บทที่ 444 อ้างเรื่องหย่า

เมื่อเห็นท่าทางหลินหยางโกรธแบบนี้ ซูเหยียนก็ตกตะลึงเล็กน้อย

คนรอบๆ หันมามองที่เขา

ใครก็คงไม่คิดว่าจู่ๆ หลินหยางจะโกรธเช่นนี้

"หืม? ไอขยะนี้โมโหแล้วหรอ"

"ภรรยาหรอ? เหอะ ขยะอย่างคุณมาเรียกอะไร ไม่มีคุณผู้หญิงซูเหยียนแล้วจะได้มานั่งที่นี่ไหม พวกไม่รู้เรื่อง!"

"ใช่ คุณก็แค่ลมตดเท่า! คุณผู้หญิงซูเหยียนปกป้องคุณ ให้คุณออกไปด้วยตัวเอง ทำไมยังไม่รีบออกไปอีก? ไอขี้ขลาด เชื่อไหมผมตัดลิ้นของคุณออกมาได้?"

"พวกนั่งกินนอนกินคิดว่าตัวเองเป็นคนใหญ่คนโตหรอ? คุณมีสิทธิ์มาโมโหหรอ?"

แขกวัยหนุ่มสาวบางคนฉีกความสง่างามและมารยาทก่อนหน้านี้ทันที ด่าหลินหยางโดยตรง

ซั่วฟางหัวเราะอย่างเยือกเย็น

ซูเหยียนโกรธอย่างมาก จ้องหลินหยาง: "คุณจะมาทำท่าทางโมโหอะไรที่นี่? ฉันไม่ใช่ทำเพื่อคุณหรอ? คุณอยู่ที่นี่ต่อไปก็โดนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่ออกไปอยู่ดีไม่ใช่หรอ?"

"ผมจะไปก็ได้ แต่คุณก็ต้องไปกับผมด้วย" หลินหยางพูดอย่างเยือกเย็น

"แต่ว่า..."

"งานอะไรไว้ค่อยคุยก็ได้ การเติบโตของบริษัทค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปก็ได้ แต่ถ้าคุณจะอยู่ที่นี่ต่อ ไม่จำเป็น!"

"ไม่จำเป็นอะไร? ทำไม?"

"เพราะงานนิทรรศการนี้จะไม่ได้ดำเนินการอีกต่อไปแล้ว คุณอยู่ที่นี่ไปก็คุยไม่ได้แล้ว!" หลินหยางกระแทกเสียง

"คุณ...ไร้สาระ! บ้า!" ซูเหยียนอดไม่ได้ที่จะด่าออกมา

นิทรรศการยิ่งใหญ่ขนาดนี้ รับเชิญดาราในประเทศกี่คน และดาราเข้าร่วมกี่คน สื่อข่าวดังทุกสำนักรายงาน! นิทรรศการประเภทนี้จะดำเนินไปอย่างราบรื่นเท่านั้น แม้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น คนเบื้องหลังจะพยายามจัดการให้ดีที่สุด!

ดำเนินการต่อไม่ได้หรอ?

เหตุผลอะไรที่จะทำให้ดำเนินการต่อไปไม่ได้?

นอกเสียจากคนที่จัดงานนิทรรศการนี้ไม่อยากดำเนินการอีกต่อไป

แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น ไม่เท่ากับทำให้ตัวเองอับอายหรอ?

ซั่วฟางเองก็เป็นหนึ่งในผู้จัด เขาเห็นด้วยหรอ?

ซูเหยียนสูดลมหายใจ เบื่อที่จะคุย เธอลากแขนของหลินหยางและเดินออกไปด้านนอก

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่คัดค้าน

"หยุด!" หัวหน้ารักษาความปลอดภัยอยากจะขวางหลินหยางเอาไว้

"ให้ไอคนไร้ประโยชน์นี่ไปเถอะ" ซั่วฟางโบกมือ ยิ้มเล็กน้อย: "ของที่คุณค่าต่ำเช่นนี้อยู่ที่นี่ต่อไปก็คงทำให้ที่นี่ตกต่ำไปด้วย ผมคิดว่าทุกคนต้องไม่สบายตัวแน่ๆ?"

"ใช่คุณชายซั่วฟาง สถานที่แห่งนี้ ใช่ที่ที่ใครก็ได้จะเข้ามาได้หรอ? คุณควรจะให้คนไร้ประโยชน์นี้ออกไปตั้งนานแล้ว"

"เฮ้อ คุณนี่ไม่เข้าใจเลยจริงๆ คุณชายซั่วฟางเห็นใจคุณซูเหยียนเลยอดทนกับเขา ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์ว่าบางคนเกิดมาเพื่อตกต่ำและสิ้นหวัง!"

"ใช่!"

แขกต่างพากันถกเถียงกัน ด่าถอหลินหยางอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่าหลินหยางไปทำเรื่องผิดร้ายแรงอะไร เหมือนกับเขาไม่ได้อยู่ที่นี่

มุมปากของซั่วฟางยิ้มขึ้น ไม่พูดอะไร

"คุณชาย คุณสมิธมาแล้ว" คนข้างๆ เข้ามาและกระซิบเบาๆ

ดวงตาของซั่วฟางเป็นประกาย เดินไปทางหน้าประตูใหญ่

เห็นกลุ่มคนเดินเข้ามา นำโดยชายผมบลอนด์ใส่แว่นขอบดำ

ชายคนนั้นสูง มีจมูกเป็นหยดน้ำ มีกระบนใบหน้า

เมื่อเขาปรากฏตัวก็ดึงดูดสายตาของทุกคนที่นี่

"ให้ตายเถอะ คุณสมิธ!"

"คุณสมิธ สวัสดี!"

"ยินดีต้อนรับสู่ซ่านหู้!" ทุกคนทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น โดยใช้ภาษาอังกฤษกันทั้งหมด

สมิธเองก็ตอบกลับทุกคนอย่างมีมารยาท