บทที่ 459 คุณแพ้แล้ว เจ้าบ้านเหยา

"ไม่ใช่ว่าผมมีฝีมือพอตัว แต่เป็นเพราะยาพิษของคุณมันไม่มีระดับ" หลินหยางส่ายหัว

"บังอาจ! อย่าเพิ่งมั่นใจให้มันเร็วเกินไป!"

เจ้าบ้านตะคอกด้วยความโกรธ หลังจากนั้นพุ่งเข้าไปหาหลินหยาง สะบัดข้อมืออีกครั้ง หลังจากนั้นมีสิ่งของที่เหมือนกับอนุภาพบินตรงเข้าไปหาหลินหยางจำนวนมาก

อนุภาคพวกนี้มีความหนาแน่นมาก แต่ครอบคลุมรัศมีไม่กว้าง ตามหลักแล้ว ถ้าหากหลินหยางมีปฏิกิริยาตอบสนองที่ไวและการเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว เขาสามารถหลบได้อย่างง่ายดาย

เพียงแต่…เขากลับยืนอยู่ตรงที่เดิมไม่ขยับตัว ปล่อยให้อนุภาคพวกนี้พุ่งใส่ร่างกายตัวเอง

ซ่า!

ทันทีที่อนุภาคพวกนี้สัมผัสโดนผิวหนังของหลินหยาง มันกลายเป็นของเหลวทันที ทำให้เสื้อผ้าของหลินหยางเปียกชื้นไปหมด

บนตัวของหลินหยางมีจุดสีเหลืองจำนวนมากปรากฏขึ้น

เจ้าบ้านยังไม่ยอมหยุดแค่นี้ เขาขยับนิ้วมืออีกครั้ง

ฟิ่วฟิ่วฟิ่วฟิ่ว…

มียาเม็ดบินออกไปทีละเม็ด

ไม่มีอะไรผิดพลาด ทันทีที่ยาเม็ดพวกนี้สัมผัสโดนตัวของหลินหยาง มันจะเบิกออกทันที ปลดปล่อยกลิ่นที่เหมือนกับขี้ผึ้งออกมา หลังจากนั้นโดนหลินหยางสูดดมเข้าไปในร่างกาย

หลังจากที่เห็นภาพนี้ ทุกคนรู้สึกตกตะลึง

ทำไมหมอเทวดาหลินถึงไม่ยอมหลบ? ในทางกลับกันกลับยืนอยู่ตรงนั้นไม่ยอมขยับตัวเหมือนท่อนไม้?

"นี่เขากำลังทำอะไร?"

"หรือว่าเขาบ้าไปแล้ว?"

"คงไม่ได้คิดจะยอมแพ้แล้วมั้ง?"

"ไม่น่าใช่ ถ้าเขายอมแพ้ ทำไมเขาถึงสามารถแก้พิษของเจ้าบ้าน?"

คนของบ้านโอสถฉีกระซิบกระซาบ สีหน้าเผยให้เห็นความกังวล

"เกรงว่า…คงสามารถอธิบายได้อย่างเดียว…" ในตอนนั้นเอง นักเรียนของบ้านโอสถฉีคนหนึ่งทนไม่ไหวจนพึมพำออกมา

แต่หลังจากที่พูดจบ อาจารย์ถังที่อยู่ด้านข้างรีบตะคอกทันที "หยวนหัว! หุบปาก!"

นักเรียนที่ชื่อหยวนหัวสะดุ้ง รีบก้มหน้าลงไม่พูดอะไรอีก

แต่สีหน้าของนักเรียนจำนวนมากก็เปลี่ยนไปแล้ว

สิ่งที่หยวนหัวกำลังจะพูด แม้แต่คนโง่ก็สามารถเข้าใจ

อีกฝ่ายสามารถแก้พิษของเจ้าบ้าน นั่นก็หมายความว่าเขาไม่กลัวเจ้าบ้าน และตอนนี้ไม่คิดจะหบแม้กระทั่งยาพิษของเจ้าบ้าน แบบนี้มันหมายความว่ายังไง?

มันก็หมายความว่าอีกฝ่ายไม่ได้ใส่ใจยาพิษของเจ้าบ้านเลยแม้แต่นิดเดียว!

หมอเทวดาหลิน…เกรงว่าเขาคงจะไม่เห็นเจ้าบ้านโอสถอยู่ในสายตาแล้ว!

มีผู้คนมากมายอดไม่ได้ที่จะสูดอากาศที่เย็นวูบ

สายตาหันไปมองหลินหยางอีกครั้ง

ทุกคนกลั้นหายใจมองหลินหยาง รอให้พิษเริ่มทำงาน

ยาพิษที่เหลืออยู่ในมือของเจ้าบ้าน…เหลือไม่มากแล้ว

เวลาในการเตรียมตัวก่อนหน้านี้สั้นเกินไป ไม่เพียงพอให้ปรุงยามากกว่านี้ ยิ่งไปกว่านั้นวัตถุดิบมีจำกัด

อย่างไรก็ตามไม่มีใครคาดคิด ยาพิษที่เจ้าบ้านโอสถปรุงออกมาเจ็ดแปดชนิดกลับไม่สามารถล้มหมอเทวดาหลิน

เกรงว่าแม้แต่เจ้าบ้านโอสถก็คงคาดคิดไม่ถึงเหมือนกัน

หลังจากที่ขว้างยาพิษทั้งสองชนิดออกไป เจ้าบ้านโอสถหยุดลงแล้ว

สายตาจับจ้องหลินหยางไม่กระพริบ รอให้ยาพิษเริ่มทำงาน สีหน้าดูประหม่ามาก

อันที่จริงเขาก็มองเห็นถึงความผิดปกติ

อีกฝ่ายตั้งใจไม่หลบ

เขาชื่อว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนโง่ แต่เป็นเพราะอีกฝ่าย…มีความมั่นใจ!

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด คุณไม่มีทางมองข้ามยาพิษของผม!" เจ้าบ้านโอสถฉีจ้องมอง ปากพูดพึมพำเสียงเบา

แต่…ไม่นาน สัญญาณถูกพิษบนร่างกายของ หลินหยาง…เริ่มหายไปอีกครั้ง!

สีผิวที่เริ่มกลายเป็นสีเหลืองกลับมาเป็นเหมือนปกติ สายตาที่ดูเหม่อลอยเล็กน้อยก็เริ่มเป็นประกาย ผ่านไปสักพัก ท่าทางของเขากลับมาดูขึงขัง ถ้าหากบนเสื้อผ้าไม่มีร่องรอยของยาพิษพวกนั้น ไม่มีใครเชื่อว่าก่อนหน้านี้เขาถูกผิดแน่นอน

เจ้าบ้านโอสถถอยหลังไปหลายก้าว ร่างกายโซเซ สุดท้ายทรุดก้นทีมล้มลงกับพื้น บนใบหน้าของเขานอกจากความตกใจแล้วก็มีแต่ความตกใจ

ส่วนคนของบ้านโอสถที่อยู่โดยรอบ ไม่มีใครพูดอะไรแล้ว

ทุกคนเบิกตากว้างราวกับลูกพุทรา อ้าปากค้าง สีหน้าตกตะลึง สายตาจับจ้องหลินหยางด้วยความเหม่อลอย

"ตกลง…นี่มัน…เรื่องอะไรกันแน่?"

เจ้าบ้านโอสถมองหลินหยางอย่างไร้เรี่ยวแรง

"คุณอยากรู้คำตอบ?" หลินหยางพยักหน้า "ช่างเถอะ งั้นผมบอกคุณก็ได้"

พูดจบ เขาอ้าปาก หยิบยาหนึ่งเม็ดออกมาจากปากของตัวเอง