บทที่ 410 เหลียงชิวเยี้ยนเสียชีวิต

หลินหยางพยักหน้า หลังจากนั้นก้าวเท้ามุ่งตรงไปที่ร้านยา

เพียงแต่…

หลังจากที่หลินหยางเพิ่งก้าวเท้าออกไป ด้านหลังมีเสียงของรถยนต์เบรคดังเอี๊ยดอย่างกะทันหันจอดลงบนสะพาน

ซูเหยียนสะดุ้งเล็กน้อย

มันเป็นรถสปอร์ตเฟอร์รารี่สีแดงเพลิง หลังจากที่รถจอดสนิท ประตูรถถูกเปิดออก มีผู้หญิงสวมชุดกระโปรงสีดำที่สั้นมากเดินออกมา

ผู้หญิงคนนั้นถอดแว่นออก ก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปหาซูเหยียนและเหลียงชิวเยี้ยน ก้มหน้ามองเหลียงชิวเยี้ยนด้วยความเย่อหยิ่งแวบหนึ่ง หลังจากนั้นหันไปมองซูเหยียน

"โอ๊ย? นี่ไม่ใช่ป้าชิวเยี้ยนของเราเหรอ? เป็นอะไรไป? ทำไมคุณถึงเหมือนกับขอทานข้างถนนไม่มีผิดเลย?" น้ำเสียงของผู้หญิงเต็มไปด้วยอารมณ์ของการเยาะเย้ย

เหลียงชิวเยี้ยนเงยหน้าขึ้นด้วยความยากลำบากมองผู้มาแวบหนึ่ง

ซูเหยียนขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความโกรธแล้วพูด "นี่คุณ มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

"เธอเป็นใคร?" ผู้หญิงคนนั้นมองใบหน้าที่สวยงามของซูเหยียนด้วยความอิจฉา

เธอสังเกตเห็นซูเหยียนมาสักพักแล้ว แม้ซูเหยียนจะไม่ได้ใส่ชุดแบรนด์เนมอะไร แต่ใบหน้าของเธอสมบูรณ์แบบมาก ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนเห็นแล้วก็ต้องอิจฉาจนเป็นบ้า

"ฉันเป็นสะใภ้บุญธรรมของเหลียงชิวเยี้ยน!" ซูเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"สะใภ้บุญธรรม?" ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกอึ้ง หลังจากนั้นนึกอะไรขึ้นได้อย่างกะทันหัน เธอชี้หน้าซูเหยียนแล้วหัวเราะฮ่าฮ่า "ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันนึกขึ้นได้แล้ว ฉันนึกขึ้นได้แล้ว เธอเป็นผู้หญิงโง่ที่แต่งงานกับคนที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลินใช่หรือเปล่า! ฮ่าฮ่า ตลกสิ้นดี!"

"คนที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลิน?" ใบหน้าของซูเหยียนเต็มไปด้วยความสงสัย เธอไม่รู้ตระกูลหลินไม่หลินอะไรทั้งนั้น

"ตอนเหลียงชิวเยี้ยนอยู่บ้าน วันๆก็เอาแต่เพ้อถึงไอ้คนไร้ประโยชน์หลินหยาง ฉันก็เคยได้ยินมาบ้าง สามีที่ไร้ประโยชน์คนนั้นของเธอหลังจากแต่งงานเข้าบ้านตระกูลซูของเธอ โดยพื้นฐานแล้วอยู่ในการเลี้ยงดูของเธอ เหอะเหอะ คนไร้ประโยชน์แบบนี้ ฉันต้องนับถือที่เธอทนได้ ถ้าเป็นฉันนะ ฉันคงบอกลาคนไร้ประโยชน์แบบนี้ไปตั้งนานแล้ว" ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองซูเหยียนแล้วหัวเราะเยาะ

ภายในใจของซูเหยียนเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดคือความจริง

เมื่อโต้แย้งไม่ได้ ซูเหยียนจึงไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นอีก ทำเพียงแค่ยืนเป็นเพื่อนอยู่ข้างเหลียงชิวเยี้ยน

แต่ผู้หญิงคนนั้นจะยอมปล่อยเหลียงชิวเยี้ยนไปเหรอ?

"นี่ นางหนู รีบพาหนูตัวนี้กลับไปที่รังหนูของเธอเถอะ! ที่นี่ไม่ใช่สถานที่เธอควรอยู่!" ผู้หญิงคนนั้นหันไปพูดกับซูเหยียน

"นี่คุณ กรุณาพูดจาเกรงใจกันหน่อย!" ซูเหยียนเริ่มทนไม่ไหวแล้ว หันไปพูดกับผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง

แต่หลังจากที่เธอเพิ่งพูดจบ ผู้หญิงคนนั้นยกฝ่ามือขึ้นเหวี่ยงตรงมาที่ใบหน้าของซูเหยียน

เพี๊ยะ!

เสียงตบหน้าดังขึ้นอย่างชัดเจน

ใบหน้าที่ขาวเนียนของซูเหยียนมีรอยฝ่ามือสีแดงปรากฏขึ้นทันที

ซูเหยียนถึงกับมึน เธอกุมใบหน้า สมองว่างเปล่า

เหลียงชิวเยี้ยนเริ่มร้อนรนแล้ว เธอพยายามลุกขึ้นยืนแล้วตะโกน "หนานฟาง…หยุด…หยุดเดี๋ยวนี้…"

เสียงของเธอแผ่วเบามาก ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ยินด้วยซ้ำ

"นางตัวเหม็น ที่นี่เธอมีสิทธิ์พูดเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นเธอเป็นตัวอะไร มีสิทธิ์อะไรมาบอกให้ฉันเกรงใจ? เธอเชื่อหรือเปล่า วันนี้ฉันสามารถทำให้เธอไม่ได้ออกไปจากเยี้ยนจิน?" ผู้หญิงคนนั้นแหกปากตะโกนโดยตรง เธอชี้หน้าซูเหยียนแล้วด่าทอ

น้ำเสียงของผู้หญิงคนนี้อวดดีจนถึงขีดสุดจนไม่รู้จะอธิบายยังไง

ซูเหยียนที่เป็นคนนิสัยดีก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูกแล้ว

"คุณ…คุณ…คุณ…คุณพูดอะไรนะ?" ซูเหยียนเบิกตากว้าง ทั้งโมโหทั้งโกรธ

"นางตัวเหม็น ยังกล้าเถียงฉันเหรอ? ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!" ผู้หญิงคนนั้นตะโกน หลังจากนั้นเหวี่ยงฝ่ามือตรงเข้าไปหาซูเหยียนอีกครั้ง

เป็นการกระทำที่บ้าคลั่งมาก!

เธอไม่เห็นซูเหยียนอยู่ในสายตาเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่ซูเหยียนก็ไม่ใช่คนโง่ มีเหรอที่จะยืนตกตะลึงอยู่ตรงที่เดิมปล่อยให้คนอื่นตบตี? เห็นฝ่ามือของผู้หญิงคนนั้นตรงเข้ามา เธอรีบยกแขนขึ้นมาป้องกัน

หลังจากที่ฝ่ามือของผู้หญิงคนนั้นพลาดเป้า ซูเหยียนคิดจะโต้ตอบ แต่ทันทีที่ยกแขนขึ้น นึกถึงเหลียงชิวเยี้ยนที่อยู่ด้านข้างอย่างกะทันหัน จึงพยายามอดกลั้นความโกรธเอาไว้แล้วพูด "นี่คุณ พอได้แล้ว! ถ้าคุณยังหาเรื่องอย่างไร้เหตุผลแบบนี้ งั้นก็อย่าโทษที่ฉันโทรแจ้งตำรวจ! ตอนนี้อาการของแม่ทูนหัวแย่มาก ถ้าหากเธอเป็นอะไรไปขึ้นมา คุณก็หนีไม่พ้นความรับผิดชอบ!"