเสียงเย็นจากนั้นก็เบิกตากว้างอีกครั้ง เพื่อที่จะทำลายดวงตาของหลินหยาง

และดวงตาของหลินหยางเองก็เบิกกว้างเช่นกัน

หึ้มม！

ในความมืดมัวนั้น จูเก๋อชวนรู้สึกว่าวิญญาณของเขานั้นถูกกระชากด้วยเสียงของมังกรคำรามและถูกโจใตีในเวลาเดียวกัน และพลังนั้นก็โจมตีเขาอยางต่อเนื่อง ไม่นานพลังนั้นก็ถูกพลังเมื่อครู่นั้นครอบคลุมไปทั่วทั้งร่าง

เเก๊ก！

จู่ๆเขาก็เข่าทรุดลงกับพื้น ร่างนั้นเกือบจะคลานลงไปกับพื้นดิน

ความแข็งแกร่งของเขายังอยู่

พลังของเขายังอยู่

ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงอยู่

แต่ว่า…ทำไมเขาไม่สามารถที่จะใช้พลังนั้นได้เลย!

พลังของดวงตาเทพมังกรนั้นไม่ได้แปลกไปจากดวงตาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ สามารถมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างได้ สามารถทำลายทุกลมหายใจได้ พลังนั้น สามารถที่จะคร่าทุกชีวิตได้

แต่มีบางจุดที่รุนแรง!

นั่นก็คือการพึ่งพาพลังของมังกรที่บุกเข้าไปในไขกระดูกและทะลุจิตวิญญาณเพื่อทำให้ทุกสิ่งในโลกยอมจำนนได้!

“อะไรกัน？”

เมื่อเห็นว่าจูเก๋อชวนนั้นกำลังคุกเข่าลงที่พื้น เฉียวปู้อี้ ชิวจิ้นหร่านทั้งสามคนต่างพากันตาค้างตามๆกันไป

พวกเขาไม่เคยได้เห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน

ดวงตาที่เล่าขานกันของจูเก๋อชวนนั้นสู้หลินหยางไม่ได้!

“เฉียว…ท่านเฉียว…”

ชิวจิ้นหร่านถึงกับเสียงสั่น

เฉียวปู้อี้ที่กำลังตะลึงตาค้างกับเหตุการณ์เรียกสติตัวเองกลับมา

ในตอนนี้ เขาไม่ลังเลอีกต่อไป เสียงคำรามดังขึ้นทันที

“ใครก็ได้เร็วเข้า！เร็วเข้า！”

เฉียวปู้อี้คำรามเสียงดังจนเสียงนั้นกระจายไปทั่ว ทำให้ทั้งภูเขาเซิ่งเซวียนสามารถได้ยินเสียงของเขากึกก้องกังวาล

และในเวลานั้น ลมปราณทั้งหมดที่อยู่บนภูเขาเซิ่งเซวียนก็ถูกรบกวน

ในที่สุดก็มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังออกมาจากสุสานของจูเก๋อชวน

มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นที่นี่ หรืออาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ได้?

จากนั้น พลังลมปราณที่น่าสะพรึงกลัวก็ถูกขังไว้ที่ตรงนี้

สีหน้าของหลินหยางตึงเครียดขึ้น จากนั้นเหมือนว่าเขานึกอะไรได้ ไม่นานเขาก็เดินตรงไปยังข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขาคว้าหมับเข้าที่คอของจูเก๋อชวนและบีบแน่นเพื่อกะจะฆ่าให้ตาย ไม่นานคอของจูเก๋อชวนก็พับลง

หลินหยางสามารถใช้มือบิดคอของจูเก๋อชวนได้เพียงในเสี้ยวนาที

“เทวดาหมอหลิน โปรดอย่าทำอะไรประมาท！”

เฉียวปู้อีี้รีบตะโกนดัก