บทที่ 441 ยั่วยุ

"คุณเป็นอะไร? ยังกินไม่อิ่มหรอ?" ซูเหยียนกลอกตา

"อืม ยังหิวนิดหน่อย" หลินหยางหั่นสเต็กชิ้นหนึ่ง ตักเข้าปากอย่างสง่างาม และเคี้ยวมันเบาๆ

แม้ว่าจะไม่สดใสและสวยงามเท่าซูเหยียน แต่พฤติกรรมของหลินหยางก็มีอารมณ์ที่เป็นเอกลักษณ์

มีเสน่ห์มาก

ซูเหยียนมองหลินหยางเงียบๆ ไม่รู้ทำไม ด้วยเหตุผลบางอย่างเธออินไปกับมัน

ไม่ไกลนัก ซั่วฟางที่เพิ่งทักทายแขกเสร็จหันหน้ามามองทางซูเหยียน โบกมือเบาๆ

ชายคนหนึ่งเดินมาข้างๆ ในทันที

"คุณชาย มีอะไรหรอคับ?"

"ยังไม่เคยมีใครจับมือผมและพูดกับผมว่า เคารพตัวเอง คุณเข้าใจใช่ไหมว่าควรจะทำยังไง?" ซั่วฟางพูดอย่างเรียบเฉย

"ตอนนี้ผมจะโยนคนนี้ออกไป!" คนนั้นพูดอย่างจริงจัง

"โยนหรอ? มันหยาบเกินไป ซูเหยียนนั่นดูไม่เลวเลย ผมไม่ต้องการให้เธอคิดว่าผมเป็นคนหยาบคายและโหดร้าย"

"คุณชาย ผมรู้แล้วว่าควรจะทำยังไง"

"ไปเถอะ ทำลับๆ หน่อย ให้เป็นธรรมชาติ"

"รับทราบ" คนนั้นพูดเสร็จก็เดินออกไป

หลินหยางกินสเต็กสองชิ้นและไวน์แดงหนึ่งแก้ว สบายอย่างมาก

ซูเหยียนจ้องเข้าตลอดกระบวนการ แม้ว่าว่าจะมีความงามที่ไม่เหมือนใครในการดูหลินหยางกินด้วยเหตุผลบางอย่างซูเหยียนยังคงรู้สึกเสียใจที่พาชายคนนี้มา

"ฉันจะไปห้องน้ำ" หลินหยางยิ้มให้ซูเหยียนและลุกขึ้น

แต่เมื่อลุกขึ้น

"อ๊ะ!" มีเสียงดังมาจากด้านหลัง จากนั้นก็มีเงาทอดลงมาบนพื้น

"สามี! สามี คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" มีเสียงที่ตื่นตระหนกตะโกนขึ้น จากนั้นผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดพร้อมชุดกี่เพ้ากรีดก็รีบช่วยชายอ้วนคนหนึ่งที่ล้มลงกับพื้น

ร่างกายที่อวบอ้วนของชายอ้วนทำให้ยากเป็นพิเศษที่จะลุกขึ้น แต่รูปลักษณ์ที่ตลกของเขาทำให้เกิดเสียงหัวเราะจากคนรอบข้าง

หลินหยางขมวดคิ้ว รู้สึกแปลกๆ

"ไอสารเลว!"

ชายอ้วนลุกขึ้นจากพื้น ชี้ไปที่หลินหยางและด่า: "คุณนี่มันอะไรกัน? ไม่ลืมตาหรอไง! คุณมาชมผม รู้ไหม?"

ชนหรอ?

หลินหยางมั่นใจอย่างมากว่าเขาไม่ได้เก้าอี้ของชายร่างผอมเลยด้วยซ้ำ

ชัดเจนอย่างมาก!

อีกฝ่ายตั้งใจใส่ร้ายเขาชัดๆ

หลินหยางขมวดคิ้ว หันหน้า: "ผมชนคุณหรอ? งั้นขอโทษที!"

"ขอโทษหรอ ขอโทษกับผีสิ! ถ้าปากบอกว่าขอโทษแล้วมีประโยชน์! แล้วจะมีคุณธรรมบนโลกไปทำไม?" ชายอ้วนชี้หลินหยาง ด่าและสาปแช่ง

ดึงดูดแขกรอบๆ ไม่น้อย

ซูเหยียนขมวดคิ้วและลุกขึ้น

"งั้นคุณต้องการคุณธรรมอะไร?" หลินหยางมองชายอ้วนและถาม

"คุกเข่า เขกหัวและขอโทษผม แบบนี้ถึงจะเป็นการแสดงความจริงใจ! เข้าใจใช่ไหม?" ชายอ้วนตะคอกด้วยความโกรธ

คุกเข่าและเขกหัวหรอ?

คุกเข่าให้กับชายอ้วนต่อหน้าคนมากมาย? มันไม่ใช่ความอับอายหรอ? นี่มันตั้งใจแกล้งกันชัดๆ รึเปล่า?

"สวัสดีคุณ เข้าใจผิดอะไรกันรึเปล่า? ถ้าเกิดเข้าใจผิดกัน มาคุยกันก็พอ ไม่จำเป็นต้องแข็งทื่อแบบนั้นรึเปล่า?" ซูเหยียนเดินเข้ามาพร้อมพูดด้วยรอยยิ้ม

ชายอ้วนกวาดสายตามองซูเหยียน และดวงตาขนาดเท่าเมล็ดถั่วของเขาก็สว่างเป็นแสงสีทองทันที แต่เขาก็หรี่ตาลงอย่างรวดเร็วและพ่นลมหายใจ: "เขาชนม ต้องคุกเข่าขอโทษ! ผมจะบอกคุณให้ ไม่ว่าพวกคุณจะเป็น วันนี้ถ้าไม่ให้คำตอบที่พอใจกับผม พวกเราก็ไม่จบอย่างแน่นอน!"

ความแข็งแกร่งของชายอ้วนเกินความคาดหมายของผู้คนมากมาย ซูเหยียนก็ประหลาดใจเช่นกัน

มันเป็นเพียงการปะทะกันเล็กน้อย ไม่มีอะไรแตกหัก หรือได้รับบาดเจ็บ และก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทำไมเขาถึงอยากจะฆ่าหลินหยางขนาดนี้?