บทที่ 439 รุกอย่างบ้าคลั่ง

"ดูเหมือนมีคนตั้งใจเล่นงานบ้านโอสถของเรา"

แต่ทว่าไม่เพียงแค่นั้น อาจารย์หลี่ อาจารย์หวังและอาจารย์คนอื่นเริ่มทยอยกันมารายงาน ข่าวที่ทุกคนนำมาล้วนแต่เพียงพอที่จะทำให้หัวใจสั่น ล้วนแต่เป็นข่าวที่ไม่ดีต่อบ้านโอสถฉี

"ลุงเหยา ต้องให้ผมช่วยหรือเปล่า?" ชายหนุ่มวางถ้วยชาลงยิ้มแล้วพูด

"ไม่จำเป็น นี่เป็นเรื่องของบ้านโอสถ บ้านโอสถของเราก็ควรจะจัดการเอง ยิ่งไปกว่านั้นผมมั่นใจว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของหมอเทวดาหลิน ก็แค่หมอเทวดาหลินคนเดียว ถึงขั้นต้องให้พวกคุณลงมือด้วยเหรอ? แบบนั้นบ้านโอสถฉีของผมไม่เสียหน้าแย่เหรอ?" เจ้าบ้านโอสถพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"แล้วลุงเหยาตั้งใจว่าจะทำยังไง?"

"เขาสามารถตัดกำลังทรัพย์สินและทรัพยากรของบ้านโอสถฉี ผมก็สามารถตัดกำลังของเขาได้เหมือนกัน ถ้าพูดถึงเรื่องเส้นสายความสัมพันธ์ บ้านโอสถฉีของผมไม่จำเป็นต้องกลัวเขา" เจ้าบ้านโอสถฉีพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ลุงเหยา ผมรู้สึกว่าคุณทำแบบนี้ไม่ถูก" ผู้ชายคนนั้นส่ายหัว ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด "บางทีคุณควรจะหันความสนใจไปที่อื่นแทน รวบรวมเส้นสายและทรัพยากรไว้ในที่เดียวกัน เตรียมตัวโต้ตอบทุกเมื่อ"

หลังจากที่พูดจบ เจ้าบ้านโอสถมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ประหลาดใจ "รวมไว้ในที่เดียวกัน? ซั่วฟาง คุณบอกว่าที่เดียวกัน…หมายถึงที่ไหน?"

"ยาการกุศลตัวใหม่!" ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

หลังจากที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของอาจารย์ทุกคนซีดขาวลงทันที ทุกคนรู้สึกตกใจมาก

เจ้าบ้านโอสถก็รู้สึกเย็นวูบ และกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

"เร็วเข้า! รีบสั่งให้บ้านโอสถฉีของเราหยุดกิจกรรมยากันกุศลตัวใหม่! รีบยกเลิก ยกเลิกกิจกรรมเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า!" เจ้าบ้านโอสถตะโกนดังลั่น

พวกอาจารย์ถึงสามารถดึงสติกลับมาจากความตกใจ ทุกคนรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทร คนที่ส่งข้อความก็ส่งข้อความ

แต่ในตอนนั้นเอง เฝิงฉือพาคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ

หลังจากเห็นสีหน้าที่ตื่นตระหนกของเฝิงฉือ เจ้าบ้านโอสถเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง สีหน้าของเขาดูคล่ำม่วงขึ้นมาทันที

ส่วนคนที่เหลือก็รู้สึกเย็นวูบในใจ

เป็นไปอย่างที่คิด เฝิงฉือตะโกนเสียงดัง

"เจ้าบ้าน ยาการกุศลตัวใหม่มีปัญหาแล้ว เมื่อช่วงบ่าย มีตำรวจสายตรวจกลุ่มหนึ่งมาสถานที่จุดตรวจรักษาฟรีของพวกเรา และจับตัวอาจารย์ทุกคนที่รับผิดชอบตรวจดูคนไข้!"

"แล้วต้นแบบยาพวกนั้นล่ะ? ทำลายไปหรือยัง?" เจ้าบ้านโอสถถาม

"ไม่ทันได้ทำลาย! พวกเขามาอย่างกะทันหันเกินไป!" เฝิงฉือแทบจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา

เจ้าบ้านโอสถไม่ได้พูดอะไร

มุมปากของชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างกระตุกขึ้น เขาดื่มชาต่อ

ยาสามารถทำกำไรได้อย่างมหาศาลในเวลาที่รวดเร็ว เรื่องนี้บ้านโอสถฉีรู้ดี และสิ่งที่บ้านโอสถฉีทำไม่เพียงแค่นั้น องค์กรนี้สามารถดำเนินการมาจนถึงปัจจุบัน พวกเขาย่อมต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ไม่สามารถเปิดเผยต่อสาธารณชน และสำหรับผู้เชี่ยวชาญด้านยาอย่างพวกเขา การจะทำอะไรบางอย่างกับตัวยาเพื่อให้ได้มาซึ่งผลประโยชน์ เรื่องแบบนี้สำหรับพวกเขาแล้วเป็นเรื่องที่ง่ายมาก

งานประชุมใกล้จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว บ้านโอสถฉีจำเป็นต้องเตรียมเงินทุนจำนวนมหาศาลเพื่อใช้ในงานประชุม ดังนั้นพวกเขาจึงจัดยาการกุศลตัวใหม่ขึ้น ยาการกุศลตัวใหม่ก็เป็นไปตามชื่อของมัน เป็นกิจกรรมที่บ้านโอสถฉีจัดทำการรักษาโรคฟรีเพื่อส่งเสริมการขายของยาตัวใหม่ ซึ่งมุ่งเป้าไปที่สังคมทั้งหมด

โดยทั่วไปแล้ว การเปิดทำการรักษาฟรีในที่สาธารณะแบบนี้ไม่มีปัญหาอะไร และการส่งเสริมการขายยาตัวใหม่ของบ้านโอสถฉีก็ค่อนข้างปลอดภัย อย่างไรก็ตามยาของพวกเขายังไม่ผ่านการทดสอบ

แต่ว่า…ในสายตาของคนที่อยู่ในวงการนี้ ยาตัวนี้ไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง

อันตรายของมันจะไม่ปรากฏขึ้นในระยะแรกที่ใช้ แต่จะปรากฏขึ้นหลังจากนั้นห้าปี

ยาตัวใหม่นี้จะมีผลข้างเคียงที่ตามมาสำหรับผู้ป่วย และผลข้างเคียงของมันจะปะทุขึ้นหลังจากใช้ยาห้าปี

การผลิตยาตัวใหม่ไม่ใช่เรื่องง่าย จำเป็นต้องใช้เงินทุนมหาศาลและเวลา งานประชุมใกล้จะเริ่มต้นขึ้น บ้านโอสถฉีไม่มีเวลาไปจัดการผลข้างเคียงที่จะตามมา ดังนั้นพวกเขาจึงคิดแต่จะกอบโกยเงินอย่างรวดเร็ว จึงเริ่มทำการปล่อยยาตัวนี้ออกมา

เขาเชื่อ หลังจากนี้ห้าปี ถึงจะมีปัญหาอะไรกับผู้ใช้ยา มันก็ไม่มีใครโยงความเกี่ยวข้องมาถึงบ้านโอสถฉีแน่นอน

แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงคือ จะมีคนรู้เรื่องความลับที่ซ่อนอยู่ในยาตัวใหม่ และพาตำรวจมาถึงที่…

"ถ้าปล่อยให้เรื่องนี้บานปลาย มันไม่ใช่เรื่องเล็กแล้ว ถึงเวลาธุรกิจเกี่ยวกับยาทั้งหมดในเครือของพวกเราก็จะถูกสั่งปิด ถึงขั้น…ถึงขั้นแม้แต่บ้านโอสถฉีของเราก็จะได้รับผลกระทบ เจ้าบ้าน พวกเรา…พวกเราควรทำยังไงดี?" เฝิงฉือถามด้วยความร้อนรน

"จ่ายใต้โต๊ะ จ่ายใต้โต๊ะให้ทั่วถึง! ไม่ว่าจะใช้เงินเท่าไหร่ไม่มีปัญหา ยังไงก็ต้องจัดการเรื่องนี้ให้ได้" เจ้าบ้านโอสถกัดฟันพูด

"สั่งให้คนไปทำแล้ว แต่ว่า…น่าจะไม่ได้ผลอะไรมากนัก เพราะหลักฐานอยู่ในมือของคนอื่น…" เฝิงฉือถอนหายใจ

หึ่มหึ่ม…

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเฝิงฉือสั่น

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สายตาจ้องมองหน้าจออยู่แบบนั้นสักพัก

"รองเจ้าบ้าน เกิดอะไรขึ้นอีก?" อาจารย์ถังที่อยู่ด้านข้างถามด้วยเสียงที่สั่นเทา

"มีผู้บริโภคส่งจดหมายทนายมาหาพวกเราแล้ว…" เฝิงฉือพูดพึมพำ

"กลัวอะไร? พวกเราก็มีทีมทนายเหมือนกัน คิดจะสู้กันในชั้นศาลก็สู้กับพวกเขาสิ!" อาจารย์โจวส่งเสียงฮึ่มอย่างเย็นชา