บทที่ 447 ใครเป็นคนทำร้ายภรรยาของผม?

ในขณะเดียวกัน รีบได้ลงไปถึงชั้นล่างสุดแล้ว

ซูเหยียนกลุ่มใบหน้าของตัวเองเดินออกมาอย่างรวดเร็ว

ทุกคนพากันหันไปมอง

หลินหยางยืนสูบบุหรี่รออยู่ข้างถนน

เขาเรียกรถแท็กซี่รอซูเหยียนไว้แล้ว ส่วนเลขาคนนั้นก็มาด้วย

"ทำไมถึงนานจัง?" หลินหยางดับบุหรี่ในมือ หันไปมองซูเหยียนที่กำลังก้มหน้าเดิน

"บังเอิญลูกค้ารายใหญ่ ก็เลยแวะคุยด้วยนิดหน่อย พวกเรากลับกันเถอะ" "ซูเหยียนพูดขึ้นอย่างเร่งรีบ หลังจากนั้นมุดเข้าไปในรถแท็กซี่"

แต่ในตอนนั้นเอง หลินหยางจับข้อมือของเธอไว้อย่างกะทันหัน

"คุณทำอะไรของคุณ?" ซูเหยียนสะดุ้งเล็กน้อย

"คุณเป็นอะไรไป?" หลินหยางมองซูเหยียนที่กุมใบหน้าครึ่งหนึ่ง

"ไม่…ไม่เป็นไร" ซูเหยียนหันไปทางอื่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกเล็กน้อย

"หันหน้ามา" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"หลินหยาง รีบขึ้นรถเถอะ พวกเรากลับกันได้แล้ว" ซูเหยียนรีบตะโกนพูด

แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ หลินหยางดึงเธอเข้ามาใกล้

ซูเหยียนที่ไม่ทันระวังตัวล้มเข้าไปในอ้อมแขนของหลินหยาง ส่วนมือที่กุมใบหน้าข้างนั้นยื่นออกไปจับแขนเสื้อของหลินหยางโดยไม่รู้ตัว

หลินหยางมองใบหน้าของเธอ สีหน้าเคร่งขรึมลงทันที

เห็นเพียงใบหน้าที่ขาวเรียวของซูเหยียนมีรอยฝ่ามือสีแดงที่ชัดเจนมากติดอยู่ตรงนั้น

"ไม่ต้องมองแล้ว" ซูเหยียนรีบหันหน้าไปทางอื่น เม้มริมฝีปากแล้วพูดเสียงเบา "ฉันปฏิเสธคำขอของซั่วฟางไปแล้ว และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปไม่มีทางติดต่อกับเขาอีกแล้ว คำพูดที่ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องพูดแล้ว รีบขึ้นรถเถอะ!"

พูดจบ เธอก้าวขึ้นเบาะหลังของรถแท็กซี่

เลขาที่เห็นใบหน้าของซูเหยียน รู้สึกปวดใจจนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

หลินหยางยืนอยู่ด้านนอกรถแท็กซี่ จ้องใบหน้าครึ่งซีกของซูเหยียนอย่างเงียบๆ ตั้งแต่เริ่มจนจบไม่มีท่าทีที่จะก้าวขึ้นรถ

"หลินหยาง คุณยังไม่ขึ้นรถอีก?" ซูเหยียนตะโกน

"คุณกลับไปก่อนเถอะ" หลินหยางเค้นรอยยิ้มออกมาแล้วพูด "ผมจะไปซื้อยามาประคบให้คุณ ไม่อย่างนั้นใบหน้าของคุณอาจจะบวมได้"

"จริงเหรอ?" ซูเหยียนตกใจจนหน้าถอดสี ถ้าหากใบหน้าบวมเหมือนหัวหมู เธอจะไปพบใครได้ จึงรีบพูด "ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นคุณรีบไปรีบกลับ จำไว้ ต้องซื้อยาบรรเทาอาการบวมแบบที่ดีที่สุดและเห็นผลเร็วที่สุด เข้าใจหรือเปล่า?"

"ได้" หลินหยางพยักหน้า

รถแท็กซี่ถึงถูกขับออกไป

หลินหยางมองรถยนต์ที่แล่นออกไป สีหน้าของเขาเริ่มถูกปกคลุมด้วยความเยือกเย็น

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สิ่งหนึ่งที่เขาเข้าใจคือเรื่องนี้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับซั่วฟาง

ในตอนนั้นเอง…

หึ่มหึ่ม หึ่มหึ่ม…

โทรศัพท์สั่นอย่างกะทันหัน

หลินหยางหยิบโทรศัพท์ออกมากดรับสาย

"อาจารย์ คุณโอเคหรือเปล่า?" มีเสียงของผู้หญิงดังขึ้นจากปลายสาย เป็นเสียงของแอนนา

"ผมสบายดี แต่ภรรยาของผมคงจะไม่ราบรื่นขนาดนั้น เธอเดินออกมาพร้อมกับร้องไห้ ยิ่งไปกว่านั้นบนใบหน้ายังมีรอยฝ่ามือ ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้มากที่เป็นฝีมือของซั่วฟาง" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ผู้ชายที่ชื่อซั่วฟางไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลย แม้แต่คุณผู้หญิงที่อ่อนโยนก็ยังทำร้าย เขาไม่คู่ควรที่จะเป็นผู้ชายด้วยซ้ำ!" แอนนาพูดออกมาด้วยความตกใจ

"โอเคแอนนา ผมควรจะไปจัดการเรื่องนี้แล้ว ถ้าหากคุณไม่มีธุระอะไรผมวางสายก่อน" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"อาจารย์รอก่อน คุณสมิธอยากจะคุยกับคุณ เขาไม่กล้าโทรหาคุณโดยตรง ก็เลยขอให้ฉันถามคุณก่อน คุณจะให้เบอร์โทรศัพท์ของคุณกับเขาหรือเปล่า เขาจะโทรหาคุณได้หรือเปล่า?" แอนนาถามด้วยความระมัดระวัง

หลินหยางลังเลสักพักแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ตอนนี้ผมอยู่ใต้ตึก ไม่ต้องโทรศัพท์แล้ว ให้เขามาหาผมเลยก็ได้ ผมสวมชุดสูทสีดำถือโทรศัพท์"