บทที่ 426 เหลียงหนานฟางขอขมาเหลียงชิวเยี้ยน

จนกระทั่งถึงตอนนี้ ทุกคนแยกย้าย เห็นเพียงตรงหน้ามีรถโรลส์รอยซ์สีทองคันหนึ่งปรากฏขึ้น บนรถยนต์ถูกประดับไปด้วยดอกไม้สด ดูแล้วให้ความรู้สึกที่ค่อนข้างโรแมนติก ส่วนด้านในของรถโรลส์รอยซ์ มีผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาส่วนชุดสูทกำลังถือดอกไม้อยู่ในมือ

ผู้ชายคนนี้มีรูปลักษณ์ที่สง่างามมาก ใบหน้าคมคาย แววตาเป็นประกาย รูม่านตาลึกซึ้งเหมือนจักรวาล ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ตามเพียงแค่เห็นก็ต้องจมอยู่ในภวังค์ โดยเฉพาะกลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา ค่อนข้างมีเสน่ห์มาก ผู้ชายที่ร่ำรวยและหน้าตาดีแบบนี้ มีใครบ้างที่จะไม่รักไม่ชอบ? มีนักศึกษาหญิงมากมายที่อยู่ในฝูงชนเริ่มพากันกรี๊ดเสียงดัง

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีนักศึกษาหยิบโทรศัพท์ออกมา ผู้คนแถวนั้นที่เดินผ่านไปมาก็หยุดฝีเทา มองภาพที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกัน

แต่ทว่า…สีหน้าของเหลียงเสี่ยวเฮยกลับมืดมนลง

ในตอนนั้นเอง ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาพร้อมกับดอกไม้

"เสี่ยวเตี๋ย ผมรอคุณอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ในที่สุดวันนี้คุณก็ปรากฏตัวสักที!" ผู้ชายคนนั้นหรือก็คือหยุนถงหลิ่งยื่นดอกไม้ออกมายิ้มแล้วพูด "เสี่ยวเตี๋ย ผมชอบคุณมาโดยตลอด ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมพบคุณ ภายในใจของผมก็ไม่มีที่ว่างสำหรับคนอื่นแล้ว ผมรู้ คุณจะต้องปรากฏตัวขึ้น และผมก็รู้ ชีวิตที่เหลือของเราจะต้องอยู่ด้วยกัน ตอบตกลงผมเถอะ เสี่ยวเตี๋ยเป็นแฟนกับผมเถอะ!"

พูดจบ เขาคุกเข่าลงหนึ่งข้าง มองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ตอบตกลง!"

"ตอบตกลง!"

...

นักศึกษาที่อยู่โดยรอบพากันตะโกนเสียงดังส่งเสียงเชียร์

สีหน้าของเหลียงเสี่ยวเตี๋ยดูน่าเกลียดและลำบากใจมาก

แต่ในตอนนั้นเอง หลินหยางยื่นมือออกไปจับข้อมือของเหลียงเสี่ยวเตี๋ยอย่างกะทันหัน หลังจากนั้นพาเธอเดินออกจากฝูงชน

"ไปกันเถอะ!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยรู้สึกอึ้ง แต่ครั้งนี้กลับไม่ได้ต่อต้าน

"เอ๊ะ? พวกเธอจะไปไหน?"

"นี่…"

ผู้คนที่อยู่โดยรอบถึงกับตกตะลึง

รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณชายหยุนก็หายไปแล้ว

"หยุดอยู่ตรงนั้น!"

ในตอนนั้นเองเสียงตะคอกสายหนึ่งดังขึ้น เห็นเพียงชายหนุ่มหลายคนเดินออกจากฝูงชนตรงเข้ามาขวางทางของคนทั้งสอง

"พวกนายคิดจะทำอะไร? ไสหัวไป!" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยพูดด้วยความโกรธ

"เสี่ยวเตี๋ย คุณยังไม่ได้ตอบตกลงผมเลย"

คุณชายหยุนเดินเข้ามาพร้อมกับดอกไม้

"ตอบตกลงอะไรของคุณ? ฉันบอกแล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณ ขอร้องต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีกเลยได้หรือเปล่า? ซือหม่าเหมียวฮ่าวก็สวยดีออก คุณไปหาเธอไม่ได้เหรอ?" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยพูดด้วยความรำคาญ

เธอไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อคุณชายหยุนคนนี้แม้แต่นิดเดียว ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะเขา เหลียงเสี่ยวเตี๋ยก็คงไม่โดนซือหม่าเหมียวฮ่าวตามหาเรื่องเหมือนกับคนบ้าแบบนี้

แต่คุณชายหยุนไม่รู้อะไรเลย เขาส่ายหัวเล็กน้อยแล้วพูด "คุณและเธอไม่เหมือนกัน! ผมไม่เคยมองผู้หญิงที่รูปลักษณ์ภายนอก"

"ฉันไม่สนใจอะไรพวกนั้น ฉันจะขอพูดซ้ำเป็นครั้งสุดท้าย ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณ! รบกวนช่วยอยู่ห่างฉันหน่อย คิดเสียว่าฉันขอร้องคุณได้หรือเปล่า?" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยรู้สึกโกรธมาก ตะโกนครั้งแล้วครั้งเล่า

ไม่ไว้หน้าคุณชายหยุนเลยแม้แต่นิดเดียว

คุณชายหยุนมองหลินหยาง ถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "เขาคือ…"

"แฟนของฉัน ทำไม?" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยกอดแขนของหลินหยาง พูดด้วยท่าทางที่สนิทสนมและมีชัย

วิธีการแบบนี้ถือว่าไม่เลว

แต่ว่าหลินหยางก็ไม่ได้โกรธ เดิมทีสิ่งที่เขาคาดหวังก็คือหวังว่าน้องบุญธรรมของตัวเองจะได้อยู่ในมหาวิทยาลัยอย่างสงบสุข ถ้าหากวิธีนี้สามารถทำให้เธอหลีกเลี่ยงเรื่องพวกนี้ เขาก็สนับสนุน

"จริงเหรอ?"

คุณชายหยุนมองหลินหยางด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง เงียบไปสักพัก เขาโยนดอกไม้ที่อยู่ในมือทิ้งอย่างกะทันหัน พยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูด "ผมเข้าใจแล้ว เสี่ยวเตี๋ย ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นเรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง!"

พูดจบ เขาหันหลังแล้วเดินจากไป

ท่าทางของเขาดูผิดหวังมาก!

คุณชายหยุนเดินจากไป เหลียงเสี่ยวเตี๋ยรีบปล่อยมือ หันไปจ้องเขม่นหลินหยางแวบหนึ่งแล้วพูดเสียงเบา "คุณรีบไสหัวไปได้แล้ว!"

หลังจากนั้นหันหลังแล้ววิ่งเข้าไปในหอพัก

หลินหยางยิ้ม จับปลายจมูกของตัวเอง หันหลังเดินออกจากมหาวิทยาลัย