บทที่ 3916 ผู้อาวุโสสูงสุด

ชายคนนั้นชนเข้ากับเสาของตำหนักอยู่หลายต้น ก่อนที่ร่างกายของเขาจะหยุดลง

เขาเงยหน้าขึ้นมองจ้องไปที่หลินหยางด้วยสายตาที่ตกใจและโกรธเกรี้ยวในเวลาเดียวกัน สายตาของเข้านั้นเต็มไปด้วยไอสังหารที่ต้องการฆ่าหลินหยางให้ตาย

“สารเลว！”

ชายหนุ่มคำราม ผมเผ้าของเขาก็ยุ่งกระเซอะกระเซิง ร่างกายของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยไอสังหาร ดาบที่อยู่ในมือนั้นก็สั่น จากนั้นเขาจึงปล่อยพลังของดาบที่เย็นเฉียบออกมา

“ท่านจี้เฟิง！”

เสียงของเฉียวปู้อี้พึมพำในลำคอ

“คาราวะท่านจี้เฟิง！”

ชิวจิ้นหร่านและหลี่หว่านหรงรีบคาราวะผู้มาใหม่

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น

ลี่เสิน, จี้เฟิง?

คนพวกนี้กำลังเล่นอะไรกันอยู่?

แต่เมื่อได้พินิจพิจารณาจากร่างกายของเขาที่ตอนนี้เปล่งพลังลมปราณออกมา เขาก็สามารถรู้ได้เลยว่าพลังของสองคนนี้เเข็งแกร่งอย่างน่าเลือเชื่อ

โดยเฉพาะจี้เฟิง ที่โจมตีหลินหยางเมื่อกี้ พลังของเขาแข็งแกร่งกว่าลี่เสินอะไรนั่น เขาเป็นเหมือนอสรพิษที่คอยจ้องมองจับจุดอ่อนของหลินหยางที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด และเมื่อเขามีโอกาสก็จะโจมตีในทันทีและนั่นจะทำให้ยากต่อการที่จะป้องกัน!

“ช่างโง่เขลาจนไม่รู้อะไรเลย รีบปล่อยคุณจูเก๋อเดี๋ยวนี้!”

จี้เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

แต่หลินหยางกลับไม่ได้สนใจพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชากว่าออกไปว่า “หลีกทางให้ฉันทั้งหมด!”

พูดจบหลินหยางก็ใช้พลังเล้กน้อย

คอของจูเก๋อชวนนั้นถูกบีบจนเกิดรอยแดง

ถึงแม้ว่าการฝึกฝนพลังของจูเก๋อชวนนั้นจะเเข็งแกร่งเเค่ไหน แต่เขาก็ไม่สามารถต้านทานพลังมังกรของหลินหยางได้

หากเป็นแบบนี้ต่อไป คอของเขาคงหักในไม่ช้านี้

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ！”

จี้เฟิงรีบตะโกนขึ้น

ส่วนทางด้านของลี่เสินเองก็โกรธเช่นกัน เขากำหมัดของตัวเองแน่น จากนั้นเเสงสีทองก็เปล่งประกายออกมาจากหมัดนั้นพร้อมกับอยากปล่อยพลังพุ่งตรงไปยังหลินหยางเพื่อตัดเขาเป็นชิ้นๆ

แต่ทั้งคู่ก็ไม่กล้าที่จะบุ่มบ่ามทำอะไรที่เสี่ยง

ถ้าหากว่าจูเก๋อชวนตายไป พวกเขาสองคนก็คงยากที่จะหั่นหลินหยางให้เป็นชิ้นๆได้

“นี่ใครกัน? สามารถใช้ประโยชน์จากการที่จับคุณจูเก๋อเอาไว้? แย่จริงๆ เเย่จริงๆ!”

และในขณะเดียวกันนั้นเอง จู่ๆก็มีเสียงหัวเราะของชายชราคนหนึ่งดังออกมาจากนอกตำหนัก

ชิวจิ้นหร่าน เฉียวปู้อี้ และคนอื่นๆถึงกับเย็นวาบที่หัวพร้อมกับมองไปยังต้นตอของเสียงนั้น

มีเจ้าพ่อจากที่ไหนมาอีกล่ะทีนี้?

ในขณะที่สายตาของทุกคนนั้นจ้องมองไป

กลับเห็นหลุ่มนักรบที่มือของพวกเขากำลังถือหอกพร้อมกับสวมชุดเกราะที่มีสีสันสดใสกำลังมุ่งตรงเข้าไปยังตำหนัก

นักรบทุกคนมีความแข็งแกร่งเฉพาะตัวและแต่ละคนนั้นก็ไม่ได้อ่อนแอ

ผู้นำที่มาเยือนใหม่นั้นเป็นชายชราผมขาวและสวมชุดคลุมสีขาว

และการปรากฏตัวของคนเหล่านี้ทำให้หลินหยางเกิดความรู้สึกเหตุการณ์มันจะคับขันขึ้น

ถ้าหากไม่ใช่พลังมังกรที่แท้จริงจากดวงตาเทพมังกรล่ะก็ เขาคงรู้สึกว่าตัวเองคงยากที่ยืนต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่อยู่ข้างหน้าในตอนนี้

น่ากลัวชะมัด！

นี่คือองค์กรงั้นเหรอ？

เเข็งแกร่งอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ！

และเมื่อนึกถึงองค์กรที่ตัวเขาเองเคยรับมือมานั้น ทำให้หลินหยางตระหนักได้ว่า คนเหล่านั้นเป็นเพียงสมาชิกขั้นพื้นฐานบางส่วนขององค์กรเพียงเท่านั้น พวกเขาเทียบไม่ได้เลยกับองค์กรใหญ่!

เพียงแค่ชายชราคนนั้นเดินไปข้างหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ทั้งลี่เสินและจี้เฟิงนั้นก็รีบทำความเคารพในทันที